Een relaxed dagje in het mooie Portugal

Om 7 uur horen we de wekker gaan, buiten is het nog donker en stiekem voelt het nog veel te fijn onder de warme dekens. Met moeite proberen we toch op te staan en ons klaar te maken voor de dawn patrol. Het is helaas bij proberen gebleven. Toen we eindelijk aangekleed waren, was het al drie kwartier later. We doen een poging om Wouter te contacten dat we zo willen gaan.

Kwart over acht... Ok, we hadden stipt om half acht in de auto moeten zitten om nog wat van het juiste getij mee te pakken. Kans gemist.

Aangezien we Wouter niet kunnen bereiken besluiten we een beetje sight seeing te gaan doen. We rijden richting de westkust tot aan een klein dorpje genaamd Carrapateira. Het lijkt bijna een verlaten spookstadje waar slechts een enkele oude vrouw haar wasje buiten hangt.

Voor we terug rijden naar de bewoonde wereld slaan we nog een weggetje in richting het dichtstbijzijnde strand; Amado. Hoe verder we rijden, hoe spannender het weggetje wordt.  Het landschap is prachtig, maar we kunnen ons bijna niet voorstellen dat we zo bij een strand uit zullen komen. Ineens doemen er voor ons een paar campers op en iets wat op een parkeerplaats lijkt. Wanneer we uitstappen worden we betoverd door het uitzicht. Dit strandje heeft iets bijzonders. De golven erg hoog, maar helaas ook blown out. Voordat we naar het strandje lopen, stopt er een auto met twee mannen. Ze noemen ons optimistisch wanneer we hun vraag beantwoorden wat we hier doen. We hopen hier van de week, wanneer de wind er uit is, een surfje te pakken.

Op de terugweg gaan we de lokale surfwinkeltjes nog even langs. Bij een van de winkeltjes neemt de eigenaar alle tijd voor ons. Hij vertelt honderduit over zijn ervaringen met Nederland (de hollandse kruidentuin), de wetsuits die hij verkoopt, de lokale surfspots en nog veel meer. Pas ruim een uur later staan we weer buiten. Waarschijnlijk komen we hier nog wel een keertje terug.

Vlak voordat we bij de poort naar onze casa komen, worden we verwelkomd door een kudde schappen. Allemaal wit, op een zwart schaapje na die, heel zielig, in zijn eentje aan de overkant van de weg staat. Arm schaap...

Eenmaal terug bij ons appartementje besluiten we toch nog even een surfje te pakken bij Beliche. Het magische gevoel bij deze surfspot wordt niet minder wanneer je er vaker komt. Vandaag ligt het water vol met kleine kiddo's die hem keihard rippen. We zijn jaloers op hun talent... Waren we ook maar zo jong begonnen met surfen. We genieten er echter niet minder om.

Na de sessie rijden we snel langs de Lidl en dan door naar een klein dorpje een kwartiertje verderop. We hebben daar met Luuk en Lotte afgesproken om gezellig samen te eten. Ze verblijven momenteel in een luxe huisje dankzij een Nederlandse man die vond dat het nu veel te koud was voor hen om buiten in hun auto te slapen. Het is onwijs leuk om hen te zien en de tijd vliegt dan ook voorbij.

Het was weer een heerlijk dagje in Portugal. Het liefste zou ik hier nog veel langer blijven dan de week dat we er nu zitten.

Kneuterigheid in de Algarve

We zijn nog maar net half wakker wanneer Wouter onze schuifdeur openmaakt om nog wat dingen uit te leggen en de wificode te brengen en krijgen nog wat tips om een aantal surfspots te bekijken en dan beginnen we helemaal relaxed aan onze dag. Buiten schijnt het zonnetje en de omgeving is prachtig!

Ons eerste dagdoel is ontbijt vinden. We zoeken de Lidl een dorpje verderop op en zijn blij met het ruime assortiment aan vers gebakken broodjes en de ruime keuze aan groente en fruit.

In de Lidl komen we een paar Belgische kitesurfers tegen. We hebben het over de surfvoorspellingen voor de komende dagen en krijgen nog wat advies over mooie spots in de omgeving voordat we onze eigen weg weer vervolgen.

Voordat we terug rijden om te ontbijten, stoppen we nog even bij een surfspot om te kijken. Mareta. Het ziet er prachtig uit, maar bijna flat. De golven die er zijn, beginnen bijna direct aan het strand. Dit wordt dus helaas niet onze spot van deze dag.

Na een lekker bakkie koffie rijden we dan toch maar naar huis zodat we kunnen ontbijten in het zonnetje en onze boards op kunnen halen en naar een andere spot kunnen rijden.

We kijken om ons heen en zien de hoge en stijle rotswanden voor en naast ons. Het water is kristalhelder en de golven komen in cleane lijntjes binnen. Om op deze spot te komen moet je vanaf de parkeerplaats naar beneden een aantal stenen trappen volgen. Hoe lager je komt, hoe hoger de treden zijn. We voelen ons klein, bijna nietig. Genietend van de omgeving paddlen we uit tot vlak achter de line up en kijken nog eens goed om ons heen. Het is rustig in het water en de zon brengt ons nog wat warmte.

We pakken tijdens deze sessie op Beliche weinig golven, maar we hebben intens genoten. Rillend kleden we ons in de koude wind om, springen gauw de auto weer in en zetten de verwarming lekker hoog en blazend op onze voeten.

Voordat we naar huis rijden stoppen we nog een keertje bij de Lidl waar we begroet worden door de Belgische mannen die we hier vanmorgen ook al tegen gekomen waren. Ze hadden een lekkere kite-sessie gehad, maar ondertussen is een raampje van hun auto ingeslagen. Een domper op hun dag.

Eenmaal thuis genieten we om de beurt van een heerlijk warme douche waarna we alvast beginnen met koken. Wouter komt gezellig mee-eten en maakt ons daarna nog even flink in met een heerlijk kneuterig potje Scrabble.

Voor morgenvroeg staat er een dawn patrol sessie tussen de golven op de planning met zijn 3en. Het is voor vanavond dan ook een vroegertje om onder de wol te kruipen.

Portugal, onze thuisbasis voor een week

Ik word wakker van de honden die buiten blaffen. Wanneer ik naar buiten kijk zie ik dat het daglicht zich al laat zien en ik twijfel... Hoe laat is het nou eigenlijk? 20 over 6 of 20 over 7? Emma slaapt nog.

De gezamelijke reis naar Portugal begon gister op Schiphol waar we verbazend gemakkelijk en snel door de bagage- en paspoortcontrole heenkwamen. Bij de handbagagecoltrole was het fijn om te zien dat de mensen die daar werkten er plezier in hadden. Ze hadden de grootste lol met elkaar en waarschijnlijk was die lol voornamelijk om alle toeristen die aan hen voorbij moesten. Eenmaal binnen hadden we alle tijd om te genieten van het begin van onze vakantie onder het genot van Starbuckskoffie (Voor degene die het wil weten, onze namen werden goed geschreven!), enorm veel kerstversiering en veel blije gezichten om ons heen.

Tegen vieren zijn we maar eens richting onze gate gehobbeld. Even gauw een flesje water halen werd daar nog een bijzondere constatering. Ze hebben er in ieder geval enorm veel vertrouwen in al die passerende mensen. Er was niemand aanwezig waar je kon afrekenen en als mensen het hadden gewild, hadden ze zonder af te rekenen er zo vandoor kunnen gaan. Na een minuut of 5 was er weer iemand om te kunnen betalen voor een waterflesje en konden we weer verder gaan met wachten. Tijdens het wachten werd er zowaar gezorgd voor een stukje entertainment in de vorm van een meisje wat enquêtes kwam afnemen.

De vlucht zelf verloopt gelukkig rustig. We verruilen voor de start nog even onze zitplekken met, wat wij dachten, een ouder echtpaar die daar erg dankbaar voor was. Dit is wel een fijn plekje zo aan het gangpad. We kunnen even opstaan zonder anderen daarmee lastig te vallen en we hebben zicht op wat er in het vliegtuig gebeurt.

Tijdens de vlucht ontpopt zich het oude echtpaar tot een stel vrienden wat ons voorziet van vele tips voor de omgeving waar we heen vliegen. Er gebeurt weinig noemenswaardigs tijdens onze vlucht. Wel zijn we even getuige van de onschuld van een kind. Een papa loopt voorop richting de toiletten met een klein, blondgekruld hummeltje er achteraan. Wanneer dit hummeltje langs een klaptafeltje loopt met felgekleurde m&m's van een medepassagier, volgt het kleine handje automatisch de ogen en pakt het hummeltje een groengekleurde m&m uit het glaasje. Degene van wie de m&m's waren keek verbaasd en vertederd tegelijk naar dit tafereel en velen met haar. De papa van het kindje kijkt ietwat beschaamd, maar stiekem ook wel een beetje trots naar het kindje en zegt: "Dit heeft ze niet van mij!". De vrouw van wie het m&m's glaasje is houdt vervolgens het glaasje op de hoogte van het kindje zodat deze er nog eentje kan pakken. In plaats van 1 m&m is het hele handje gevuld en het glaasje voor de helft leger. Iets met een vinger en een hand... Zo blijkt maar weer, de brutalen hebben de halve wereld!

We worden nog even getrakteerd op een prachtige zonsondergang en niet lang daarna zet de piloot de landing in het donker in.

Het bagage ophalen verloopt vlot en binnen een half uur rijden we dan ook met onze Ford focus de weg op. De rit is rustig, geen kip op de weg en de wegen zijn verbazend goed. Wel moeten we wennen aan de korte invoegstrook en het ingenieuze tolwegsysteem. Via een zendertje wordt de tol automatisch geregistreerd en dit wordt weer verrekend met de creditcard.

Wanneer we in het dorpje zijn van onze eindbestemming, zijn we vastberaden om het zelf te vinden. Aan de hand van de tomtom en het kaartje wat we hebben rijden we door de smalle straatjes van het dorpje omhoog. Close... But no sigar. Op nog geen 200 meter van onze villa moeten we het helaas opgeven. We worden even niet meer wijs uit het kaartje en de tomtom kan ons ook niet verder helpen en nadat we oog in oog hebben gestaan met een enorm grote hond vinden we het bu toch echt wel prima zo. We bellen Wouter van de Noordzee boardstore en wachten op hem bij een afgelegen parkeerplaatsje. Als twee bange schrikkonijnen kijken we alle kanten om ons heen of Wouter er al aankomt en alle schrikscenario's worden besproken. Wanneer Wouter er is is het inderdaad nog maar een kwestie van een heel klein stukje rijden.

We krijgen een prachtig apartementje toegewezen met een tweepersoons- en een stapelbed. De badkamer is onwijs relaxed en we hebben zelfs een eigen keukentje. Helaas kunnen we door het ontbreken van zonlicht nog helemaal niets zien van de omgeving, maar dat komt morgen wel. We vragen Wouter nog even waar we iets kunnen eten en na een stukje team work van ons beiden om de auto tussen het smalle weggetje te keren, rijden we weer naar beneden naar het dorpje.

Beneden krijgen we het nog even voor elkaar om elkaar kwijt te raken in dit ministadje. De lokale bevolking vond dit maar wat grappig... Ok, toegegeven, dat was het ook.

We hadden geluk, de plaatstelijke pizzabakker wilde nog een paar pizza's voor ons maken om mee te nemen en hij had zelfs een paar flessen water voor ons. Wij blij, de lokale bevolking blij die zich en masse naar de pizzaria hadden verplaatst ineens.

We manouvreren ons weer terug door de nauwe straatjes en zijn happy wanneer ee neer kunnen ploffen met de pizza's voor ons.

Time to go, time to gooooooooo!

Terwijl de trein door het nederlandse landschap raast en de luchten veranderen van strak blauw naar grauw en bewolkt, begint het besef nu toch echt te komen. Aan het einde van de middag zit ik samen met Emma in een vliegtuig van Transavia richting het Portugese Faro.

Een week lang golven pakken, genieten van de iets prettigere weersomstandigheden dan in Nederland, surfen op blote voetjes en een nieuw land toevoegen aan het lijstje van landen waar ik geweest ben.

Nog nooit heb ik zo een sterk verlangen gehad naar een nieuwe reis dan na mijn laatste vakantie. Een typisch gevalletje van "Fernweh". Dit gevoel heb ik voorheen nooit zo sterk ervaren, maar sinds het er is, blader ik meer dan ooit door reisgidsen, surfboeken en alles wat maar een kleine openbaring geeft over verre, surfbare oorden. Ok, toegegeven, Portugal is niet heel erg ver en exotisch, maar om er even een week tussenuit te kunnen en datgene te doen wat mij gelukkig maakt, is nu even meer dan prima.

"It has been a long year
and we don't like rainy days.
It's time to go on a holiday.
We pay our taxes
and the man lets us go away.
Time to go, time to gooooooo!"

Eindelijk weer het zout op mijn lippen

Week na week ging er voorbij. Weken waarin er nauwelijks golven waren te bekennen, en als ze er waren, dan doordeweeks. Helaas kon ik die doordeweekse golven niet pakken. Elke week die voorbij ging waarin ik niet de kans kreeg om een paar golven te pakken, zorgde voor een steeds verder opbouwend gevoel dat er iets miste. Ik werd onrustig, raakte uit balans en de stress bouwde zich alsmaar verder in me op.

Een paar dagen voor de weekeindes keek ik hoopvol op de diverse websites waarvandaan ik mijn informatie haal over de golven, die al dan niet verwacht werden. Na deze check ging er dan ook direct een berichtje uit naar degene met wie ik samen het water in zou gaan. "Helaas... weer geen golven." Ik had Klaas vlak na mijn laatste surftrip gevraagd of hij eventueel in de winter in Nederland is, aangezien ik heel erg graag wat lesjes in de winter wilde hebben om mijn surfskills te verbeteren.

5 December, 20:17 uur: Ong 1- 1,4m hoge surf en de wind lijkt toch voldoende NNW te draaien voor protectie. Alerts kop N-H hargen, julianadorp 11-14u. BlmndaalParnassia 13u-14:30. Wijk na 15:30 ivm te harde onshore of 13-14u proberen. Verder natuurlijk alerts voor Msvlakte 13-15:30. TerHeijde(zmotor zuid) 12-15. SchevZ 10-12 achterin, 12:30-14 voorin en ook oke na 15u. Nog wat tijden van ander spots die minder clean zijn: Domburg/BE 12-14u. Nwijk/Zvoort 13-15, cleanst 16-17u. (Bron; surfweer sms service)

Zou het dan echt? Morgen eindelijk weer een surfje? Het lijkt er toch echt op! Een enorme glimlach verspreid zich over mijn gezicht. Hier ben ik heel erg hard aan toe.

Niet lang daarop licht mijn telefoon weer op. Klaas stuurt me een berichtje dat we morgen waarschijnlijk tegen 14:00 uur het water in zullen gaan. Ik ben meer dan happy.

Tegen tweeën staan we dan met een verrekijker in de hand op de duinen om over het water te turen. Na een surfcheck waarbij Klaas me nog het een en ander uitlegt, kleden we ons om. De laatste keer dat ik in het water lag, was dat in een kort wetsuitje. Het is weer even wennen om met volledige winteruitrusting het water in te gaan. De bewegingsvrijheid wordt beperkt door de dikte van het wetsuit. Het watergevoel is zoveel minder met de dikke handschoenen en de gevoel van het board onder mijn voeten wordt gelimiteerd door de surfschoentjes. Ik kan echter niet klagen, ik heb het lekker warm en nog belangrijker, ik lig in het water. Ik proef het zout op mijn lippen en voel de kou van het water in mijn gezicht. Zo voelt gel.

Tijdens het uitpaddlen wordt pijnlijk duidelijk dat mijn conditie de afgelopen maand flink te leiden heeft gehad onder een griepje en de enorme dosis stress. Mijn armen branden, maar ik wil absoluut niet opgeven. Ik wil door. Ik wil een paar fijne golven pakken. Tijdens deze les krijg ik een aantal waardevolle aanwijzingen en ik weet een paar hele fijne ritjes te maken. Na de eerste bereden golf verspreid zich een bijzondere warmte door mijn lijf. Wat heb ik dit gemist! De tweede golf voelt als een cadeautje. Terwijl ik van de golf glijd, vormt er zich naast me een muur waar ik m'n hand doorheen kan halen en de golf blijft maar doorgaan tot ik bijna weer aan het strand sta. Alle stress van de afgelopen tijd spoelde van me weg met het water wat onder mijn board doorgleed tijdens deze golf.

Terwijl we wachten op de binnenkomende setjes en zowel Klaas als ik zo nu en dan een golfje pakken, worden we getrakteerd op een spectaculair uitzicht. De ondergaande zon kleurt de wolken die hierdoor magisch oplichten. Ik ben weer helemaal in mijn element en ondanks de zwaar vermoeide armen vind ik het dan ook onwijs jammer als het dan toch echt tijd wordt om het water uit te gaan.

Na de sessie rijden we nog even door naar de laatste parkeerplaats bij de pier zodat we nog even gezellig een drankje kunnen drinken bij de open haard van Timboektoe. We komen op de parkeerplaats nog wat bekenden tegen die ook genoten hebben van een heerlijke sessie deze middag. Het is heerlijk om te zien hoe stoked ook anderen zijn van zo een surfdagje. Glimlachende, haast grijnzende mensen. Het geluk straalt van ze af.

Bij de open haard legt Klaas me nog wat surfgerelateerde dingen uit en we praten nog wat over het surfen, zwemmen en sporten in het algemeen. Wanneer we door de glühwein, warme chocolade melk en het vuurtje in de open haard weer opgewarmd zijn, wordt het tijd om weer huiswaarts te keren.

Vandaag is mij weer eens duidelijk geworden hoe belangrijk het is om datgene te doen wat je gelukkig maakt. Het wordt tijd voor wat veranderingen... Het wordt in in ieder geval de hoogste tijd om te genieten. Binnenkort vlieg ik daarom samen met een vriendin naar Portugal om daar de golven op te zoeken en daarna hoop ik dat de omstandigheden in Nederland goed genoeg zijn zodat ik nog een lesje van Klaas kan krijgen.

De ecowaanzin voorbij

Biologisch, ecologisch, dynamisch, milieuvriendelijk, slaafvrij...

Wekelijks vallen er tientallen foldertjes in de brievenbus die aanprijzen hoe ecologisch, biologisch, diervriendelijk of gezond de producten die ze aan bieden wel niet zijn. Allen voorzien van een of ander, al dan niet bekend keurmerk. In de supermarkten worden we er ook al mee doodgegooid. Er is bijna geen schap meer te vinden waar geen product vindbaar wat beplakt is met een stikkertje wat ons meld dat het goed voor ons zou zijn. We slaan er een beetje in door naar mijn idee.

Een tijdje terug had ik een pakje vlees in mijn handen. Op het etiket prijkte een felgroene stikker die mij wist te melden dat het product 10% plantaardig is. Plantaardig? Vlees? Ja, het vlees zou toch echt 10% plantaardig zijn. Ik heb het maar gauw terug gelegd, nadat ik de rest van het etiket had gelezen.

Dat we echt doorslaan in onze drang naar keumerken was voor mijn gevoel toch wel echt het volgende. Er zijn websites die een ecologisch keurmerk willen gaan voeren omdat ze minder dataverkeer vragen om de website goed te kunnen laten werken. Het idee hierachter is dat een website waarvoor minder dataverkeer nodig is, dat zij minder energie verbruiken. Binnenkort hebben we dus een horde keurmerkfetisjisten die actie voeren tot alle websites voldoen aan hun voorwaarden en verwachtingen terwijl ze staan te wapperen met hun gloednieuwe Iphones die hun net 1 jaar oude exemplaar verving...

Begrijp me niet verkeerd. Ik juig het alleen maar toe dat mensen meer nadenken voordat ze bepaalde producten kopen en gebruiken. Maar lieve mensen, gebruik eens je gezonde verstand. Lees het etiket (Nee niet het stikkertje wat meld dat het ecologisch, biologisch etcetera is...), check de herkomst van het product en lees je eens rijk in de wondere wereld aan informatie die we rijk zijn en oordeel zelf. 

Dan wil ik gelijk nog even een puntje aanstippen... Wat betreft het zelf oordelen. Weten wij eigenlijk wel wat nou echt biologisch/ecologisch of wat dan ook is? Of lopen wij als een kudde schapen de massa achterna en zodra iemand ons wijs maakt dat iets biologisch is, geloven wij dit dan ook direct? Smaakt het dan echt ineens zoveel beter? Kunnen we het überhaupt nog wel proeven met al die toevoegingen aan de producten in de schappen? Onderstaand een filmpje van twee mannen die de proef op de som namen. Mooi om eens over na te denken. Lieve mensen, leer eens echte smaken te herkennen en leer proeven wat echt puur is. Wees eens geen schaapje...

Een zoetsappige sensatie

Uitgestald in kartonnen schappen stralen ze me tegemoet. De kleuren variëren van intens rood tot helder groen en het water loopt me gelijk in de mond.

Ze komen uit de streek waar ik vandaan kom. Toen ik daar nog woonde genoot ik van de prachtige bloesem die te zien was op de akkers. Wanneer er dan een zacht briesje over de velden streelde kwam er een subtiel zoetige geur vanaf. Langzaam aan verdween de bloesem die dan plaats begon te maken voor de heerlijke vrucht. Zon en regen wisselden elkaar af en zorgen voor essentiële voedingsstoffen tot ze groot genoeg gegroeid waren en geplukt konden worden door sterke handen.

Ze zijn er weer, mijn favoriete appels. Geen andere appelsoort smaakt zo heerlijk intens als deze. Ik neem nog een hap en ik geniet ervan. De komende maanden ligt deze lekkernij weer in mijn fruitmand. De lekkerste appel; Elstar.