Een hemelse surfsessie

"Soms heb je een dag waarop alles lijkt te lukken. Vandaag was zo een dag op het water."

Eenmaal aan het strand van Velsen-Noord zoeken we een lekker plekje uit de wind op het terras van onze favoriete strandtent "Aloha" en genieten van heerlijke koffie. De golven zien er niet echt spectaculair uit, dus nemen we onze tijd en de zon doet ondertussen haar werk… Lichtelijk laat zij haar sporen achter op onze huid en verwarmt ze ons. Wanneer de koffie op is hullen we ons in onze wetsuits en halen voor Lau en Emma een surfboard bij Ozlines.

Met elke stap dichter naar het water voel ik het verwarmde zand tussen mijn tenen. Het voelt heerlijk en alledrie kijken we vrolijk voor ons uit. Hoe dichter we bij de overgang van het zand naar het water komen, hoe beter de golven lijken te zijn. Schijn bedriegt dan toch wanneer je op een terrasje van ver af naar de zee kijkt...

Gelijk na het uitpaddlen heb ik mijn eerste golf van de dag te pakken en heel snel daarop volgen Emma en Lau ook. Deze sessie kan niet beter beginnen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb golf na golf te pakken. Tuurlijk zit er zo nu en dan ook even een goede wipe-out tussen, maar het kan me niet schelen. Ik geniet intens en ik krijg dingen voor elkaar die eerder niet lukten. Ik ben blij met Tobi (mijn surfboard) en het is maar goed dat ik thuis nog niet de keuze had uit beide boards aangezien mijn andere board nog steeds gerepareerd moet worden.

Even neem ik de tijd om te kijken hoe Lau en Emma wat golven pakken. Het is geweldig om te zien hoe ze gracieus de watermassa onder zich weten om te zetten in een prachtig ritje en hoe intens ze hiervan genieten. Ik ben blij dat ik deze passie met ze delen kan!

De anderen in het water zijn erg relaxed en het is dan ook goed toeven tijdens het wachten op de volgende golf. We maken een gezellig praatje met de mensen om ons heen en dan komt er ineens een stukje tekst naar boven wat ik pasgeleden gelezen heb in een boek over het surfen. Hoe vriendelijker je bent in de line up en hoe meer je een ander gunt, hoe meer je hier zelf van terugkrijgt. En inderdaad… Ik krijg golven cadeau, mensen stralen om me heen en ik kan niet anders zeggen dan dat dit de plek is die me het meest gelukkige maakt op aarde.

Er volgen nog een paar heerlijke ritjes tot mijn armen echt niet meer willen. Alledrie komen we er intens moe, voldaan en gelukkig uit en kunnen niet anders dan lachen.

We sluiten onze dag af met een hapje, een drankje en enorm veel gezelligheid bij Aloha. We leven het goede leven en er bestaat geen betere therapie dan een dag als deze om gelukkig te zijn!

Dauwzwemmen en een surfje in het zonnetje

"Het koele water omsluit me wanneer ik met een zelfverzekerde duik het water in ga. Het daglicht ontbreekt nog volkomen en zal pas over 48 minuten opkomen. Ik lijk te zweven in een lege en vertrouwde massa…"

Een bekend Mario-deuntje wekt me vanmorgen vroeg om 4 uur. Snel zoek ik mijn telefoon om het geluid uit te zetten en even twijfel ik of ik wel op wil staan. Het is vroeg, heel erg vroeg! Mijn katten gapen een keertje en kijken me aan alsof ik gek geworden ben, dan leggen ze hun koppie weer te rusten en doezelen ze rustig verder. 

Vlak voor vijven stap ik op de fiets richting het openluchtzwembad en vraag ik me af waarom eigenlijk… Het is koud, vroeg en zwemmen kan ik later op de dag ook nog wel. Bij het zwembad blijk ik tot nog toe de enige te zijn die er om vijf uur in wil. 

Snel kleed ik me om, pak mijn trainingsspullen en mijn bidon en bereid ik me mentaal voor om het water in te duiken. Stiekem hoop ik dat ik een tijdje alleen van het zwembad mag genieten en ik blijk geluk te hebben.

De eerste kilometer zwem ik in een bad voor mezelf. Het heeft iets magisch wanneer ik naar mijn handen kijk en het kleine beetje licht de belletjes er omheen laten oplichten. Gebiologeerd kijk ik er nauwlettend naar bij elke insteek en zie ik de kleur geleidelijk veranderen wanneer het daglicht zich langzaam aan begint aan te kondigen. 

Na een tijdje wagen zich nog een aantal andere zwemmers aan een verfrissende duik in het rustige bad. Druk wordt het echter niet. Na 3,6 kilometer kom ik relaxed het zwembad uit. Mijn hoofd is leeg en m'n lijf voldaan.

Thuis warm ik even op en slaap nog een paar uurtjes voordat ik besluit om toch nog even naar het strand toe te gaan voor een surfje. Dit was het beste besluit wat ik kon nemen. De golven komen heerlijk mellow binnen en het zonnetje schijnt. Het wordt een voor mijn doen korte sessie van anderhalf uur, maar genieten doe ik er niet minder om. Golf na golf weet ik te pakken en ik voel me vrij. 

Het water geeft me zo enorm veel energie. Of het nou het chloorwater in een zwembad is, of het zilte nat uit de zee. Ik word er gelukkig van…

Water tegen een burn out (2)

De zon brand op mijn huid terwijl er weer een paar mooie lijnen binnenkomen. Ze bouwen alsmaar mooier op tot ik mijn kans zie en begin in te paddlen. Ik heb hem en voel hoe een intens fijne stroom aan energie door me heen gaat zodra ik de golf afglijd. Wanneer ik terug paddle, realiseer ik eigenlijk pas weer waar ik ben. Ik ben op de plek die mij intens gelukkig maakt. Tussen de golven in de Noordzee, tussen mensen die dezelfde passie delen en tussen vrienden.

De sessie verloopt relaxed. Ik weet de ene na de andere golf te pakken en voel weer hoe belangrijk dit voor me is en hoeveel ik eigenlijk geleerd heb in de afgelopen winter tijdens de surfsessies met Klaas en tijdens de twee vakanties in Portugal.

Het is vreemd om te beseffen dat iets waar je eigenlijk de energie voor lijkt te missen, dat dit je zo intens veel energie terug geeft. Het duurt dan ook niet lang voordat ik met een enorme grijnzende glimlach op mijn gezicht zit die er de komende uren niet meer vanaf zal gaan. Even vergeet ik wat me de afgelopen tijd in de greep houdt en hoeveel energie mij dit gekost heeft. Stoked tot op het bot kijk ik om me heen. De sfeer is gemoedelijk. Surfers maken een praatje met elkaar en lachen samen.

De watertemperatuur is momenteel weer zo ver omhoog gegaan dat handschoenen overbodig zijn. Het voelt intens fijn hoe mijn hand door het zilte nat glijdt en me steeds meer vaart geeft. Er paddlen nog twee andere surfers met me mee voor deze golf, maar uiteindelijk ben ik degene die op de juiste plek ligt. Met een zelfverzekerd automatisme sta ik op en verplaats mijn voeten lichtelijk om net wat meer push op het board te geven en dan snijdt mijn board in de golf om een prachtige rit down the line te maken. Ik geniet. Aan het einde van de rit laat ik me achterover in het water vallen en blijf even liggen om naar de blauwe lucht te kijken.

Na nog een paar golfjes zie ik Laudonne en Emma bij het strand. Tijd voor de laatste golf van vandaag. Ik heb hem sneller dat ik had verwacht en wanneer de golf weer inzakt laat ik me weer op mijn board zakken zodat ik met een volgende golf meegenomen kan worden naar het strand.

Alledrie hebben we van de sessie genoten. Ieder heeft de sessie weer op een andere manier ervaren. We lachen, praten en stralen.

Na het omkleden drinken we nog wat bij Aloha en genieten van een pizza die we samen delen. Ik prijs me gelukkig met vrienden zoals Emma en Laudonne en ik ben hen dan ook onwijs dankbaar voor deze zonovergoten middag die me weer een stukje dichter naar mezelf heeft terug gebracht.

Water tegen een burn out (1)

Ontspanning vinden gaat momenteel erg moeizaam. Kleine dingen zorgen voor een enorme dosis stress die me weer helemaal uit mijn evenwicht brengt. Toch is er een plek die me rust geeft, of eigenlijk is het meer het element wat me rust geeft… Water. Het maakt niet uit waar het water is. Of het nou in een zwembad ligt of de ruimte van een zee of oceaan vult.

Het kost me moeite om me ertoe te zetten om mijn schoenen aan te doen en mijn tas te pakken. De afgelopen nacht heb ik weer slecht geslapen, raar gedroomd en werd vaak wakker. Mijn hoofd stroomt nog steeds over. Dan draai ik toch het sleuteltje om van mijn fietsslot en fiets de straat uit naar het zwembad toe. Het voelt als een enorme stap die ik gezet heb, het voelt als een stukje vrijheid.

18,7 graden… Het water is fris, maar door de zon die er op schijnt nodigt het me uit om een duik te nemen. De eerste meters voelen koud, onwennig en toch… toch voelt het als een duik in het vertrouwde.

Elke slag die ik maak geeft me een stukje zelfvertrouwen terug. Elke slag brengt me een stukje dichter bij mezelf. Langzaam maar zeker komt er rust in m'n hoofd en voel ik me sterker worden. Tot ik ineens breek. De tranen blijven maar komen. Ik weet niet waar het ineens vandaan komt, maar het voelt bevrijdend. Ik ga door. Mijn handen glijden een voor een het water in en ik kan steeds meer kracht zetten. Het duurt even voor de tranen stelpen, maar dan voel ik me intens ontspannen. De zon verwarmt mijn huid en het water omsluit me als een koele deken. Ik voel me weer even zoals ik me hoor te voelen. Ik ben weer even terug.

Het zal nog een hele tijd duren voordat ik mezelf weer helemaal terug heb gevonden, maar elke ontmoeting met het water geeft me mezelf weer een beetje terug.

Burn out

"Hold your breath and count to ten, 

And fall apart and start again, 

Hold your breath and count to ten, 

Start again, start again…"

Ik staar naar het scherm en ik kan geen focus vinden. Mijn gedachten dwalen af zonder te weten waarheen. Het heeft bijna een half jaar mogen duren voordat ik het punt bereikt heb waar ik nu ben. Een punt waar ik mezelf even niet meer herken, een punt waar bijna alles teveel is. Leeg, moe, emotioneel, prikkelbaar, gebrek aan concentratie, overvloed aan vervelende dromen. Een burn out, het kaarsje is even op…

En nu zit ik hier, op zoek naar een oplossing, op zoek naar rust en kalmte. Mijn passie voor het water lijkt een schim ergens ver op de achtergrond, terwijl ik er intens naar verlang. Ik heb er de energie nauwelijks voor. Na het werk, intens moe en in de weekenden op zoek naar energie om de nieuwe week te doorstaan. In plaats van werken om te leven waren de rollen omgedraaid. Dit klopt niet en daarom zit ik nu thuis.

Wat ik nu zou willen… ik wil het water in, alles achter me laten en de golven mij weer en stukje geluk laten voelen. Ik wil het zwembad induiken en de zon op mijn huid ervaren, mijn hoofd leegzwemmen. Ik wil een paar warme armen om me heen voelen, en er even in verdrinken. Ik wil de wind door mijn haren voelen, en weer helderheid in mijn hoofd creëren.

Want ik, ik ben er even niet. Althans, niet zoals ik mezelf ken. Sorry als ik niet zal reageren zoals je hoopt, sorry als ik niet heel sociaal overkom, sorry als ik je ergens in teleurstel. Ik kan het even niet.

Over een tijdje ben ik weer terug, weer de oude, maar nu… nu even niet.

"Hold your breath and count to ten, 

And fall apart and start again, 

Hold your breath and count to ten, 

Start again, start again…"

De queeste naar een glimp van uitgestorven aardbewonders

Elke stap die wij zetten laat een afdruk achter, zichtbaar danwel onzichtbaar. Het brengt ons ergens heen, soms bewust en soms onbewust. De sporen die wij op die manier nalaten zullen ons niet of nauwelijks verbazen. Het wordt anders wanneer de zichtbare stappen ineens niet de onze zijn en miljoenen jaren oud. Een "simpele" afdruk laat dan ineens een diepe indruk achter.

Toen ik in December 2014 op surf trip was naar Portugal, wist onze host, Wouter, met enorme toewijding te vertellen dat er in een dorpje verderop fossiele dinosaurus pootafdrukken te vinden zouden zijn. Dit is in mijn gedachten gebleven en aangezien ik weer naar dezelfde plek ben afgereisd voor weer een surf trip, wilde ik die dinosporen nou toch wel eens met eigen ogen zien. 

Theo en ik besluiten dan ook om op een prachtige namiddag naar het plaatsje Salema te rijden. Het dorpje doet idyllisch aan (zo lang we niet naar de massale vakantiehuizen tegen de helling aan kijken...) door de typische Portugese huizen. Nadat we de auto geparkeerd hebben lopen we een knus straatje in en kijken wat om ons heen. We hopen vandaag de dinosporen te ontdekken. Nergens staat aangegeven waar we ze kunnen vinden. Na een half uurtje rondgelopen te hebben besluiten we toch maar even een local te vragen waar we moeten zijn. De eerste spreekt geen Engels en helaas is ons Portugees nog niet wat het zou moeten wezen... We worden verwezen naar een klein supermarktje. De eigenaar ervan zou ons wel kunnen helpen. De man is vriendelijk en loopt mee naar buiten waar hij naar de zee kijkt en ons vertelt dat het te hoog water is om bij de afdrukken in het gesteente te kunnen komen. Hij raadt ons dan ook aan om bij laagwater nogmaals terug te komen en dan de trap te beklimmen bij de rotsen. 

Via een toeristische route rijden we terug naar onze villa in Raposeira waar we checken wanneer het weer laag water zal zijn. Morgenvroeg zal onze wekker eerder afgaan dan de andere dagen voor de start van onze laatste vakantiedag. 

Het is nog vroeg, maar anders dan de andere dagen, is het vanmorgen windstil en het voelt aangenaam warm wanneer de zon onze huid streelt. Op het strand van Salema lopen we lachend richting de rotsen die de man van het supermarktje ons gisteren wees. Daar zouden we een trap moeten vinden die ons naar de dinosporen zou moeten brengen. Het duurt niet lang voor we de trap vinden en gauw beklimmen we de glibberige rotsen die ons toegang geven tot de treden. Eenmaal boven kijken we om ons heen en we besluiten om naast de trap rond te gaan lopen over het gesteente. Overal zien we olifantenpaadjes, en behalve vegetatie, een verdwaalde wilde Orchidee en wat rommel zien we niets wat lijkt op de voetafdrukken van een dinosaurus. 

We besluiten om aan de andere kant van de trap verder te gaan zoeken. Wanneer we van het verharde pad afstappen en hier als een stel amateur-geologen ons dinosaurusavontuur voortzetten, ruiken we ineens een heerlijke geur die afkomt van de plantjes die onze voeten raken. Het heeft iets bijzonders door de omgeving waar we ons bevinden en door onze zoektocht. We banjeren wat rond over het gesteente en hopen onze queeste te kunnen voltooien. Hoe langer we echter rondlopen, hoe kleiner de hoop hierop wordt. Na een tijdje besluiten we via de rotsen weer af te dalen richting het strand. Helaas... de dinosporen blijven verborgen voor ons, maar we genieten er niet minder van. Het weer is prachtig, de zee intens blauw en elkaars gezelschap maakt het een bijzondere laatste ochtend in Portugal.

We lopen langs de rotsen die met hoog water verdwijnen onder het zilte nat en zien hoe duizenden kleine mosseltjes zich hebben vastgebeten op het gesteente. We kijken in kleine waterafzettingen of we leven er in zien, maar helaas, geen vis of krab te bekennen. 

Dan trekt een mosgroen levend tapijt ineens mijn aandacht. Als een kleine avonturier klauter ik op de rots en voel ik hoe het groen een aangename demping onder mijn voeten geeft bij elke stap die ik zet. Ik voel me net een klein kind wanneer ik balanceer over de gladde zachte laag tot ik weer een voet zet op een hard en droog stuk gesteente. Het soort steen waar ik op sta, is het soort steen wat ik ken uit mijn oude aardrijkskunde boeken. Een laag gesteente waar vaak fossielen gevonden worden. Ik voel een beetje hoop opkomen en gauw kijk ik om me heen. Voetje voor voetje zet ik steeds een stapje naar voren tot ik naast mij een stukje verder naar beneden ineens iets zie. Het zal toch niet...? "Theo, ik denk dat ik het gevonden heb!" Snel maak ik een foto en dan klim ik naar het plateau onder me. Het zijn ze echt! Hier heeft dus miljoenen jaren geleden een dinosaurus gewandeld. Zou hij of zij ook zo genoten hebben van het uitzicht, de zee en de zon? Queeste geslaagd!

Leren om dicht bij mezelf te blijven

Ik ben onrustig en ongeconcentreerd. Mijn gedachten zijn overal, behalve bij het genieten van de surfsessie die ik nu heb. Steeds kijk ik weer even richting het schuim vlakbij het strand waar mijn vriend voor het eerst ervaart hoe het is om te spelen met de golven. 

Heeft hij het wel naar zijn zin? Moet ik hem niet toch gaan helpen? Verwacht hij niet misschien toch dat ik mijn tijd met hem doorbreng in plaats van te genieten van de golven waar ik tussen lig? Ben ik niet te lang in het water?

Ik paddle steeds te laat aan en krijg amper een golf te pakken. Frustratie en onrust bouwt zich steeds meer in me op. Eigenlijk zou ik intens moeten genieten. Ik lig in het water op een prachtige surfspot in Portugal. De zon schijnt, de sfeer is relaxed en de golven zijn een fijne uitdaging. Na de zoveelste golf die ik niet te pakken krijg, paddle in naar het schuim om toch maar even bij hem te gaan kijken. Hij geniet en werkt hard om de golven te voelen en om voor het eerst op te kunnen staan op het surfboard. Nog geen twee jaar geleden was ik het die zo ploeterde. Genietend van elke seconde. Ik probeer hem wat aanwijzingen te geven, maar dan merk ik dat dit niet werkt. Ik moet het los leren laten en eens aan mezelf beginnen te denken. Hij wist voordat we aan deze reis begonnen dat het surfen mijn hoofddoel was van deze trip en hij vond het alleen maar fijn voor me. 

Te graag wil ik dat anderen het naar de zin hebben en dan vergeet ik dicht bij mezelf te blijven. Ik ben begonnen met surfen voor mezelf en het is iets wat ik ook alleen voor mezelf moet blijven doen. Ik probeer wat rust terug te vinden in mijn hoofd en paddle weer richting te line up. Vlak er achter houd ik in en probeer bewust even tot mezelf te komen. Ik staar wat in de verte en dan in het water naast me. Losse zandkorreltjes glinsteren in het blauwe water. Het heeft iets magisch. Mijn longen vullen zich rustig aan met zuurstof en dan ineens voel ik de warmte van de zon in mijn gezicht. Ik ben weer terug, maar nog steeds met een klein stukje onrust. Ik besluit dan ook dat de surfsessie van morgen er eentje voor mijzelf wordt. Ik zal alleen een surfspot opzoeken zodat ik geen rekening met anderen hoef te houden en zodat ik weer even kan loslaten. 

De rest van deze sessie pak ik nauwelijks nog golven. Ze komen sneller binnen, zijn een stuk stijler en slaan gauw dicht. Na een tijdje houd ik het voor gezien en ga ik kijken hoe het met mijn vriend gaat die onvermoeid doorgaat. Ik moet even glimlachen en bewonder zijn toewijding. 

Die nacht slaap ik onrustig en word ik veel wakker. Hierdoor heb ik alle tijd om na te denken. Mijn hoofd is vol en de slaap blijft daardoor lang weg. Toch vind ik een soort rust en uiteindelijk dommel ik weg. 

De volgende ochtend vertrekken we toch met zijn allen samen richting een andere surfspot. Door de rust die ik vannacht gevonden heb voel ik me sterker. Het helpt ook mee dat mijn vriend me nog eens heel duidelijk gemaakt heeft dat ik me niet druk moet maken om hem en dat hij wil dat ik geniet van de golven. Hij wil de passie in mijn ogen terug zien en de glimlach op mijn gezicht van me af zien stralen. 

Wanneer we de trappen van Beliche afgedaald zijn, kleed ik me gauw om. Het is bij lange na niet zo clean als gister. De golven komen niet in mooie nette lijntjes binnen. Al mijn zintuigen staan op scherp wanneer ik zie hoe op een plek de golven mooi naar links breken met zo nu en dan een aanzienlijke hoogte. Een enorme grijns verschijnt op mijn gezicht. 

Wanneer ik naar de line up gepaddled ben, haal ik nog een paar keer diep adem en ik sluit me af voor al het andere om me heen. Ik houd alleen de andere surfers om me heen in de gaten. Verder is het alleen ik, mijn board en de golven. Als vanzelf beginnen mijn armen in een steeds sneller ritme te paddlen en voor ik het weet suis ik van de golf af. Euforie gaat door me heen en niet lang daarna heb ik de volgende golf. Het gaat erg lekker en ik geniet intens. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe mijn vriend het water weer verlaat met het board onder zijn arm. Ik weet dat ik nog lang niet klaar ben met mijn surfje, maar dit keer weerhoudt het me er niet van om door te gaan. Mijn hoofd wordt helder en ik ben terug. Ik voel me enorm happy en geniet van elke seconde. Pas wanneer ik mijn coördinatie verlies door de kou kom ik intens gelukkig het water uit met een glimlach die de rest van de dag niet meer verdwijnt.