Een wijze les - het gevaar van vermoeidheid

De hele ochtend vanaf kantoor zat ik uit te kijken naar het moment dat ik het kantoor uit kon rennen met m'n surfboard onder de arm en de auto in zou stappen naar mijn favoriete surfspot. De golven zullen goed zijn en het zonnetje schijnt de hele ochtend al uitbundig. Het zou een van die zeldzame epic surfdagjes in Nederland worden waar heel surfminnend Nederland op zat te wachten. 

Wanneer ik de parkeerplaats oprijd in Velsen-Noord, staat deze al overvol. Ik heb geluk dat er net iemand wegrijdt. Het zal dus druk zijn in het water... Een jaar geleden intimideerde me dat nog heel erg en zorgde ik dat ik ver van de plekken vandaan lag waar veel medesurfers waren. Nadat een vriend me tijdens mijn road trip afgelopen jaar heeft laten zien dat ik wel degelijk bij de piek kan gaan liggen, ben ik daar een stuk zekerder in geworden. Ik heb er dan ook veel bijgeleerd afgelopen winter en ik weet mijn board onder controle te houden zonder anderen daarmee in gevaar te brengen. 

Snel kleed ik me om, wax m'n board nog even goed en loop dan zo snel mogelijk naar het water. Inderdaad... het is druk, maar ik zie maar weinig bekende gezichten in het water. Terwijl ik uitpaddle zie ik ineens een surfboard zonder zijn eigenaar voorbij komen. Geen leash. Vroeger toen er nog geen leashes bestonden was dit een gebruikelijk beeld, maar tegenwoordig niet meer. Met deze drukte vormt dit een enorm gevaar voor de andere surfers. 

De eerste 3 uur dat ik in het water lig heb ik een heerlijke sessie. Het is even wennen aan de drukte, maar ik geniet. Het zonnetje verwarmt zoveel dat ik besluit om de volgende keer bij zo een warme dag mijn wetsuit in te wisselen voor boardshorts en lycrashirtje. Ik krijg turns voor elkaar die ik voorheen niet voor elkaar kreeg, mijn take offs worden met elke golf beter en ik voel me relaxed en gelukkig. 

Na de eerste drie uur begint er toch wat vermoeidheid op te spelen. Eigenwijs als ik ben ga ik door. Ik heb zo erg uitgekeken naar deze sessie dat ik niet wil dat deze zal ophouden. Mijn take offs worden slordig, mijn balans op de golf is steeds verder te zoeken. De controle die ik normaalgesproken over mijn board heb lijkt te verdwijnen.

Dan gaat het binnen korte tijd 3 keer achter elkaar mis. Ik heb een wipe out in een golf waardoor mijn board de lucht in gelanceerd wordt. Een medesurfer krijgt net mijn board niet tegen zich aan. Dit had heel anders af kunnen lopen. 

Foto: Dirk Beemster 31-07-2015 Wijk aan Zee / pier Velsen-Noord

Kort daarna na een ongebalanceerd miniritje weer een wipe out. Ik probeer mijn board te pakken, maar die wordt uit mijn handen gerukt door een lading white wash. Bijna komt mijn board tegen een medesurfer aan. Ik verontschuldig me en pak gauw mijn board weer. Door de vermoeidheid krijg ik het niet voor elkaar om mijn board bij me te houden wanneer hij weer uit mijn handen getrokken wordt door een nieuwe golf. Nu komt hij wel tegen diezelfde surfer aan. Geschrokken vraag ik of alles ok is met hem. Ik schaam me diep. 

Ik paddle hierna nog een keer uit, maar wanneer ik weer achter de line up lig besef ik me ineens dat ik hier niets meer te zoeken heb vandaag. Mijn lijf is moe, mijn armen krijg ik nauwelijks nog over het water en mijn handen hebben geen kracht meer. 

Surfen in een geweldige sport en een beetje vermoeidheid hoort erbij. Fouten maken is prima zolang je er geen medesurfers of jezelf mee in gevaar brengt. 

Vanaf het strand kijk ik nog even naar de surfers die nog in het water liggen. Binnen korte tijd zie ik een hoop slordige fouten. Ik ben geloof ik niet de enige die vandaag een aantal wijze lessen leert. Althans... dat hoop ik. 

Een hemelse surfsessie

"Soms heb je een dag waarop alles lijkt te lukken. Vandaag was zo een dag op het water."

Eenmaal aan het strand van Velsen-Noord zoeken we een lekker plekje uit de wind op het terras van onze favoriete strandtent "Aloha" en genieten van heerlijke koffie. De golven zien er niet echt spectaculair uit, dus nemen we onze tijd en de zon doet ondertussen haar werk… Lichtelijk laat zij haar sporen achter op onze huid en verwarmt ze ons. Wanneer de koffie op is hullen we ons in onze wetsuits en halen voor Lau en Emma een surfboard bij Ozlines.

Met elke stap dichter naar het water voel ik het verwarmde zand tussen mijn tenen. Het voelt heerlijk en alledrie kijken we vrolijk voor ons uit. Hoe dichter we bij de overgang van het zand naar het water komen, hoe beter de golven lijken te zijn. Schijn bedriegt dan toch wanneer je op een terrasje van ver af naar de zee kijkt...

Gelijk na het uitpaddlen heb ik mijn eerste golf van de dag te pakken en heel snel daarop volgen Emma en Lau ook. Deze sessie kan niet beter beginnen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb golf na golf te pakken. Tuurlijk zit er zo nu en dan ook even een goede wipe-out tussen, maar het kan me niet schelen. Ik geniet intens en ik krijg dingen voor elkaar die eerder niet lukten. Ik ben blij met Tobi (mijn surfboard) en het is maar goed dat ik thuis nog niet de keuze had uit beide boards aangezien mijn andere board nog steeds gerepareerd moet worden.

Even neem ik de tijd om te kijken hoe Lau en Emma wat golven pakken. Het is geweldig om te zien hoe ze gracieus de watermassa onder zich weten om te zetten in een prachtig ritje en hoe intens ze hiervan genieten. Ik ben blij dat ik deze passie met ze delen kan!

De anderen in het water zijn erg relaxed en het is dan ook goed toeven tijdens het wachten op de volgende golf. We maken een gezellig praatje met de mensen om ons heen en dan komt er ineens een stukje tekst naar boven wat ik pasgeleden gelezen heb in een boek over het surfen. Hoe vriendelijker je bent in de line up en hoe meer je een ander gunt, hoe meer je hier zelf van terugkrijgt. En inderdaad… Ik krijg golven cadeau, mensen stralen om me heen en ik kan niet anders zeggen dan dat dit de plek is die me het meest gelukkige maakt op aarde.

Er volgen nog een paar heerlijke ritjes tot mijn armen echt niet meer willen. Alledrie komen we er intens moe, voldaan en gelukkig uit en kunnen niet anders dan lachen.

We sluiten onze dag af met een hapje, een drankje en enorm veel gezelligheid bij Aloha. We leven het goede leven en er bestaat geen betere therapie dan een dag als deze om gelukkig te zijn!

Water tegen een burn out (2)

De zon brand op mijn huid terwijl er weer een paar mooie lijnen binnenkomen. Ze bouwen alsmaar mooier op tot ik mijn kans zie en begin in te paddlen. Ik heb hem en voel hoe een intens fijne stroom aan energie door me heen gaat zodra ik de golf afglijd. Wanneer ik terug paddle, realiseer ik eigenlijk pas weer waar ik ben. Ik ben op de plek die mij intens gelukkig maakt. Tussen de golven in de Noordzee, tussen mensen die dezelfde passie delen en tussen vrienden.

De sessie verloopt relaxed. Ik weet de ene na de andere golf te pakken en voel weer hoe belangrijk dit voor me is en hoeveel ik eigenlijk geleerd heb in de afgelopen winter tijdens de surfsessies met Klaas en tijdens de twee vakanties in Portugal.

Het is vreemd om te beseffen dat iets waar je eigenlijk de energie voor lijkt te missen, dat dit je zo intens veel energie terug geeft. Het duurt dan ook niet lang voordat ik met een enorme grijnzende glimlach op mijn gezicht zit die er de komende uren niet meer vanaf zal gaan. Even vergeet ik wat me de afgelopen tijd in de greep houdt en hoeveel energie mij dit gekost heeft. Stoked tot op het bot kijk ik om me heen. De sfeer is gemoedelijk. Surfers maken een praatje met elkaar en lachen samen.

De watertemperatuur is momenteel weer zo ver omhoog gegaan dat handschoenen overbodig zijn. Het voelt intens fijn hoe mijn hand door het zilte nat glijdt en me steeds meer vaart geeft. Er paddlen nog twee andere surfers met me mee voor deze golf, maar uiteindelijk ben ik degene die op de juiste plek ligt. Met een zelfverzekerd automatisme sta ik op en verplaats mijn voeten lichtelijk om net wat meer push op het board te geven en dan snijdt mijn board in de golf om een prachtige rit down the line te maken. Ik geniet. Aan het einde van de rit laat ik me achterover in het water vallen en blijf even liggen om naar de blauwe lucht te kijken.

Na nog een paar golfjes zie ik Laudonne en Emma bij het strand. Tijd voor de laatste golf van vandaag. Ik heb hem sneller dat ik had verwacht en wanneer de golf weer inzakt laat ik me weer op mijn board zakken zodat ik met een volgende golf meegenomen kan worden naar het strand.

Alledrie hebben we van de sessie genoten. Ieder heeft de sessie weer op een andere manier ervaren. We lachen, praten en stralen.

Na het omkleden drinken we nog wat bij Aloha en genieten van een pizza die we samen delen. Ik prijs me gelukkig met vrienden zoals Emma en Laudonne en ik ben hen dan ook onwijs dankbaar voor deze zonovergoten middag die me weer een stukje dichter naar mezelf heeft terug gebracht.

Een surfsessie zonder ritjes

Langzaam aan voelen m'n tenen weer alsof er leven in zit en beginnen mijn voeten weer wat kleur te krijgen. Al douchend spoel ik mijn wetsuit, schoentjes en handschoenen uit en ondertussen treuzel ik. Het warme water doet me goed, ik wil er nog lang niet onderuit.  Even sluit ik even mijn ogen en laat het warme water over mijn hoofd glijden.

De eerste surfsessie van 2015... Ik kijk terug op een sessie die ik nog niet eerder heb gehad. Eentje waarbij ik geen enkele golf heb weten te pakken... het kan me stiekem echter vrij weinig schelen. Ik heb er intens van genoten om tussen de hoge golven te liggen en de regen in mijn gezicht te voelen.

Een paar keer heb ik geprobeerd een golf te pakken. Het lukte me niet. De enige golf waarbij ik net stond en naar beneden wilde suizen werd me afgenomen doordat er op me werd ingedropt. Ik schrok en weg was mijn evenwicht. Jammer, maar helaas.

Toch heb ik vandaag een aantal fijne dingen uit deze sessie kunnen halen. Ik zal niet opgeven. Het duurde verdraaid lang voordat ik eindelijk naar achteren was gepaddled. Ik had het gevoel geen meter meer vooruit te komen en steeds wanneer ik dacht dat ik er bijna was, kwam er weer een setje golven aan wat me weer een paar meter terug naar het strand stuurde... "One step forward, two steps back" Een stukje van een songtekst van de Heideroosjes bleef door mijn hoofd galmen, maar ik wilde het niet waar hebben. Uiteindelijk lag ik daar waar ik moest zijn.
Toen Klaas en ik elkaar eindelijk achterin weer hadden gevonden, kwam hij met een aantal fijne tips. Ik heb met de tips wat gespeeld met de golven en wie weet kan ik ze de volgende keer wel toepassen. Op een gegeven moment was ik Klaas kwijt. Ik bleef om me heen kijken en paddlede de richting op waar ik hem verwachtte. Tussendoor probeerde ik nog een paar keer of moeder natuur me goed gezind was. No waves today voor mij. Terwijl ik weer verder paddlede en zoekend om me heen keek, kwam er een medesurfer naar me toe die me vroeg of ik iemand zocht... ja inderdaad. Hij wist me te vertellen dat Klaas het water uit was gegaan aangezien zijn leash gesnapt was. Vandaar dat ik hem niet meer zag. Verkleumd besloot ik toen ook maar het water uit te gaan en richting het strand te paddlen. Met dank aan een flinke schuimlaag stond ik binnen no time aan het strand waar ik al gauw Klaas ook weer tegen kwam.

Ik open mijn ogen weer en zet dan toch de douche maar uit. Ik ben rozig en kijk er naar uit om lekker op de bank te kruipen en verder op te warmen onder de dekens. Nog voordat ik de bank heb bereikt zit ik al te kijken wat de voorspellingen voor morgen zijn... Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik kijk uit naar de volgende sessie.