Een wijze les - het gevaar van vermoeidheid

De hele ochtend vanaf kantoor zat ik uit te kijken naar het moment dat ik het kantoor uit kon rennen met m'n surfboard onder de arm en de auto in zou stappen naar mijn favoriete surfspot. De golven zullen goed zijn en het zonnetje schijnt de hele ochtend al uitbundig. Het zou een van die zeldzame epic surfdagjes in Nederland worden waar heel surfminnend Nederland op zat te wachten. 

Wanneer ik de parkeerplaats oprijd in Velsen-Noord, staat deze al overvol. Ik heb geluk dat er net iemand wegrijdt. Het zal dus druk zijn in het water... Een jaar geleden intimideerde me dat nog heel erg en zorgde ik dat ik ver van de plekken vandaan lag waar veel medesurfers waren. Nadat een vriend me tijdens mijn road trip afgelopen jaar heeft laten zien dat ik wel degelijk bij de piek kan gaan liggen, ben ik daar een stuk zekerder in geworden. Ik heb er dan ook veel bijgeleerd afgelopen winter en ik weet mijn board onder controle te houden zonder anderen daarmee in gevaar te brengen. 

Snel kleed ik me om, wax m'n board nog even goed en loop dan zo snel mogelijk naar het water. Inderdaad... het is druk, maar ik zie maar weinig bekende gezichten in het water. Terwijl ik uitpaddle zie ik ineens een surfboard zonder zijn eigenaar voorbij komen. Geen leash. Vroeger toen er nog geen leashes bestonden was dit een gebruikelijk beeld, maar tegenwoordig niet meer. Met deze drukte vormt dit een enorm gevaar voor de andere surfers. 

De eerste 3 uur dat ik in het water lig heb ik een heerlijke sessie. Het is even wennen aan de drukte, maar ik geniet. Het zonnetje verwarmt zoveel dat ik besluit om de volgende keer bij zo een warme dag mijn wetsuit in te wisselen voor boardshorts en lycrashirtje. Ik krijg turns voor elkaar die ik voorheen niet voor elkaar kreeg, mijn take offs worden met elke golf beter en ik voel me relaxed en gelukkig. 

Na de eerste drie uur begint er toch wat vermoeidheid op te spelen. Eigenwijs als ik ben ga ik door. Ik heb zo erg uitgekeken naar deze sessie dat ik niet wil dat deze zal ophouden. Mijn take offs worden slordig, mijn balans op de golf is steeds verder te zoeken. De controle die ik normaalgesproken over mijn board heb lijkt te verdwijnen.

Dan gaat het binnen korte tijd 3 keer achter elkaar mis. Ik heb een wipe out in een golf waardoor mijn board de lucht in gelanceerd wordt. Een medesurfer krijgt net mijn board niet tegen zich aan. Dit had heel anders af kunnen lopen. 

Foto: Dirk Beemster 31-07-2015 Wijk aan Zee / pier Velsen-Noord

Kort daarna na een ongebalanceerd miniritje weer een wipe out. Ik probeer mijn board te pakken, maar die wordt uit mijn handen gerukt door een lading white wash. Bijna komt mijn board tegen een medesurfer aan. Ik verontschuldig me en pak gauw mijn board weer. Door de vermoeidheid krijg ik het niet voor elkaar om mijn board bij me te houden wanneer hij weer uit mijn handen getrokken wordt door een nieuwe golf. Nu komt hij wel tegen diezelfde surfer aan. Geschrokken vraag ik of alles ok is met hem. Ik schaam me diep. 

Ik paddle hierna nog een keer uit, maar wanneer ik weer achter de line up lig besef ik me ineens dat ik hier niets meer te zoeken heb vandaag. Mijn lijf is moe, mijn armen krijg ik nauwelijks nog over het water en mijn handen hebben geen kracht meer. 

Surfen in een geweldige sport en een beetje vermoeidheid hoort erbij. Fouten maken is prima zolang je er geen medesurfers of jezelf mee in gevaar brengt. 

Vanaf het strand kijk ik nog even naar de surfers die nog in het water liggen. Binnen korte tijd zie ik een hoop slordige fouten. Ik ben geloof ik niet de enige die vandaag een aantal wijze lessen leert. Althans... dat hoop ik. 

Dauwzwemmen en een surfje in het zonnetje

"Het koele water omsluit me wanneer ik met een zelfverzekerde duik het water in ga. Het daglicht ontbreekt nog volkomen en zal pas over 48 minuten opkomen. Ik lijk te zweven in een lege en vertrouwde massa…"

Een bekend Mario-deuntje wekt me vanmorgen vroeg om 4 uur. Snel zoek ik mijn telefoon om het geluid uit te zetten en even twijfel ik of ik wel op wil staan. Het is vroeg, heel erg vroeg! Mijn katten gapen een keertje en kijken me aan alsof ik gek geworden ben, dan leggen ze hun koppie weer te rusten en doezelen ze rustig verder. 

Vlak voor vijven stap ik op de fiets richting het openluchtzwembad en vraag ik me af waarom eigenlijk… Het is koud, vroeg en zwemmen kan ik later op de dag ook nog wel. Bij het zwembad blijk ik tot nog toe de enige te zijn die er om vijf uur in wil. 

Snel kleed ik me om, pak mijn trainingsspullen en mijn bidon en bereid ik me mentaal voor om het water in te duiken. Stiekem hoop ik dat ik een tijdje alleen van het zwembad mag genieten en ik blijk geluk te hebben.

De eerste kilometer zwem ik in een bad voor mezelf. Het heeft iets magisch wanneer ik naar mijn handen kijk en het kleine beetje licht de belletjes er omheen laten oplichten. Gebiologeerd kijk ik er nauwlettend naar bij elke insteek en zie ik de kleur geleidelijk veranderen wanneer het daglicht zich langzaam aan begint aan te kondigen. 

Na een tijdje wagen zich nog een aantal andere zwemmers aan een verfrissende duik in het rustige bad. Druk wordt het echter niet. Na 3,6 kilometer kom ik relaxed het zwembad uit. Mijn hoofd is leeg en m'n lijf voldaan.

Thuis warm ik even op en slaap nog een paar uurtjes voordat ik besluit om toch nog even naar het strand toe te gaan voor een surfje. Dit was het beste besluit wat ik kon nemen. De golven komen heerlijk mellow binnen en het zonnetje schijnt. Het wordt een voor mijn doen korte sessie van anderhalf uur, maar genieten doe ik er niet minder om. Golf na golf weet ik te pakken en ik voel me vrij. 

Het water geeft me zo enorm veel energie. Of het nou het chloorwater in een zwembad is, of het zilte nat uit de zee. Ik word er gelukkig van…

Water tegen een burn out (2)

De zon brand op mijn huid terwijl er weer een paar mooie lijnen binnenkomen. Ze bouwen alsmaar mooier op tot ik mijn kans zie en begin in te paddlen. Ik heb hem en voel hoe een intens fijne stroom aan energie door me heen gaat zodra ik de golf afglijd. Wanneer ik terug paddle, realiseer ik eigenlijk pas weer waar ik ben. Ik ben op de plek die mij intens gelukkig maakt. Tussen de golven in de Noordzee, tussen mensen die dezelfde passie delen en tussen vrienden.

De sessie verloopt relaxed. Ik weet de ene na de andere golf te pakken en voel weer hoe belangrijk dit voor me is en hoeveel ik eigenlijk geleerd heb in de afgelopen winter tijdens de surfsessies met Klaas en tijdens de twee vakanties in Portugal.

Het is vreemd om te beseffen dat iets waar je eigenlijk de energie voor lijkt te missen, dat dit je zo intens veel energie terug geeft. Het duurt dan ook niet lang voordat ik met een enorme grijnzende glimlach op mijn gezicht zit die er de komende uren niet meer vanaf zal gaan. Even vergeet ik wat me de afgelopen tijd in de greep houdt en hoeveel energie mij dit gekost heeft. Stoked tot op het bot kijk ik om me heen. De sfeer is gemoedelijk. Surfers maken een praatje met elkaar en lachen samen.

De watertemperatuur is momenteel weer zo ver omhoog gegaan dat handschoenen overbodig zijn. Het voelt intens fijn hoe mijn hand door het zilte nat glijdt en me steeds meer vaart geeft. Er paddlen nog twee andere surfers met me mee voor deze golf, maar uiteindelijk ben ik degene die op de juiste plek ligt. Met een zelfverzekerd automatisme sta ik op en verplaats mijn voeten lichtelijk om net wat meer push op het board te geven en dan snijdt mijn board in de golf om een prachtige rit down the line te maken. Ik geniet. Aan het einde van de rit laat ik me achterover in het water vallen en blijf even liggen om naar de blauwe lucht te kijken.

Na nog een paar golfjes zie ik Laudonne en Emma bij het strand. Tijd voor de laatste golf van vandaag. Ik heb hem sneller dat ik had verwacht en wanneer de golf weer inzakt laat ik me weer op mijn board zakken zodat ik met een volgende golf meegenomen kan worden naar het strand.

Alledrie hebben we van de sessie genoten. Ieder heeft de sessie weer op een andere manier ervaren. We lachen, praten en stralen.

Na het omkleden drinken we nog wat bij Aloha en genieten van een pizza die we samen delen. Ik prijs me gelukkig met vrienden zoals Emma en Laudonne en ik ben hen dan ook onwijs dankbaar voor deze zonovergoten middag die me weer een stukje dichter naar mezelf heeft terug gebracht.

Een surfsessie zonder ritjes

Langzaam aan voelen m'n tenen weer alsof er leven in zit en beginnen mijn voeten weer wat kleur te krijgen. Al douchend spoel ik mijn wetsuit, schoentjes en handschoenen uit en ondertussen treuzel ik. Het warme water doet me goed, ik wil er nog lang niet onderuit.  Even sluit ik even mijn ogen en laat het warme water over mijn hoofd glijden.

De eerste surfsessie van 2015... Ik kijk terug op een sessie die ik nog niet eerder heb gehad. Eentje waarbij ik geen enkele golf heb weten te pakken... het kan me stiekem echter vrij weinig schelen. Ik heb er intens van genoten om tussen de hoge golven te liggen en de regen in mijn gezicht te voelen.

Een paar keer heb ik geprobeerd een golf te pakken. Het lukte me niet. De enige golf waarbij ik net stond en naar beneden wilde suizen werd me afgenomen doordat er op me werd ingedropt. Ik schrok en weg was mijn evenwicht. Jammer, maar helaas.

Toch heb ik vandaag een aantal fijne dingen uit deze sessie kunnen halen. Ik zal niet opgeven. Het duurde verdraaid lang voordat ik eindelijk naar achteren was gepaddled. Ik had het gevoel geen meter meer vooruit te komen en steeds wanneer ik dacht dat ik er bijna was, kwam er weer een setje golven aan wat me weer een paar meter terug naar het strand stuurde... "One step forward, two steps back" Een stukje van een songtekst van de Heideroosjes bleef door mijn hoofd galmen, maar ik wilde het niet waar hebben. Uiteindelijk lag ik daar waar ik moest zijn.
Toen Klaas en ik elkaar eindelijk achterin weer hadden gevonden, kwam hij met een aantal fijne tips. Ik heb met de tips wat gespeeld met de golven en wie weet kan ik ze de volgende keer wel toepassen. Op een gegeven moment was ik Klaas kwijt. Ik bleef om me heen kijken en paddlede de richting op waar ik hem verwachtte. Tussendoor probeerde ik nog een paar keer of moeder natuur me goed gezind was. No waves today voor mij. Terwijl ik weer verder paddlede en zoekend om me heen keek, kwam er een medesurfer naar me toe die me vroeg of ik iemand zocht... ja inderdaad. Hij wist me te vertellen dat Klaas het water uit was gegaan aangezien zijn leash gesnapt was. Vandaar dat ik hem niet meer zag. Verkleumd besloot ik toen ook maar het water uit te gaan en richting het strand te paddlen. Met dank aan een flinke schuimlaag stond ik binnen no time aan het strand waar ik al gauw Klaas ook weer tegen kwam.

Ik open mijn ogen weer en zet dan toch de douche maar uit. Ik ben rozig en kijk er naar uit om lekker op de bank te kruipen en verder op te warmen onder de dekens. Nog voordat ik de bank heb bereikt zit ik al te kijken wat de voorspellingen voor morgen zijn... Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik kijk uit naar de volgende sessie.

Bizarre dromen, pittige surf en sterren kijken

De nacht is bizar, de dromen meer dan intens en realistisch bij meerderen van ons. Een vreemd begin van de dag. Hanne, Joe en Tanisha rijden voor het ontbijt even naar Villa de Bispo. Het voelt alsof het laat is, maar toch ook nog vroeg.

Thuis kunnen we weer heerlijk in het zonnetje ontbijten en na alle tijd hiervoor genomen te hebben, pakken we langzaam aan onze spullen om wat surfspots te gaan verkennen. Joe staat al te springen om de auto in te kunnen zodat we eindelijk vertrekken.

We volgen Joe, Tanischa en Wouter richting de surfspot Beliche, maar we rijden er voorbij en even later slaan we een weggetje in wat wij zelf nooit uitgezocht zouden hebben. Hoe verder we rijden, hoe groter de gaten, hobbels, bobbels en plassen worden. Hanne probeert zo voorzichtig mogelijk de obstakels te vermijden onder de navigatie van Emma. Beide zitten we er met klamme handjes. En dan ineens doemt er een enorme plas op. Hoe gaan we dit doen? Geen idee. En ook geen idee hoe, maar we zijn er doorheen gekomen zonder vast te zitten. Gelukkig stoot de auto die we volgen zo nu en dan zodat wr ons slakkengangetje voort kunnen zetten. Op een gegeven moment doemt er eindelijk een prachtige surfspot voor ons op. We kunnen er pas van genieten wanneer de auto veilig geparkeerd staat. We hebben voor ons doen, een stadsmeisjr en plattelandsmeisje flink wat angsten overwonnen. We zijn lange rechte wegen en rijden in de stad & dorpjes gewend. Dit wad toch even wat anders...

Het uitzicht is onwijs mooi, maar we kiezen ervoor om toch een andere surfspot op te zoeken. Voor we vertrekken genieten we nog even van het zonnetje, het uitzicht en kijken we hoe een surfer uitpaddled door gebruik te maken van een mui. Het is prachtig om te zien hoe de mui kleurt door het zand wat het meezuigt. Ineens worden we door een van de mannen aangesproken die langs ons loopt. Het is een van de Belgen die we van de week een paar keer tegenkwamen bij de Lidl. Het is vandaag hun laatste dagje en in plaats van hun kites op te laten, pakkrn ze vandaag wat golven met een surfboardje.

Wanneer we weer wegrijdrn moeten we nog een minuut of 20 over een onverharde weg. Links, rechts, weer links om de gaten in de weg heen. Zou de Dakar ralley wat voor ons zijn? Het teamwork is er wel, maar nee... Laten we dat maar lekker niet doen.

Ineens doemt een bekend plaatsje voor ons op. De vorige keer reden we hier toen het hard waaide en de zon zich niet liet zien. Het was er uitgestorven op een enkele oude vrouw na die haar wasje ophing. We worden vrolijk begroet door een blonde krullenbol. Het blijkt een bekende te zijn van Wouter, Tanischa en Joe. Brian heeft verder in het noorden aan de westkust een surfhostel, Ticket to surf. We drinken met zijn allen wat op een bankje in het zonnetje. Het dorpje leeft in vergelijking tot de laatste keer dat we er waren.

Stiekem zijn we erg onder de indruk van de route die we deze ochtend zijn gereden. Het heeft een hoop energie gekost, maar we zijn blij dat we zo het water in gaan. We zijn bij Amado beland. De golven zijn zo nu en dan hoog en het schuim krachtig. Een paar van ons blijven voorin terwijl de rest gelijk naar achteren doorpaddled. We hebben een pittige sessie hier in close-out paradise en verlaten het water vermoeid en met een warme gloed in onze lijven ondanks de koude handen en voeten.
's Avonds koken we gezellig samen en dineren we als goden in Frankrijk, ehhh Portugal. Ons diner bestaat uit schelpjes, pasta en grote gamba's vergezeld met hilarische verhalen.

Voordat we onze mandjes induiken kijken we gewikkeld in dekens naar de sterren. Bizar eigenlijk dat wanneer we 's nachts omhoog kijken licht zien wat miljoenen lichtjaren onderweg is geweest voordat het onze ogen bereikt...

Een relaxed dagje in het mooie Portugal

Om 7 uur horen we de wekker gaan, buiten is het nog donker en stiekem voelt het nog veel te fijn onder de warme dekens. Met moeite proberen we toch op te staan en ons klaar te maken voor de dawn patrol. Het is helaas bij proberen gebleven. Toen we eindelijk aangekleed waren, was het al drie kwartier later. We doen een poging om Wouter te contacten dat we zo willen gaan.

Kwart over acht... Ok, we hadden stipt om half acht in de auto moeten zitten om nog wat van het juiste getij mee te pakken. Kans gemist.

Aangezien we Wouter niet kunnen bereiken besluiten we een beetje sight seeing te gaan doen. We rijden richting de westkust tot aan een klein dorpje genaamd Carrapateira. Het lijkt bijna een verlaten spookstadje waar slechts een enkele oude vrouw haar wasje buiten hangt.

Voor we terug rijden naar de bewoonde wereld slaan we nog een weggetje in richting het dichtstbijzijnde strand; Amado. Hoe verder we rijden, hoe spannender het weggetje wordt.  Het landschap is prachtig, maar we kunnen ons bijna niet voorstellen dat we zo bij een strand uit zullen komen. Ineens doemen er voor ons een paar campers op en iets wat op een parkeerplaats lijkt. Wanneer we uitstappen worden we betoverd door het uitzicht. Dit strandje heeft iets bijzonders. De golven erg hoog, maar helaas ook blown out. Voordat we naar het strandje lopen, stopt er een auto met twee mannen. Ze noemen ons optimistisch wanneer we hun vraag beantwoorden wat we hier doen. We hopen hier van de week, wanneer de wind er uit is, een surfje te pakken.

Op de terugweg gaan we de lokale surfwinkeltjes nog even langs. Bij een van de winkeltjes neemt de eigenaar alle tijd voor ons. Hij vertelt honderduit over zijn ervaringen met Nederland (de hollandse kruidentuin), de wetsuits die hij verkoopt, de lokale surfspots en nog veel meer. Pas ruim een uur later staan we weer buiten. Waarschijnlijk komen we hier nog wel een keertje terug.

Vlak voordat we bij de poort naar onze casa komen, worden we verwelkomd door een kudde schappen. Allemaal wit, op een zwart schaapje na die, heel zielig, in zijn eentje aan de overkant van de weg staat. Arm schaap...

Eenmaal terug bij ons appartementje besluiten we toch nog even een surfje te pakken bij Beliche. Het magische gevoel bij deze surfspot wordt niet minder wanneer je er vaker komt. Vandaag ligt het water vol met kleine kiddo's die hem keihard rippen. We zijn jaloers op hun talent... Waren we ook maar zo jong begonnen met surfen. We genieten er echter niet minder om.

Na de sessie rijden we snel langs de Lidl en dan door naar een klein dorpje een kwartiertje verderop. We hebben daar met Luuk en Lotte afgesproken om gezellig samen te eten. Ze verblijven momenteel in een luxe huisje dankzij een Nederlandse man die vond dat het nu veel te koud was voor hen om buiten in hun auto te slapen. Het is onwijs leuk om hen te zien en de tijd vliegt dan ook voorbij.

Het was weer een heerlijk dagje in Portugal. Het liefste zou ik hier nog veel langer blijven dan de week dat we er nu zitten.

Keahana - turning point - een nieuwe liefde

Soms is er een keerpunt in je leven wat alles op zijn kop zet en je complete mind set veranderd. Dat was voor mij de dag dat ik ging surfen. Sindsdien draait het leven voor mij om genieten, surfen en datgene wat gelukkig maakt.

Ik deel graag datgene met anderen wat ik in overvloed heb, of datgene wat ik missen kan. De reactie van anderen, daar kan ik dan zo van genieten, maar soms... soms vervul ik een verlangen van mezelf.

 "You can't buy happiness, but this comes pretty darn close..." 

Als een klein kind in een snoepwinkel, zo voelde ik me toen mijn ogen langs de diverse surfboards gleden toen ik een voet over de drempel zette van de Noordzee Boardstore. Eenmaal binnen werden diverse boards getoond nadat ik verteld had wat ik zocht. Het ene board nog gaver dan het andere, maar er was er eentje waarbij ik een enorm geluksgevoel ervoer op het moment dat ik hem in mijn handen hield... Je zou het het verliefdheid kunnen noemen.

Nog een paar boards werden me getoond, maar toch kwamen we weer terug bij dit board. Heel erg lang hoefde ik er dan ook niet meer over na te denken en binnen een paar minuten waren ook de tailpad, leash en boardbag uitgezocht.

Het board kon ik nog niet gelijk meenemen aangezien er een kleine ding inzat, maar dat zou direct nog gerepareerd worden. Dit leek Emma en mij een uitgelezen kans om even naar F.A.S.T. te rijden voor een drankje. Blijkbaar was daar op dat moment net een festivalletje aan de gang. De sfeer relaxed en aangezien het zonnetje lekker scheen besloten we lekker een warme chocolademelk te drinken buiten en te genieten van het uitzicht om ons heen.

Terug in de Noordzee Boardstore stond mijn board klaar, gerepareerd en met de tailpad erop geplakt. Ik stond daar te glunderen. Enorm happy met mijn nieuwe boardje. Voordat we de winkel weer uitliepen meende een van de eigenaren dat er nog iets leuks bij m'n boardje gedaan moest worden. De ander liep even met m'n boardje naar achter en kwam terug: "Ik heb wat leuks gevonden." Toen verscheen er een man met een ontbloot bovenlijf. Dat was geen verkeerd uitzicht! Daar bovenop kreeg ik nog een echte Noordzee Boardstore-zonnebril.

Na een gezellig praatje verlieten we dan toch de store en na een korte tussenstop om mijn board te showen reden we terug naar het altijd fijne Haarlem.

De volgende ochtend spring ik vroeg mijn bed uit om mijn board te voorzien van een laagje wax en dan moet toch helaas het strikje wat op de nose zit er vanaf gehaald worden. Ik glimlach even en met mijn hoofd lig ik al tussen de golven.

Eenmaal in het water voel ik me weer als een absolute beginner, maar met een enorme grijns van oor tot oor. Deze surfsessie bestaat uit blauwe luchten afgewisseld met gitzwarte wolken waaruit striemende regen tevoorschijn komt, nagenoeg windstil tot enorme windstoten, van gemoedelijke golfjes tot ineens heerlijk hoge bakken en vooral veel blije gezichten in het water. Het is enorm wennen op dit boardje en ik krijg maar weinig golven te pakken, maar aan het einde van de sessie heb ik er toch een paar down the line kunnen glijden. Intens gelukkig verlaat ik het water.




Shaper: Abezat
Type: Keahana - Fish
Afmetingen: 6'0 x 20 x 2 5/8
Werknaam: Keahana (Betekenis: turning point)

Een epic surfdagje in Nederland

Voordat ik in slaap val kijk ik nog een keer op mijn gsm om te kijken naar de verwachtingen voor morgen, zowel het weer als de golven check ik. De sms van Tobias van Tellingen voorspelt qua surf een episch dagje en de app op mijn telefoon zegt dat het weer vooral regen zal brengen. Daar kan ik mee leven, zo lang er maar golven zijn.

Met een enorme grijns op mijn gezicht word ik wakker, er staan golven en ik ben vrij! Binnen een half uur zit ik met mijn surfboard onder de arm op de fiets richting de bushalte. Het is warm, geen enkele aanwijzing voor de voorspelde regen. Wanneer ik naar de strandopgang wandel zie ik al hoe mooi de zee erbij ligt. Mooie lijntjes komen binnen rollen met, voor Nederland, aanzienlijke hoogte. Blij als een kind loop ik naar beneden. Zo gauw mogelijk trek ik mijn schoenen uit om het warme zand onder mijn voeten te kunnen voelen.

Het is altijd fijn om mensen met dezelfde passie te zien. Vele surfers zijn vandaag vroeg hun bed uit gekomen om te kunnen genieten van al het moois wat ons door de zee wordt aangedragen. We groeten elkaar, bekenden met een zoen en een knuffel, onbekenden met een vrolijke groet.

Snel kleed ik me om zodat ik het water in kan. Ik laat mijn wetsuit voor wat het is en ga voor iets koelers. De golven zijn hoog voorin, nog hoger wat verder achterin. Ik ga ervoor en paddle naar achter. Het is pittig, maar dan lig ik al gauw daar waar ik wezen wil. Na een paar gemiste kansen, een paar wipe-outs en mislukte take-offs weet ik eindelijk een golf te pakken. Adrenaline stroomt door me heen. Wat is dit fijn! Weer paddle ik naar achter en al gauw pak ik de volgende golf. Iets minder hoog dan de vorige, maar niet minder fijn. De surfers om me heen zie ik ploeteren om naar achter de komen naar de zelfde line-up als waarvoor ik ga, maar wanneer ze er zijn zie je ze vermoeid maar met een enorme glimlach wachtend op de golf die zij zullen gaan pakken. Ineens duikt er een zeehond naast me op die me de komende minuten blijft vergezellen. Steeds duikt hij weer even op en kijkt om zich heen. Ik vraag me af of het dezelfde is als de zeehond die me vorig jaar vaak een bezoekje kwam brengen.

Na 3 sessies van 2 uurtjes met wat drinkpauzes ertussen zit ik moe maar voldaan op het terras. Het zonnetje schijnt in m'n gezicht. Met een glas ranja in de hand geniet ik na van deze zonovergoten dag in de golven. Tussendoor steeds even een praatje makend met kennissen en vrienden die langskomen.

Een half uurtje later komt er nog een vriendinnetje van me gezellig langs die een andere surfspot had bezocht. Zij is een van de twee meiden met wie ik in september een road trip ga maken langs de Franse en Spaanse Atlantische kust. Na een hapje en een drankje twijfelen we om nog een keer het water in te gaan voor een afsluitend surfje. Starend over de zee staan we te dubben tot we overgehaald worden.

Gauw kleden we om en we gaan nog een keer het water in. Mijn armen voelen als lood, maar ik wil nog een paar golven pakken. Het kost wat meer moeite, maar dan paddle ik toch weer uit naar achteren. De golven hebben nog steeds  een behoorlijke hoogte. Op dezelfde lijn zie ik geen andere surfers liggen en even twijfel ik om een stukje terug te paddlen richting het strand. Ik besluit om even te gaan zitten dobberen en dan ineens fladdert er een vlinder over. De tijd staat even stil en het voelt bijzonder om zo een klein wezentje zo ver van de kust langs te zien komen. Even fladdert het beestje om me heen om dan ineens weer richting de kust te vliegen. Ik kijk weer even om me heen en dan zie ik ineens een andere surfer naar dezelfde lijn paddlen als waar ik lig. Ik ken hem en vrolijk begroeten we elkaar. Een paar keer probeer ik een golf te pakken. Een paar keer mis ik de take-off. Dan heb ik hem. Het ritje is kort, maar de euforie groot. Nog een keer paddle ik naar achter en ik kijk hoe de andere een golf pakt. Vreemd eigenlijk dat zelfs de golven die je zelf niet pakt toch voor een enorme glimlach kunnen zorgen. Ik paddle nog een keer aan voor een golf, maar die was niet voor mij bedoeld... ik val een stuk naar beneden en de golf komt over me heen waarna er gelijk nog een volgt. Eigenlijk willen m'n armen niet meer, maar ik wil nog één laatste keer vandaag van de golf naar beneden glijden. Meer op wilskracht dan iets anders weet ik mezelf nog een keer naar achter te paddlen. Even rust ik, kijk ik naar de zon die langzaam in een soort mist verdwijnt en adem ik rustig in en uit. Dit soort momenten brengen me heel dicht naar mezelf, dit soort momenten maken me gelukkig. Dan ga ik voor m'n laatste golf van de dag en ik heb hem. Ik kan een blij gilletje niet onderdrukken en ik heb het langste ritje van vandaag. Wanneer mijn board weer stil komt te liggen laat ik me languit achterover in het water vallen. Even blijf ik liggen en kijk omhoog naar de blauwe lucht boven me.

Voorzichtig dep ik mijn board weer droog en schuif ik hem terug in de boardbag voordat ik terugloop naar de waterlijn om het vriendinnetje te zoeken wat tegelijk met mij het water in ging. Voordat ik haar tref kom ik de surfer weer tegen met wie ik net de line-up deelde. Hij legt zijn board in het zand en komt op me af om me een enorme knuffel te geven. Hij net zo gelukkig met het surfje als ik.

Share the stoke!

Zomaar een dinsdagavond - mini-reünie Surfana Surftrips week 1

De eerste paar minuten in het water draaien mijn gedachten nog op volle toeren. Het lijkt niet stil te kunnen worden in mijn hoofd en ik paddle door de golven heen zonder te beseffen hoe fijn het is om weer tussen de golven liggen. Dit zal niet lang duren...

Zodra ik op mijn board zit vlak achter de line up om te kunnen kijken naar hoe de golven zich vormen, komt er een intens fijne rust over me heen. Ik zie de anderen genieten, hoe ze de ene golf na de andere weten te pakken. Ik paddle iets verder naar voren zodat ik in de line up terecht kom en bijna gelijk vormt zich een prachtige golf achter me. M'n hand glijdt het water in waarna ook de andere volgt. Ik maak steeds meer snelheid en gelijk heb ik de golf te pakken. Het ritje wat er op volgt is er een van velen. Een aantal heerlijk lang down the line, een aantal kort, maar fijn. Tussendoor kijk ik om me heen en zie ik weer hoe de anderen een paar prachtige golven weten te pakken. Dankbaar voor de tips die ik tussendoor krijg en probeer toe te passen probeer ik mezelf tussendoor te verbeteren. Surfen blijft een lastige sport, maar wel de sport die me het meest intense geniet-gevoel kan geven. Ik blijf stoked en kan me niet voorstellen om ooit nog te willen stoppen met genieten hiervan.

Wanneer ik na nog een flink aantal ritjes het water uitloop, besef ik me ineens dat dit het surfje geweest moet zijn waarin ik de meeste golven heb kunnen pakken. Voordat ik het strand helemaal op loop draai ik me nog even om met mijn board onder de arm om te kijken naar de golven. Lichtelijk moet ik met mijn ogen knijpen door het felle avondzonnetje wat in mijn gezicht schijnt. Ik zie hoe de surfers in het water lijken te dansen op hun boards en ik hoor gelach. Wat word ik hier gelukkig van...

Eenmaal op het strand lijkt deze surfavond uit te draaien op een mini-reünie van de surfvakantie in Frankrijk. Vijf van de Frankrijkgangers van week 1 zijn hierheen gekomen om een surfje te doen. Het is een fijn weerzien en onder het genot van een drankje worden herinneringen terug gehaald van een van de fijnste weken uit mijn leven.

Surfana festival 2014

Een deken van oorverdovende stilte drapeert zich om mij heen wanneer ik weer alleen thuis ben na een van de leukste weekenden die ik ooit heb mogen meemaken. Alles doet zeer, ik ben vermoeid tot op het bot en toch sta ik er met een glimlach van oor tot oor.

Afgelopen weekend was het tijd voor het Surfana Festival. Drie dagen lang genieten van al het moois, fijns en leuks wat je maar kan bedenken. Niets moest, alles mocht. Drie dagen lang de lekkerste bands, surfen, zon, zee, strand, lieve mensen, gekke dingen, sportieve activiteiten, gelach, gedans en gesjans.

Het weekend begon al vol gezelligheid bij mij thuis waar twee vriendinnen me kwamen ophalen. De laatste voorbereidingen werden getroffen en de auto werd tot aan de nok toe gevuld.
Eenmaal op de camping kregen we twee opties: Het drukke gedeelte of het rustige gedeelte. We kozen voor het drukke gedeelte... fout gedacht. Alles stond al vol. Achteraf was dit eigenlijk helemaal niet zo erg. We stonden uiteindelijk super chill onwijs dichtbij het festivalterrein en dus ook een stuk dichter bij het strand dan waar de drukte zich zou bevinden. In een mum van tijd stonden alle tentjes overeind en stond ons niets meer in de weg om te chillen, te genieten van het weer en bij te kletsen met vrienden.

Op een gegeven moment kwam er een jonge man langslopen die ietwat verloren om zich heenkeek. Een van de meiden riep hem nadat ze dat op had gemerkt en vroeg of ze hem helpen kon. Binnen een minuut had hij besloten dat hij gezellig bij ons zou komen staan. Tot onze verbazing had hij echter geen tent bij zich... Hij zou slapen in zijn board bag. Eerlijk gezegd... ik had niet verwacht dat hij dit daadwerkelijk zou doen, maar hij heeft er inderdaad in liggen slapen.

Ik vind het heerlijk om nieuwe mensen te leren kennen. Sommigen vluchtig, met anderen heb je zomaar uit het niets een goed gesprek. De mensen die je leert kennen zijn bijzonder, anderen een beetje gek of apart. Allemaal dragen ze iets bij aan hetgeen een festival eigenlijk is. De een zal je na de festivals vaker gaan tegenkomen, anderen zie je nooit weer. Behalve om nieuwe mensen te leren kennen, zijn festivals ook de ideale plek om mensen terug te zien. Een rondje over het festival terrein en de camping stonden garant voor tientallen knuffels en zoenen, voor fijne warme woorden en een onwijze glimlach. Het voelde als een warm bad en man... wat was ik blij om iedereen weer te zien!

Stel je je eens voor; een festival terrein waar je heerlijk met de blote voeten in het zand kan dansen, waar je heerlijk kan liggen luieren op strobalen, banken of beanbags. Een terrein waar je de mogelijkheid hebt om allerlei actieve, chille en gekke dingen te doen en je op kan geven voor diverse clinics. We besloten om ons vanaf de volgende dag op te geven voor diverse clinics zoals surffitness, Thai yoga/massage, longboarden, surfweer voorspellen en kitesurfen. Dit was slechts een kleine greep uit de keuzes die er waren.

De rest van deze heerlijke dag stond in het teken van bandjes kijken zoals Jack and the Weatherman, Piñata en Ten-Hut.

We dansen in het warme zonlicht tot deze plaats maakte voor helder maanlicht. De mensen energiek van alle positieve vibes die in de lucht hingen en stralende gezichten overal. Velen gaan dan ook door tot in de kleine uurtjes...

De volgende ochtend om half zeven ging m'n wekker weer om toch even samen met Emma naar zwemtraining te kunnen gaan in Haarlem. Dit viel toch even tegen, maar voldaan waren we daarna. Na de training hebben we bij een bakker voor de hele groep verse croissants, pain au chocolat, stokbroden en andere lekkernijen gehaald. Wij hadden honger van het trainen en een lekker ontbijtje zou de rest ook wel kunnen waarderen. Bepakt en bezakt met het ontbijt reden we terug naar de camping waar we onderweg nog even iemand onwijs blij hebben kunnen maken met een pain au chocolat voordat we de picknicktafel voor onze tenten overlaadden.

Na een hoop gezelligheid werd het de hoogste tijd om weer lekker actief te gaan doen. We hadden ons ingeschreven voor een ronde surffitness. Dit is fitness op een soort surfboard wat niet gefixeerd stond. Je belans houden was dus wel een dingetje... het duurde hooguit een half uurtje, maar ik kan je zeggen dat dit onwijs leuk en erg zwaar was! Na de suffitness stond alweer de volgende clinic op het programma. Ik zou voor het eerst op een longboard (skateboard) gaan staan. Na een korte uitleg rolden we een voor een of gezamenlijk een heuveltje af. Afdaling na afdaling steeds iets sneller, voorzichtige bochtjes werden gemaakt en het smaakte naar meer!


Op een festival hoort er ook lekker gechilled te worden. De volgende clinic was daar meer dan perfect voor. Thai yoga/massage, ook wel luie mensen yoga genoemd. In een enorme tipi zaten we met een grote groep in een kring waar we onderverdeeld werden in duo's. De ene helft van de clinic was je actief door de massage te geven en de andere helft van de clinic ontving je de massage passief. Even een ontspanmomentje voordat we weer de heerlijke drukte van het festival opzoeken.

Vaak is er op festivals met name fast food te verkrijgen. Gelukkig was er op Surfana ook de mogelijkheid om heerlijke en bijzondere dingen te eten. Annie, die voor ons kookte tijdens de surfvakantie, verzorgde een groot gedeelte van hetgeen er op het festival aan eten te verkrijgen was. Van heerlijke ontbijtjes tot een Marokkaanse tajine en van heerlijke broodjes tot hamburgers. Op dit moment was ik echter ergens anders benieuwd naar. Toine had verteld dat hij zeewierburgers zou verkopen die hij zelf gebakken had. Ook hij was mee tijdens de surfvakantie en daar had hij al veel verteld over de oogst vanuit de zee. Dit kon ik dus niet aan me voorbij laten gaan en het smaakte goed!

Na de zeewierburger was het toch echt de hoogste tijd voor het eerste surfje van dit weekend. Met zijn zevenen liepen we naar het strand waar de zon ons nog steeds tegemoet lachte en de sfeer was gemoedelijk. Het surfje begon helaas wat minder chill. Het wilde niet zoals ik wilde en er bouwde een spanning in mezelf op. Zo hoorde het niet te zijn, ik hoor te genieten. De stroming was redelijk aanwezig en na een paar keer teruglopen besloot ik nu een tijdje helemaal alleen een paar golven te pakken. Ik paddelde wat verder naar achter door en bleef even achter de line up zitten. Startend over het water, weer terugzoekend naar rust. De ontspanning kwam terug, net als de surfglimlach die er altijd over mijn gezicht verschijnt bij een fijn surfje. Ik neem de tijd voordat ik voor de eerste golf begin te paddlen, maar zodra er zich eentje aandient ga ik ervoor en eindelijk heb ik de golf waar ik zo naar verlangde. Een heerlijk ritje volgt erop voordat ik me in het water laat vallen om weer terug te paddlen naar achter. Zo volgen er nog een stuk of wat golven en ik geniet intens. Ik zie om mij heen nergens meer golfsurfers, alleen nog wat kiters en een eenzame windsurfer. We begroeten elkaar vrolijk en daarna paddle ik weer voor een golf. Ondertussen heeft de stroming me gebracht tot aan de strandtent waar ik in de zomer vaak vertoef en ik besluit het water uit te gaan en vanaf daar terug te lopen naar het festivalterrein. Ik ben stoked, gelukkig en weer vol energie. Terugwandelend hoor ik vanuit de duinen de band OKA. Ik heb het niet koud en toch voel ik kippenvel. De muziek is bijzonder en draagt me terug naar Surfana.

Na een heerlijk warme douche spelen er nog een fijn bandje, Caravãna Sun, en kan er gedanst worden met de blote voetjes in het zand. Ik geniet en de tijd lijkt stil te staan. Na dit heerlijke bandje zetten we het feestje nog even voort in een van de tenten waar een dj draait en worden er plannen gemaakt voor een ochtendsurfje.

Moe, maar voldaan kruip ik m'n tentje weer in. Met m'n surfponcho aan kruip ik in m'n slaapzak en ik doezel wel met de fijne herinneringen van de voorgaande twee dagen.

Al vroeg ben ik weer wakker, helemaal stoked en zin om het water in te gaan. Zoals beloofd begin in de mensen wakker te maken die hadden aangegeven dat ze mee wilden gaan. Eerst probeer ik Mark wakker te maken, maar hij wil nog even verder slapen. Jean Piere in z'n board bag is er ook nog niet klaar voor om het water op te zoeken. Dan naar de caravan van Toine. Hij is wakker maar gaat toch ietsje later het water in dus uiteindelijk gaan we met zijn vieren de dag tegemoet surfen. Emma, Samantha, Lotte en ik. Er was een alert voor deze ochtend gegeven. Helaas was dat het niet helemaal, maar desondanks een paar hele fijne golfjes weten te pakken. Na anderhalf uur hobbelen we terug door de duinen voor een lekkere douche.

De ochtend staat verder in het teken van chillen, Indo boarden, mensen kijken, fijne gesprekken, even checken hoe het vordert met het mooie houten surfboard wat er bij Ollywoord geshaped wordt. Ooit... als mijn bankrekening het weer toelaat zou ik erg graag zelf een boardje willen shapen daar.


's Middags zou ik komen helpen bij de kids area. Uiteindelijk bleek dit niet nodig te zijn en besloot ik eventjes een powernap te gaan doen. Nog voordat ik mijn kussen goed en wel onder mijn hoofd voelde was ik vertrokken. Out...

Een paar uur later werd ik weer wakker. Onwijs gaar, spierpijn overal en onwijze trek in een bak sterke koffie. Na de koffie word ik langzaam weer een beetje wakker. Het valt op dat het steeds rustiger begint te worden op het festivalterrein. Steeds meer mensen vertrekken weer richting het dagelijkse leven, maar voordat ze vertrekken worden er nog wat knuffels uitgedeeld.

De laatste bandjes beginnen te spelen en ik dans samen met Samantha en Lau tot mijn benen niet meer willen. Wat er rest van de nacht van maandag op zondag is warrig. Vaak half in slaap, druk dromend en wetende dat het morgen toch echt weer helemaal voorbij is. Ik was dan ook vroeg weer wakker. Bij lange na niet uitgeslapen, maar toch stroomde er een soort energie door me heen. Gauw heb ik de tent van binnen opgeruimd en alles binnenin maar even laten staan aangezien het in tegenstelling tot de andere dagen, begon te regenen. Erg jammer, maar toch paste dit weer wel even bij m'n gemoedstoestand. Ik wilde nog absoluut niet weg. Ik wil dit alles niet gaan missen. Het voelt als een enorme kater, zonder ook maar een druppel alcohol te hebben aangeraakt.

Eventjes ben ik nog naar het festivalterrein gelopen waar ik gauw nog geholpen heb door 2 vuilniszakken te vullen met zooi zodat de vrijwilligers en organisatoren later een klein beetje minder opruimwerk zouden hebben. Het zonnetje begon weer wat te schijnen en in gedachten hoorde ik de muziek die er de laatste avond vanaf het podium klonk. Ik besef me ineens dat ik veel bandjes gemist heb, helaas, maar ze zullen vast nog wel eens ergens anders spelen.

Nu werd het toch echt de hoogste tijd om afscheid te nemen van dit onvergetelijke weekend. De laatste knuffels werden uitgewisseld met de laatste mensen die we nog konden vinden voordat we in de auto stapten, snel nog even wat gezwaai en gegroet en we reden terug naar Haarlem. In Haarlem hebben Samantha en ik nog even een lekker ontbijtje weggewerkt en werd er nog honderduit gekletst over alles wat we meegemaakt hebben en alle nieuwe plannen die ontstaan zijn. Na een uurtje namen ook wij weer afscheid.

Het is stil... doodstil. Ik wil terug!

Lief Surfana festival, lieve organisatoren, lieve vrijwilligers, lieve allemaal; Bedankt! Ik ga jullie missen! Tot volgend jaar!

Kwallen aaien en blote voetjes

Met m'n surfboard onder de arm voel ik voor het eerst hoe het warme zand onder mijn voeten verplaatst bij elke stap dichter naar het water toe. Vandaag zal een bijzonder surfje voor me zijn aangezien dit de allereerste keer is dat ik op blote voeten surf. Het afgelopen jaar heb ik noodgedwongen met surfschoentjes de golven moeten bedwingen om het gevaar van snijwonden tot een minimum te beperken vanwege het gebruik van bloedverdunners. Het voelt vrij en het zand kriebelt lekker tussen mijn tenen.

Op het strand liggen honderden aangespoelde kwallen. Sommigen bijna helemaal doorzichtig, anderen met blauwe kringen of helemaal blauwig. Voorzichtig probeer ik te vermijden om erop te stappen.

Wanneer de zee tot heuphoogte rijkt ga ik op m'n board liggen en begin ik met paddelen. Al gelijk bij de eerste haal door het water voel ik iets glibberigs langs mijn vingertoppen glijden. Een kwal. De volgende doorhalen zijn niet anders. Gelukkig raak ik alleen de hoed van de kwallen aan en voelt het alleen een beetje vies. Steeds weer gaat er een rilling door me heen. Kom op... je bent geen watje, doorgaan! Ik paddle stug door tot ik bijna bij de juiste plek ben om op een golf te gaan zitten wachten. Autsch... Deze kwal liet zich van zijn verkeerde kant zien, of beter gezegd; voelen. Ik probeer er geen aandacht aan te schenken.

Vandaag zijn de golven niet hoog, maar ze komen in redelijk cleane lijntjes binnen en het is rustig in het water... op de hordes kwallen na. De zon geeft voldoende warmte af waardoor het goed toeven is. Ik geniet en wacht rustig af tot ik een fijn golfje kan pakken.

Dobberend op m'n board denk ik terug aan de afgelopen winter, de fijne klotsbakken met hoge golven en de stormsurfsessies. Ik ben in gedachten verzonken en ineens zie ik hoe er een leuk golfje aangroeit. Ik ben terug in het hier en nu, heb de golf te pakken en ervaar weer dat gelukzalige gevoel die ik bij elke golf die ik weet te pakken voel. Het voelt fijn om op blote voeten op het board te staan, veel natuurlijker en het lijkt te kloppen.

Na de surfsessie loop ik samen met een collega terug over het strand waar zich op sommige plekken een laagje zeeschuim heeft gevormd. We hebben het over het verschil qua surf hier en in het buitenland en dan stap ik ineens op een glibberige massa... De rest van de terugwandeling let ik wel 2 keer op waar ik mijn voeten neerzet.

Surfen, instant happiness

Ik zet voor het eerst sinds een week of 3 eindelijk weer een voet in de zee met mijn prachtige rode surfboard onder de arm. Ik neem een moment om alles in me op te nemen en adem diep in terwijl ik over de zee richting de golven staar. Bijna direct voel ik hoe een warme gloed door me heen gaat. Ik word rustig en begin te stralen. Wat heb ik dit gemist...

De golven hebben redelijk wat kracht en zo nu en dan zit er een leuk golfje met fijne hoogte tussen. Van mij zou het nog veel hoger mogen zijn, maar ik kan niet anders zeggen dan dat ik gelukkig ben. Bizar eigenlijk dat je binnen een paar minuten die instant happiness kan ervaren. 

De tijd in het water vliegt voorbij en elk golfje wat ik afglijdt maakt de grijns op mijn gezicht groter. De sfeer is relaxed en het zonnetje zorgt voor een paar rode wangen.

Het liefste zou ik nu even een pauze-knop willen hebben, zodat ik een tijdje kan blijven hangen in dit moment. De afgelopen weken voelden voor mij als een opeenstapeling van van alles en nog wat en zorgden voor chaos in m'n hoofd. Die paar uurtjes die ik nu in het water doorbreng, zorgen voor de ontspanning die ik weken lang niet heb kunnen voelen. Nu weet ik weer hoe belangrijk dit is. Ik merk dat ik voor me uit zit te staren en ineens zie ik een mooie golf aanrollen. Ik ga liggen op mijn board en begin met paddelen. Het ritje wat hierop volgt geeft me een euforisch gevoel voordat ik me in het water laat vallen. In gedachten druk ik op play. Ik kan de wereld weer eventjes aan. 

Bloedfanatiek

Noem het koppig of dwaas, noem het idioot of ondoordacht. Altijd wanneer iemand uitspreekt dat hij of zij twijfelt aan een door mij gesteld doel, dan word ik bloedfanatiek. Ik wil het niet waar hebben dat een doel wat ik stel onhaalbaar is. Ik wil niet dat iemand twijfelt aan hetgeen in denk te kunnen en ik wil dan maar wat graag bewijzen dat ik het zal redden.

Ik rits mijn sporttas open zodat ik mijn zwemspullen er uit kan halen en kan laten drogen. Ik ben nog geen 10 minuten thuis en de volgende training staat al voor me vast. Morgenvroeg om 7 uur lig ik weer in het zwembad. De geplande meters zitten al in mijn hoofd en het doel van deze training des te meer: slag afmaken, benen activeren, meters maken.

De komende zomer staan er voor mezelf een aantal belangrijke dingen op het programma.

1. Ik wil beter leren surfen.
2. Ik wil weer een aantal keren de 10 km in een openwater wedstrijd zwemmen.
3. Ik wil de Amsterdam City Swim om en nabij de 30 minuten finishen.
4. Ik wil 21 km aan 1 stuk kunnen hardlopen.

In gedachten ga ik de rest van mijn week door, mijn hoofd kolkt. Langzaamaan trekt de kou in m'n lijf en worden mijn spieren stijf van de training net in het buitenbad. Wanneer ik onder de douche stap en het hete water over mijn hoofd stroomt, komt de stroom aan gedachten tot een rustpunt. Het wordt al warmer. Ik ontspan en ik word helder en zie een lichtpuntje.

Ik wil het halen. Ik kan het halen. Ik zal het halen.