Dauwzwemmen en een surfje in het zonnetje

"Het koele water omsluit me wanneer ik met een zelfverzekerde duik het water in ga. Het daglicht ontbreekt nog volkomen en zal pas over 48 minuten opkomen. Ik lijk te zweven in een lege en vertrouwde massa…"

Een bekend Mario-deuntje wekt me vanmorgen vroeg om 4 uur. Snel zoek ik mijn telefoon om het geluid uit te zetten en even twijfel ik of ik wel op wil staan. Het is vroeg, heel erg vroeg! Mijn katten gapen een keertje en kijken me aan alsof ik gek geworden ben, dan leggen ze hun koppie weer te rusten en doezelen ze rustig verder. 

Vlak voor vijven stap ik op de fiets richting het openluchtzwembad en vraag ik me af waarom eigenlijk… Het is koud, vroeg en zwemmen kan ik later op de dag ook nog wel. Bij het zwembad blijk ik tot nog toe de enige te zijn die er om vijf uur in wil. 

Snel kleed ik me om, pak mijn trainingsspullen en mijn bidon en bereid ik me mentaal voor om het water in te duiken. Stiekem hoop ik dat ik een tijdje alleen van het zwembad mag genieten en ik blijk geluk te hebben.

De eerste kilometer zwem ik in een bad voor mezelf. Het heeft iets magisch wanneer ik naar mijn handen kijk en het kleine beetje licht de belletjes er omheen laten oplichten. Gebiologeerd kijk ik er nauwlettend naar bij elke insteek en zie ik de kleur geleidelijk veranderen wanneer het daglicht zich langzaam aan begint aan te kondigen. 

Na een tijdje wagen zich nog een aantal andere zwemmers aan een verfrissende duik in het rustige bad. Druk wordt het echter niet. Na 3,6 kilometer kom ik relaxed het zwembad uit. Mijn hoofd is leeg en m'n lijf voldaan.

Thuis warm ik even op en slaap nog een paar uurtjes voordat ik besluit om toch nog even naar het strand toe te gaan voor een surfje. Dit was het beste besluit wat ik kon nemen. De golven komen heerlijk mellow binnen en het zonnetje schijnt. Het wordt een voor mijn doen korte sessie van anderhalf uur, maar genieten doe ik er niet minder om. Golf na golf weet ik te pakken en ik voel me vrij. 

Het water geeft me zo enorm veel energie. Of het nou het chloorwater in een zwembad is, of het zilte nat uit de zee. Ik word er gelukkig van…

Ik leef, dus ik zwem - Zwemmen voor de stichting ALS

's Morgens wanneer ik wakker word, hoef ik me geen zorgen te maken of mijn lijf wel zal meewerken met wat ik wil doen die dag. Ik hoef me geen zorgen te maken over hoe lang ik nog heb, hoe lang mijn spieren nog mee willen werken en ervoor zorgen dat mijn longen me voorzien van zuurstof. Ik mag me dus een gelukkig mens noemen.

De diagnose ALS staat helaas nog evenredig aan een zekere dood binnen vijf jaar. Je hele leven wordt op zijn kop gezet en je weet vanaf dan, dat je binnen korte tijd steeds meer beperkt zal worden in je dagelijkse bezigheden. Het lijkt me verschrikkelijk en ik weet niet hoe ik daar zelf mee om zou kunnen gaan. Ik kan het me niet voorstellen dat ik ooit zou moeten stoppen met surfen en zwemmen. De twee dingen die zorgen voor ultieme ontspanning, de twee dingen die mij intens gelukkig maken. 

Ik zou willen dat ik een genezing kon aandragen voor deze slopende ziekte, maar helaas, ik ben geen arts. Het enige wat ik kan doen is een steentje bijdragen in de vorm van een donatie wat ten goede komt aan onderzoek, maar dan wel op een manier waar ik achter sta. 

Zondag 7 september zwem ik daarom mee aan de Amsterdam City Swim. Daar zal ik samen met vele anderen een parcours van 2014 meter afleggen. De donaties die binnenkomen dankzij deze zwemtocht, komen ten goede aan Stichting ALS.

Deze stichting heeft als hoofddoelstellingen:

-Bevorderen van wetenschappelijk onderzoek naar de oorzaak van en mogelijkheden ter voorkoming, genezing en toekomstige behandeling van ALS.
-Bieden van een communicatie platform voor ALS patiënten, naasten, nabestaanden en omgeving (lotgenoten contact).
-Verbeteren van levenskwaliteit en zorg voor ALS patiënten.
-Het zo effectief mogelijk inzetten van het beschikbaar geld voor wetenschappelijk onderzoek.

Het bedrijf waar ik werk, TravelBird heeft twee teams genereus gesponsord door de inschrijfkosten te betalen. Buiten deze gift, moet elke zwemmer nog zelf een persoonlijk sponsordoel behalen van €400,-

Middels deze blogbijdrage vraag ik jullie om een donatie via mijn persoonlijke sponsorpagina:

Donatielink Hanne Keijzer (Klik op de link om naar de website te komen)

Of knip en plak de volgende link in een webbrowser:

http://www.amsterdamcityswim.nl/nl/donations/add/travelbird-1/1241/hanne-keijzer

Alvast onwijs bedankt!

Caravãna Sun - Australian gypsy-ska rockers

A few weeks ago I already saw them, playing at one of my favorite festivals. Their music was new for me. The sound made me happy, felt like it made the sun shine even brighter and I could not keep my feet still. I had to dance!

Some days after the festival, there was an opportunity to win one of their cd's through Xookazine. You know what? I was the lucky bastard who has won the cd! As soon as the mailman dropped my little package with the cd through my mailbox, I had to play it. Over and over again... I don't know how often, but I kept repeating it while dancing through my living room and as soon as I knew the lyrics, I sang along.

Thanks to Facebook I noticed that Caravãna Sun would play at the beach near my favorite surf spot. It took about 5 minutes to ask a few friends if they would like to come along, and than the date was settled.

The forecast for that day said that there would be rain and no waves. Not quite a good combination, and actually, it made me a bit grumpy. To make it up for the lack waves, I decided to go for a swim before catching the train. The moment when I started to lift my arms over the water, one of their songs got into my head and accompanied me for the rest of the three kilometers that I swam. Lap after lap the tune kept repeating in my head and even the sun came out! Happy and exited I came out of the water, knowing that I had to make haste now, to catch the train to be in time in Wijk aan Zee.

In Wijk aan Zee, Samantha picked me up with her car, so I could drive along to Timboektoe. From the second I got into that car, we had a blast. There was a lot of catching up to do and we couldn't shut our mouths till the first gig started. Till that moment we relaxed a bit in the sun, took a quick look at the surf shop to expand our quiver and laughed a lot.

Before Caravãna Sun started to play there was a singer/songwriter playing; Kim Churchill. His songs were beautiful and full of passion His voice gave me goose bumps and I really wanted to hear more of his music. Unfortunately the gig was over before we knew it and than we had to wait for the band we actually came for.

The set that Caravãna Sun played was amazing. Timboektoe was filled with energy and nothing but good vibes. It felt a little bit like their gig at the Surfana Festival. After a few songs I noticed that the trumpet player decorated his trumpet, pretty cool!

This band is really worth to travel for. Their music feels like summer with their catchy tunes and moving rhythms. Lyrics with a story, a laugh, relaxed and smooth. Picture yourself at the beach with a lot of amazing people, laughing and dancing around a bonfire. The air is filled with nothing but gypsy-ska tunes. Than you can imagine a bit of the feeling this band passes through! I loved it and can't wait to see them live again.

Caravãna Sun ended their gig with one of my favorite songs, The bottle. Quickly after this song it became quiet at Timboektoe. Samantha and I stayed for a little while and socialized with the people at our table, until it was also our time to go.

Bloedfanatiek

Noem het koppig of dwaas, noem het idioot of ondoordacht. Altijd wanneer iemand uitspreekt dat hij of zij twijfelt aan een door mij gesteld doel, dan word ik bloedfanatiek. Ik wil het niet waar hebben dat een doel wat ik stel onhaalbaar is. Ik wil niet dat iemand twijfelt aan hetgeen in denk te kunnen en ik wil dan maar wat graag bewijzen dat ik het zal redden.

Ik rits mijn sporttas open zodat ik mijn zwemspullen er uit kan halen en kan laten drogen. Ik ben nog geen 10 minuten thuis en de volgende training staat al voor me vast. Morgenvroeg om 7 uur lig ik weer in het zwembad. De geplande meters zitten al in mijn hoofd en het doel van deze training des te meer: slag afmaken, benen activeren, meters maken.

De komende zomer staan er voor mezelf een aantal belangrijke dingen op het programma.

1. Ik wil beter leren surfen.
2. Ik wil weer een aantal keren de 10 km in een openwater wedstrijd zwemmen.
3. Ik wil de Amsterdam City Swim om en nabij de 30 minuten finishen.
4. Ik wil 21 km aan 1 stuk kunnen hardlopen.

In gedachten ga ik de rest van mijn week door, mijn hoofd kolkt. Langzaamaan trekt de kou in m'n lijf en worden mijn spieren stijf van de training net in het buitenbad. Wanneer ik onder de douche stap en het hete water over mijn hoofd stroomt, komt de stroom aan gedachten tot een rustpunt. Het wordt al warmer. Ik ontspan en ik word helder en zie een lichtpuntje.

Ik wil het halen. Ik kan het halen. Ik zal het halen.