De koude kermis

Afgelopen weekend tijdens het Surfana Festival, kreeg ik de kans om iets van mijn verlanglijstje af te strepen. Het ging al een tijdje door mijn hoofd en regelmatig zat ik er filmpjes over te kijken en las ik er artikeltjes over. Uiteindelijk ben ik van een koude kermis thuis gekomen... Letterlijk.

Tijdens het Surfana Festival werden allerlei clinics aangeboden en een van de clinics heette "De Koude Kermis". Het was een clinic waarbij je kennis kon maken met de Wim Hof methode (Beter bekend als "The iceman").

De hele dag waait het al flink en van het zomerse weer van de voorgaande dag, is maar bar weinig te merken. Er gaan dan ook geruchten dat de clinic niet plaats zal vinden. Toch maar even navragen... De clinic zal hoe dan ook doorgaan. De aanwezige instructeurs hebben zelf clinics gevolgd bij temperaturen die de -0 ruimschoots gepasseerd waren. De wind en grijze luchten zouden hen er dus niet van weerhouden om ons deze ervaring te geven.

Vlak voor tweeën staan Leonie en ik met frisse tegenzin klaar bij de plek waar we later in een badkuip met ijswater zullen plonzen. De instructeurs vertellen ons kort wat ons te wachten staat en wanneer alle deelnemers aanwezig zijn lopen we samen de duinen in naar een rustig plekje.

We zitten heerlijk uit de wind wanneer we uitgelegd krijgen wat we gaan doen ter voorbereiding op ons bad. We zullen gaan ademen. Ademen om zoveel mogenlijk zuurstof in ons lijf te krijgen zodat we de ervaring van de kou goed zullen doorstaan.

Voordat we aan de ademhalingsoefeningen beginnen meten we op hoe lang we zonder te ademen kunnen na diep uitgeademd te hebben. Bij mij lag dit op ongeveer 37 seconden. Dan beginnen we. Dertig keer diep inademen en heel licht uitademen. Na deze cyclus meten we weer welke tijd er zit tussen het uitademen en wanneer we echt weer moeten toegeven aan de ademprikkel. Een soort teleurstelling gaat er door me heen wanneer deze tijd minimaal verschilt van de voorgaande meting. De instructeur adviseert me om erbij te gaan liggen en de ademhaling bewust te voelen met mijn hand op mijn buik. Weer dertig keer diep inademen en licht uitademen. Ik voel tijdens deze cyclus een soort tinteling in mijn hals en heb het idee dat ik lichtelijk van de wereld ben. Hierna is de tijd tot ik weer een heftige ademprikkel krijg aanzienlijk verhoogd naar bijna twee minuten. Nog een cyclus... twee minuten en 47 seconden. Het is bizar hoe met een paar ademhalingsoefeningen dit zo ver gerekt kan worden. Mijn vingers zijn inmiddels spierwit geworden en ik heb het koud. Zou dit wel goed zijn? Ik hoef me er geen zorgen om te maken. Ieder reageert anders op deze oefeningen.

Na de oefeningen krijgen we nog een opdracht voordat we teruggaan naar hetgeen waar het uiteindelijk om draait... het ijsbad. We ademen nog eens gezamelijk en ons dan opdrukken. Normaal lukt me dit niet of nauwelijks en ineens lukt het me zonder al teveel moeite. De instructrice vertelt ons dat dit effect tot ongeveer zes uur lang aan kan houden. Dit ga ik onthouden voor het zwemmen.

De stalen badkuipen zijn inmiddels gevuld met een flinke lading ijsklontjes en de mensen om ons heen kijken ietwat gespannen. Ik kijk er vooral naar uit. Leonie en ik willen de ervaring van het ijsbad samen delen en willen dan ook tegelijk dit alles ondergaan. We lopen ieder naar een van de gevulde badkuipen met ijswater en ijsklontjes waar we opgewacht worden door de instructeur en instructrices. We kijken elkaar nog een keer aan en gaan dan ieder voor onze eigen ervaring.

Nadat ik me wist af te sluiten voor allles wat er om me heen gebeurde, zet ik mijn rechtervoet eerst in het bad. Het prikt van de kou. Ik adem diep door en zet mijn andere voet ernaast. Nog een diepe ademteug in en weer uit. Ik laat me in het koude bad zakken. Even zit mijn ademhaling heel hoog, maar ik weet de controle snel terug te vinden. Adem in... Adem uit. Ik laat me helemaal in het water glijden. Ik probeer te ontspannen. Eventjes duurt het voordat ik de kou kan omarmen en ik ontspan. Het rare is, ik genoot ervan. Het is verfrissend en een soort euforisch gevoel bouwt zich steeds meer in me op. Ik mis alleen nog een lekker zonnetje erbij en zou er heerlijk kunnen chillen. Naast me zit een van de instructrices die blijft checken of alles goed gaat. Ik moet lachen en voel me relaxed. Wanneer ik een beetje om me heen kijk, heb ik het gevoel alsof de mensen om me heen ver weg zijn en toch dichtbij. Het is een bijzondere ervaring.

Ik heb geen idee hoe lang ik uiteindelijk in het bad heb gelegen, maar een ding weet ik zeker... Ik wil onwijs graag de uitgebreide clinic gaan doen bij mister Iceman himself. Ik wil de grenzen van mijn eigen lichaam opzoeken en zien waartoe ik in staat ben. Ik wil ervaren wat dit allles met me kan doen en nog dichter bij mezelf komen.

Na ons ijsbadje vliegen Leonie en ik in elkaars armen en maken we een vreugdedansje. Het heeft ons verrijkt in ons zijn, het heeft ons een enorme boost gegeven en een hoop om overna te denken.

Beautiful people

Ik kijk vanaf een bouwwerk om me heen en zie hoe de zon langzaam begint te verdwijnen. Voor mij deinen de mensen op blote voeten relaxed mee op de muziek van de band die er speelt. Ze stralen stuk voor stuk in een zweem van intens geluk.

De afgelopen dagen ben ik omringd geweest met alleen maar mooie mensen. Het is bizar hoe een bepaalde mindset kan zorgen voor dit effect. Ik verbaas me er dan ook steeds weer over en het maakt me gelukkig dat ik dit gevoel met de mensen hier delen mag. Een warme omarming, een intieme groet en oprechte interesse in de medemens. Het is iets bijzonders wat ik buiten de duinen, het strand en de zee maar bar weinig meer zie. 

Zijn we met zijn allen vergeten wat het is om gelukkig te zijn? Leven we met zijn allen te weinig in het hier en nu? Blijft haast ons beheersen tot de tijd ons inhaalt? Het zijn vragen die even door me heen gaan totdat de muziek weer tot me doordringt en ik terug gezogen word naar waar ik nu ben. Ik kan eindelijk weer zeggen dat ik gelukkig ben en dat me hier thuis voel. 

Ik klim weer naar beneden en voel het zand onder mijn voeten met elke stap dichter naar het podium en daar laat ik me meegaan in de muziek tussen alle mooie en stralende mensen…



Eenmaal thuis in mijn bedje lig ik wakker door de enorme lading aan positieve energie die door me heen stroomt. Met een heerlijk besef dat de komende dagen niet anders zullen zijn, hoor ik in gedachten  een van mijn lievelingsnummers…

Caravãna Sun - Australian gypsy-ska rockers

A few weeks ago I already saw them, playing at one of my favorite festivals. Their music was new for me. The sound made me happy, felt like it made the sun shine even brighter and I could not keep my feet still. I had to dance!

Some days after the festival, there was an opportunity to win one of their cd's through Xookazine. You know what? I was the lucky bastard who has won the cd! As soon as the mailman dropped my little package with the cd through my mailbox, I had to play it. Over and over again... I don't know how often, but I kept repeating it while dancing through my living room and as soon as I knew the lyrics, I sang along.

Thanks to Facebook I noticed that Caravãna Sun would play at the beach near my favorite surf spot. It took about 5 minutes to ask a few friends if they would like to come along, and than the date was settled.

The forecast for that day said that there would be rain and no waves. Not quite a good combination, and actually, it made me a bit grumpy. To make it up for the lack waves, I decided to go for a swim before catching the train. The moment when I started to lift my arms over the water, one of their songs got into my head and accompanied me for the rest of the three kilometers that I swam. Lap after lap the tune kept repeating in my head and even the sun came out! Happy and exited I came out of the water, knowing that I had to make haste now, to catch the train to be in time in Wijk aan Zee.

In Wijk aan Zee, Samantha picked me up with her car, so I could drive along to Timboektoe. From the second I got into that car, we had a blast. There was a lot of catching up to do and we couldn't shut our mouths till the first gig started. Till that moment we relaxed a bit in the sun, took a quick look at the surf shop to expand our quiver and laughed a lot.

Before Caravãna Sun started to play there was a singer/songwriter playing; Kim Churchill. His songs were beautiful and full of passion His voice gave me goose bumps and I really wanted to hear more of his music. Unfortunately the gig was over before we knew it and than we had to wait for the band we actually came for.

The set that Caravãna Sun played was amazing. Timboektoe was filled with energy and nothing but good vibes. It felt a little bit like their gig at the Surfana Festival. After a few songs I noticed that the trumpet player decorated his trumpet, pretty cool!

This band is really worth to travel for. Their music feels like summer with their catchy tunes and moving rhythms. Lyrics with a story, a laugh, relaxed and smooth. Picture yourself at the beach with a lot of amazing people, laughing and dancing around a bonfire. The air is filled with nothing but gypsy-ska tunes. Than you can imagine a bit of the feeling this band passes through! I loved it and can't wait to see them live again.

Caravãna Sun ended their gig with one of my favorite songs, The bottle. Quickly after this song it became quiet at Timboektoe. Samantha and I stayed for a little while and socialized with the people at our table, until it was also our time to go.

Zomaar een dinsdagavond - mini-reünie Surfana Surftrips week 1

De eerste paar minuten in het water draaien mijn gedachten nog op volle toeren. Het lijkt niet stil te kunnen worden in mijn hoofd en ik paddle door de golven heen zonder te beseffen hoe fijn het is om weer tussen de golven liggen. Dit zal niet lang duren...

Zodra ik op mijn board zit vlak achter de line up om te kunnen kijken naar hoe de golven zich vormen, komt er een intens fijne rust over me heen. Ik zie de anderen genieten, hoe ze de ene golf na de andere weten te pakken. Ik paddle iets verder naar voren zodat ik in de line up terecht kom en bijna gelijk vormt zich een prachtige golf achter me. M'n hand glijdt het water in waarna ook de andere volgt. Ik maak steeds meer snelheid en gelijk heb ik de golf te pakken. Het ritje wat er op volgt is er een van velen. Een aantal heerlijk lang down the line, een aantal kort, maar fijn. Tussendoor kijk ik om me heen en zie ik weer hoe de anderen een paar prachtige golven weten te pakken. Dankbaar voor de tips die ik tussendoor krijg en probeer toe te passen probeer ik mezelf tussendoor te verbeteren. Surfen blijft een lastige sport, maar wel de sport die me het meest intense geniet-gevoel kan geven. Ik blijf stoked en kan me niet voorstellen om ooit nog te willen stoppen met genieten hiervan.

Wanneer ik na nog een flink aantal ritjes het water uitloop, besef ik me ineens dat dit het surfje geweest moet zijn waarin ik de meeste golven heb kunnen pakken. Voordat ik het strand helemaal op loop draai ik me nog even om met mijn board onder de arm om te kijken naar de golven. Lichtelijk moet ik met mijn ogen knijpen door het felle avondzonnetje wat in mijn gezicht schijnt. Ik zie hoe de surfers in het water lijken te dansen op hun boards en ik hoor gelach. Wat word ik hier gelukkig van...

Eenmaal op het strand lijkt deze surfavond uit te draaien op een mini-reünie van de surfvakantie in Frankrijk. Vijf van de Frankrijkgangers van week 1 zijn hierheen gekomen om een surfje te doen. Het is een fijn weerzien en onder het genot van een drankje worden herinneringen terug gehaald van een van de fijnste weken uit mijn leven.

Surfana festival 2014

Een deken van oorverdovende stilte drapeert zich om mij heen wanneer ik weer alleen thuis ben na een van de leukste weekenden die ik ooit heb mogen meemaken. Alles doet zeer, ik ben vermoeid tot op het bot en toch sta ik er met een glimlach van oor tot oor.

Afgelopen weekend was het tijd voor het Surfana Festival. Drie dagen lang genieten van al het moois, fijns en leuks wat je maar kan bedenken. Niets moest, alles mocht. Drie dagen lang de lekkerste bands, surfen, zon, zee, strand, lieve mensen, gekke dingen, sportieve activiteiten, gelach, gedans en gesjans.

Het weekend begon al vol gezelligheid bij mij thuis waar twee vriendinnen me kwamen ophalen. De laatste voorbereidingen werden getroffen en de auto werd tot aan de nok toe gevuld.
Eenmaal op de camping kregen we twee opties: Het drukke gedeelte of het rustige gedeelte. We kozen voor het drukke gedeelte... fout gedacht. Alles stond al vol. Achteraf was dit eigenlijk helemaal niet zo erg. We stonden uiteindelijk super chill onwijs dichtbij het festivalterrein en dus ook een stuk dichter bij het strand dan waar de drukte zich zou bevinden. In een mum van tijd stonden alle tentjes overeind en stond ons niets meer in de weg om te chillen, te genieten van het weer en bij te kletsen met vrienden.

Op een gegeven moment kwam er een jonge man langslopen die ietwat verloren om zich heenkeek. Een van de meiden riep hem nadat ze dat op had gemerkt en vroeg of ze hem helpen kon. Binnen een minuut had hij besloten dat hij gezellig bij ons zou komen staan. Tot onze verbazing had hij echter geen tent bij zich... Hij zou slapen in zijn board bag. Eerlijk gezegd... ik had niet verwacht dat hij dit daadwerkelijk zou doen, maar hij heeft er inderdaad in liggen slapen.

Ik vind het heerlijk om nieuwe mensen te leren kennen. Sommigen vluchtig, met anderen heb je zomaar uit het niets een goed gesprek. De mensen die je leert kennen zijn bijzonder, anderen een beetje gek of apart. Allemaal dragen ze iets bij aan hetgeen een festival eigenlijk is. De een zal je na de festivals vaker gaan tegenkomen, anderen zie je nooit weer. Behalve om nieuwe mensen te leren kennen, zijn festivals ook de ideale plek om mensen terug te zien. Een rondje over het festival terrein en de camping stonden garant voor tientallen knuffels en zoenen, voor fijne warme woorden en een onwijze glimlach. Het voelde als een warm bad en man... wat was ik blij om iedereen weer te zien!

Stel je je eens voor; een festival terrein waar je heerlijk met de blote voeten in het zand kan dansen, waar je heerlijk kan liggen luieren op strobalen, banken of beanbags. Een terrein waar je de mogelijkheid hebt om allerlei actieve, chille en gekke dingen te doen en je op kan geven voor diverse clinics. We besloten om ons vanaf de volgende dag op te geven voor diverse clinics zoals surffitness, Thai yoga/massage, longboarden, surfweer voorspellen en kitesurfen. Dit was slechts een kleine greep uit de keuzes die er waren.

De rest van deze heerlijke dag stond in het teken van bandjes kijken zoals Jack and the Weatherman, Piñata en Ten-Hut.

We dansen in het warme zonlicht tot deze plaats maakte voor helder maanlicht. De mensen energiek van alle positieve vibes die in de lucht hingen en stralende gezichten overal. Velen gaan dan ook door tot in de kleine uurtjes...

De volgende ochtend om half zeven ging m'n wekker weer om toch even samen met Emma naar zwemtraining te kunnen gaan in Haarlem. Dit viel toch even tegen, maar voldaan waren we daarna. Na de training hebben we bij een bakker voor de hele groep verse croissants, pain au chocolat, stokbroden en andere lekkernijen gehaald. Wij hadden honger van het trainen en een lekker ontbijtje zou de rest ook wel kunnen waarderen. Bepakt en bezakt met het ontbijt reden we terug naar de camping waar we onderweg nog even iemand onwijs blij hebben kunnen maken met een pain au chocolat voordat we de picknicktafel voor onze tenten overlaadden.

Na een hoop gezelligheid werd het de hoogste tijd om weer lekker actief te gaan doen. We hadden ons ingeschreven voor een ronde surffitness. Dit is fitness op een soort surfboard wat niet gefixeerd stond. Je belans houden was dus wel een dingetje... het duurde hooguit een half uurtje, maar ik kan je zeggen dat dit onwijs leuk en erg zwaar was! Na de suffitness stond alweer de volgende clinic op het programma. Ik zou voor het eerst op een longboard (skateboard) gaan staan. Na een korte uitleg rolden we een voor een of gezamenlijk een heuveltje af. Afdaling na afdaling steeds iets sneller, voorzichtige bochtjes werden gemaakt en het smaakte naar meer!


Op een festival hoort er ook lekker gechilled te worden. De volgende clinic was daar meer dan perfect voor. Thai yoga/massage, ook wel luie mensen yoga genoemd. In een enorme tipi zaten we met een grote groep in een kring waar we onderverdeeld werden in duo's. De ene helft van de clinic was je actief door de massage te geven en de andere helft van de clinic ontving je de massage passief. Even een ontspanmomentje voordat we weer de heerlijke drukte van het festival opzoeken.

Vaak is er op festivals met name fast food te verkrijgen. Gelukkig was er op Surfana ook de mogelijkheid om heerlijke en bijzondere dingen te eten. Annie, die voor ons kookte tijdens de surfvakantie, verzorgde een groot gedeelte van hetgeen er op het festival aan eten te verkrijgen was. Van heerlijke ontbijtjes tot een Marokkaanse tajine en van heerlijke broodjes tot hamburgers. Op dit moment was ik echter ergens anders benieuwd naar. Toine had verteld dat hij zeewierburgers zou verkopen die hij zelf gebakken had. Ook hij was mee tijdens de surfvakantie en daar had hij al veel verteld over de oogst vanuit de zee. Dit kon ik dus niet aan me voorbij laten gaan en het smaakte goed!

Na de zeewierburger was het toch echt de hoogste tijd voor het eerste surfje van dit weekend. Met zijn zevenen liepen we naar het strand waar de zon ons nog steeds tegemoet lachte en de sfeer was gemoedelijk. Het surfje begon helaas wat minder chill. Het wilde niet zoals ik wilde en er bouwde een spanning in mezelf op. Zo hoorde het niet te zijn, ik hoor te genieten. De stroming was redelijk aanwezig en na een paar keer teruglopen besloot ik nu een tijdje helemaal alleen een paar golven te pakken. Ik paddelde wat verder naar achter door en bleef even achter de line up zitten. Startend over het water, weer terugzoekend naar rust. De ontspanning kwam terug, net als de surfglimlach die er altijd over mijn gezicht verschijnt bij een fijn surfje. Ik neem de tijd voordat ik voor de eerste golf begin te paddlen, maar zodra er zich eentje aandient ga ik ervoor en eindelijk heb ik de golf waar ik zo naar verlangde. Een heerlijk ritje volgt erop voordat ik me in het water laat vallen om weer terug te paddlen naar achter. Zo volgen er nog een stuk of wat golven en ik geniet intens. Ik zie om mij heen nergens meer golfsurfers, alleen nog wat kiters en een eenzame windsurfer. We begroeten elkaar vrolijk en daarna paddle ik weer voor een golf. Ondertussen heeft de stroming me gebracht tot aan de strandtent waar ik in de zomer vaak vertoef en ik besluit het water uit te gaan en vanaf daar terug te lopen naar het festivalterrein. Ik ben stoked, gelukkig en weer vol energie. Terugwandelend hoor ik vanuit de duinen de band OKA. Ik heb het niet koud en toch voel ik kippenvel. De muziek is bijzonder en draagt me terug naar Surfana.

Na een heerlijk warme douche spelen er nog een fijn bandje, Caravãna Sun, en kan er gedanst worden met de blote voetjes in het zand. Ik geniet en de tijd lijkt stil te staan. Na dit heerlijke bandje zetten we het feestje nog even voort in een van de tenten waar een dj draait en worden er plannen gemaakt voor een ochtendsurfje.

Moe, maar voldaan kruip ik m'n tentje weer in. Met m'n surfponcho aan kruip ik in m'n slaapzak en ik doezel wel met de fijne herinneringen van de voorgaande twee dagen.

Al vroeg ben ik weer wakker, helemaal stoked en zin om het water in te gaan. Zoals beloofd begin in de mensen wakker te maken die hadden aangegeven dat ze mee wilden gaan. Eerst probeer ik Mark wakker te maken, maar hij wil nog even verder slapen. Jean Piere in z'n board bag is er ook nog niet klaar voor om het water op te zoeken. Dan naar de caravan van Toine. Hij is wakker maar gaat toch ietsje later het water in dus uiteindelijk gaan we met zijn vieren de dag tegemoet surfen. Emma, Samantha, Lotte en ik. Er was een alert voor deze ochtend gegeven. Helaas was dat het niet helemaal, maar desondanks een paar hele fijne golfjes weten te pakken. Na anderhalf uur hobbelen we terug door de duinen voor een lekkere douche.

De ochtend staat verder in het teken van chillen, Indo boarden, mensen kijken, fijne gesprekken, even checken hoe het vordert met het mooie houten surfboard wat er bij Ollywoord geshaped wordt. Ooit... als mijn bankrekening het weer toelaat zou ik erg graag zelf een boardje willen shapen daar.


's Middags zou ik komen helpen bij de kids area. Uiteindelijk bleek dit niet nodig te zijn en besloot ik eventjes een powernap te gaan doen. Nog voordat ik mijn kussen goed en wel onder mijn hoofd voelde was ik vertrokken. Out...

Een paar uur later werd ik weer wakker. Onwijs gaar, spierpijn overal en onwijze trek in een bak sterke koffie. Na de koffie word ik langzaam weer een beetje wakker. Het valt op dat het steeds rustiger begint te worden op het festivalterrein. Steeds meer mensen vertrekken weer richting het dagelijkse leven, maar voordat ze vertrekken worden er nog wat knuffels uitgedeeld.

De laatste bandjes beginnen te spelen en ik dans samen met Samantha en Lau tot mijn benen niet meer willen. Wat er rest van de nacht van maandag op zondag is warrig. Vaak half in slaap, druk dromend en wetende dat het morgen toch echt weer helemaal voorbij is. Ik was dan ook vroeg weer wakker. Bij lange na niet uitgeslapen, maar toch stroomde er een soort energie door me heen. Gauw heb ik de tent van binnen opgeruimd en alles binnenin maar even laten staan aangezien het in tegenstelling tot de andere dagen, begon te regenen. Erg jammer, maar toch paste dit weer wel even bij m'n gemoedstoestand. Ik wilde nog absoluut niet weg. Ik wil dit alles niet gaan missen. Het voelt als een enorme kater, zonder ook maar een druppel alcohol te hebben aangeraakt.

Eventjes ben ik nog naar het festivalterrein gelopen waar ik gauw nog geholpen heb door 2 vuilniszakken te vullen met zooi zodat de vrijwilligers en organisatoren later een klein beetje minder opruimwerk zouden hebben. Het zonnetje begon weer wat te schijnen en in gedachten hoorde ik de muziek die er de laatste avond vanaf het podium klonk. Ik besef me ineens dat ik veel bandjes gemist heb, helaas, maar ze zullen vast nog wel eens ergens anders spelen.

Nu werd het toch echt de hoogste tijd om afscheid te nemen van dit onvergetelijke weekend. De laatste knuffels werden uitgewisseld met de laatste mensen die we nog konden vinden voordat we in de auto stapten, snel nog even wat gezwaai en gegroet en we reden terug naar Haarlem. In Haarlem hebben Samantha en ik nog even een lekker ontbijtje weggewerkt en werd er nog honderduit gekletst over alles wat we meegemaakt hebben en alle nieuwe plannen die ontstaan zijn. Na een uurtje namen ook wij weer afscheid.

Het is stil... doodstil. Ik wil terug!

Lief Surfana festival, lieve organisatoren, lieve vrijwilligers, lieve allemaal; Bedankt! Ik ga jullie missen! Tot volgend jaar!

Nog even en dan... Surfana Festival!

De warmte van de zon brand nog na op mijn gebruinde huid terwijl ik langzaam aan wakker word. De afgelopen dagen waren doordrenkt met good vibes, fijne mensen om me heen en hele dagen aan het strand. Voor mij is de zomer begonnen.

Dat zomerse gevoel zal komend weekend alleen nog maar meer versterkt worden dankzij een heerlijk festival in de duinen van Bloemendaal. Het Surfana festival! Drie dagen lang surfen, heerlijke bandjes luisteren, chillen met de blote voetjes in het zand en allemaal blije mensen.

"Love, Passion, Freedom" Een motto wat tot in elk detail voelbaar is tijdens deze drie dagen. De organisatoren hebben gezorgd voor een afwisselend programma waarin niets moet en alles mag. Behalve de bandjes die er spelen is er de mogelijkheid om diverse clinics te volgen. Van surf, SUPpen en kiten tot surffitness. Van smoothies maken tot didgeridoo spelen, van longboarden tot comedy. Je kan zelf lekker naar het strand gaan en naar de golven turen of je leert het surfweer voorspellen dankzij een clinic van Tobias van tellingen. Tussendoor lekker even het luie zweet eruit werken? Ook dat kan in een heuse sauna die op het terrein staat. Nog chiller... er staat zelfs een hot tub klaar om lekker in te badderen.

De nachten zullen kort zijn, de dagen lang. Of andersom? Veel van slapen zal er in ieder geval niet terechtkomen. Vooral als je je bedenkt dat de sfeer op het campingterrein al net zo relaxed zal zijn. Mensen die met een gitaar lekker voor hun tent zitten te jammen of gewoon lekker met een drankje nagenieten van de dag. De tijd zal stilstaan en het enige wat wij met zijn allen moeten doen is genieten, maar dat zal vanzelf gaan.

Nog maar 3 nachtjes slapen...

Surfana Surfclub - Good vibes

Eindelijk is het weer lang genoeg licht 's avonds om na het werk te genieten van een surfje. Alleen of samen, het water in tot het laatste restje zonlicht van die dag om vervolgens weer met een enorme glimlach op je gezicht naar huis te rijden.

Iedere week weer dezelfde stralende gezichten. Stoked om weer het water in te gaan en omringd door good vibes. We delen dezelfde passie en zien de zee niet enkel als verkoeling voor hete zomerse stranddagen. Sommigen zijn de hele winter door gegaan, hebben met weer en wind de golven getrotseerd. Anderen hebben genoten van de diverse Surfana Surftrips in Frankrijk, Portugal of de Malediven.

Daar staan we dan weer. Dezelfde mensen die vorig jaar meededen aan de eerste Surfana Surfclub. Dezelfde surfleraar en dezelfde surfende hond (Wat een baas! Pakt soms meer en beter de golven dan wij...). Helaas zijn de "echte" golven ons vandaag niet gegund en daarom heeft de surfleraar een alternatief programma voor ons bedacht; Workout op het strand en paddletraining.

Na een stukje warming up rennen we het water in voor de eerste gezamenlijke paddel training en al gauw blijkt dat er toch kleine maar fijne golfjes staan, die we benutten tot het ontbreken van licht het niet meer toe laat.

Na de minisurf zitten we gezellig samen binnen voor een drankje en besef ik me weer hoe fijn het is dat de rest van de zomer de woensdagavond er zo uit zal gaan zien (al staan er hopelijk de komende keer wat meer en hogere golven...)

Beach cleanup Surfana & Rapa Nui 2014

Met gezonde tegenzin (ja gezond, aangezien na een avondje dansen en sjansen dat bed toch wel heel erg lekker ligt na weinige uurtjes slaap) staan we wanneer de wekker gaat op en binnen een uurtje zitten we in de auto richting het strand. Na een kort ritje stappen we uit en voelen we hoe de zeelucht ons omringt. Een geur die zo vertrouwd geworden is en onlosmakelijk verbonden aan een stukje geluk en onze gedeelde passie; het surfen.

We helpen met het uitdelen van de vuilniszakken, de afvalgrijpers en consumptiemuntjes. Vele al bekende gezichten komen langs en het voelt fijn om ze te verwelkomen. De een met een knuffel, de ander met een zoen of een warme groet. Er wordt even bijgekletst en na een welkomstwoordje verspreiden we ons over het strand gewapend met geel gekleurde vuilniszakken.

Terwijl we over het strand wandelen begint de plastic vuilniszak al aardig vol te raken. Eigenlijk is het te gek voor woorden hoeveel troep we vinden. We komen behalve "normaal" vuilnis nog allerlei vreemde dingen tegen; van ampullen tot visnetten en van joggingbroek tot sokken.

Jaarlijks verdwijnt er gemiddeld 20 duizend ton aan afval in onze Noordzee. Ongeveer 21 procent daarvan is afkomstig van dagjesmensen aan het strand. Bizar dat wij zoveel troep achteloos op het strand laten nadat we een heerlijk dagje genoten hebben van het "schone" zand onder onze voeten, het warme zonnetje in de lucht en de "schone" zee die ons tegemoet glinstert en op hete dagen verkoeling brengt. Ik vraag me af of mensen zich beseffen dat alle rotzooi die achtergelaten wordt, niet om klokslag 12 uur 's nachts ineens verdwenen is. Misschien dat dit zo lijkt aangezien de stranden 's morgens vaak weer "schoon" zijn, maar daarvoor moet er door schoonmaakploegen hard gewerkt worden om dit enigszins voor elkaar te kunnen krijgen. Het zou zo mooi zijn als mensen zich ervan bewust zouden zijn wat voor impact al dat afval heeft. Niet alleen onze eigen comfort wordt erdoor bedreigd, maar denk ook eens aan alles wat leeft op onze stranden en in onze Noordzee. Van al het plastic wat er in de zee verdwijnt, verdwijnt een deel van hetgeen zichtbaar blijft drijven in de magen van vogels en andere waterdieren. Dan zwijgen we zelfs nog over het niet zichtbare plastic, het zogenaamde microplastic. Dit plastic is zo fijn, dat het niet zichtbaar is met het blote oog, maar het is wel degelijk aanwezig. Alles wat leeft in en om onze zee wordt hierdoor beïnvloed. Bijvoorbeeld de vissen krijgen dit binnen. Dit zijn dezelfde vissen die zo nu en dan op ons bordje belanden en datzelfde plastic krijgen dus ook wij weer binnen. 

"Ons" strand na een zomers dagje (Scheveningen) - Copyright ONEforONE / Stefan van der Kamp

Na een uurtje of twee staan we met een fijne groep mensen achter het huisje van Surf Zandvoort. Voor ons ligt een gele berg met vuilniszakken en er wordt enthousiast gepraat over de vondsten van deze middag zoals een zwembrilletje, een deken en zowaar een heus gedragen slipje. Na een groepsfoto gooien we alle vuilniszakken in de Defender en wordt alles afgevoerd. Binnen bij Rapa Nui wacht ons een heerlijke warme chocolademelk en een optreden van Jack and the Weatherman als beloning voor onze inzet.

Lieve mensen, bedankt! Vandaag waren jullie de helden van het strand! 

Een betere wereld begint bij jezelf en kan al in de kleinste dingen zitten. Pak na je surfje dat stukje zwerfvuil op en gooi het in de vuilnisbak die je onderweg tegenkomt. Neem je zooi mee nadat je aan het strand hebt zitten chillen. Gebruik shampoo zonder vreemde toevoegingen (de meeste shampoo's bevatten microplastics en spoelen zo door ons doucheputje...). Bedankt!