Een reis naar het onbekende

Ben ik niets vergeten? Voor de zoveelste keer check ik of alles klaarligt. Ik geloof dat ik alles heb nu. Vanavond vertrek ik eindelijk naar het land waarover ik de afgelopen maanden zoveel gelezen heb en kan ik eindelijk een tijdje weg uit de sleur van het alledaagse leven. Ik kijk er enorm naar uit, maar eerlijk gezegd vind ik het ook wel erg spannend. 

De komende maand zal ik op Bali verblijven. Hier zal ik voor het Soul Surf project Bali de zwemlessen verzorgen en helpen waar ik kan. Mijn vrije tijd zal opgaan aan surfen, een nieuwe wereld ontdekken en zorgen dat ik mezelf dagelijks uit mijn eigen comfortzone haal. Het maakt niet uit op wat voor manier, zolang ik maar niet de makkelijke weg kies. 

De tijd kruipt voorbij op mijn werk. In gedachten ga ik nog 100 keer mijn inpaklijstje langs of ik echt niets ben vergeten. Mijn backpack staat thuis klaar en zal door mijn moeder opgehaald worden. Zij haalt ook nog mijn visum af in Amsterdam zodat ik het land in mag.

Om de afgesproken tijd staat mijn moeder met de auto bij mijn werk en na een kort afscheid van mijn collega's vertrekken we richting Schiphol. Onderweg naar het vliegveld praten m'n moeder en ik honderduit. Ze vertelt me dat ze blij voor me is dat ik deze reis ga maken en dat ze vindt dat ik mezelf altijd veel te kort heb gedaan door mijn kansen om te reizen links te laten liggen tijdens mijn school- en studententijd. Het doet me goed om dit te horen en het bevestigt nogmaals dat mijn keuze voor deze reis de enige juiste was.

De vlucht verloopt rustig. Ik neem de tijd om voor het eerst sinds tijdens weer eens een film te kijken. Wanneer ik door het menu'tje in het schermpje voor me browse, stuit ikop een film genaamd Atlantic. Het blijkt een film die me raakt. Het is een film over passie, liefde voor het water, het najagen van je dromen en een keihard besef dat niet altijd alles zo loopt zoals je zou willen...De rest van de vlucht slaap ik wat, blader ik door de stormrider guide en observeer ik mijn medepassagiers.

Na een tussenlanding in Kuala Lumpur en een overstap in Jakarta, land ik op het vliegveld van Bali. Ik word daar al opgewacht door de stichter van Soul Surf Project. De ontmoeting met Rodney voelt alsof ik een oude bekende tegenkom. Het is fijn om zo een vertrouwd gevoel te hebben bij aankomst in een vreemd land. Eenmaal bij de auto blijkt maar weer eens hoe erg wij mensen gewoontedieren zijn. Nadat mijn bagage in het busje ligt, wil ik als automatisme aan de rechterkant instappen als bijrijder. "Wil jij rijden?" Rodney moet lachen en dan besef ik me ineens dat er hier op Bali links gereden wordt.

Ik ben intens moe wanneer we bij de homestay van het Soul Surf project aankomen. Rodney legt me kort even een paar dingen uit en ik besluit dan gauw te gaan slapen. Morgen zal de nacht plaats gemaakt hebben voor de dag en kan ik zien waar ik eigenlijk terecht gekomen ben.

Een wijze les - het gevaar van vermoeidheid

De hele ochtend vanaf kantoor zat ik uit te kijken naar het moment dat ik het kantoor uit kon rennen met m'n surfboard onder de arm en de auto in zou stappen naar mijn favoriete surfspot. De golven zullen goed zijn en het zonnetje schijnt de hele ochtend al uitbundig. Het zou een van die zeldzame epic surfdagjes in Nederland worden waar heel surfminnend Nederland op zat te wachten. 

Wanneer ik de parkeerplaats oprijd in Velsen-Noord, staat deze al overvol. Ik heb geluk dat er net iemand wegrijdt. Het zal dus druk zijn in het water... Een jaar geleden intimideerde me dat nog heel erg en zorgde ik dat ik ver van de plekken vandaan lag waar veel medesurfers waren. Nadat een vriend me tijdens mijn road trip afgelopen jaar heeft laten zien dat ik wel degelijk bij de piek kan gaan liggen, ben ik daar een stuk zekerder in geworden. Ik heb er dan ook veel bijgeleerd afgelopen winter en ik weet mijn board onder controle te houden zonder anderen daarmee in gevaar te brengen. 

Snel kleed ik me om, wax m'n board nog even goed en loop dan zo snel mogelijk naar het water. Inderdaad... het is druk, maar ik zie maar weinig bekende gezichten in het water. Terwijl ik uitpaddle zie ik ineens een surfboard zonder zijn eigenaar voorbij komen. Geen leash. Vroeger toen er nog geen leashes bestonden was dit een gebruikelijk beeld, maar tegenwoordig niet meer. Met deze drukte vormt dit een enorm gevaar voor de andere surfers. 

De eerste 3 uur dat ik in het water lig heb ik een heerlijke sessie. Het is even wennen aan de drukte, maar ik geniet. Het zonnetje verwarmt zoveel dat ik besluit om de volgende keer bij zo een warme dag mijn wetsuit in te wisselen voor boardshorts en lycrashirtje. Ik krijg turns voor elkaar die ik voorheen niet voor elkaar kreeg, mijn take offs worden met elke golf beter en ik voel me relaxed en gelukkig. 

Na de eerste drie uur begint er toch wat vermoeidheid op te spelen. Eigenwijs als ik ben ga ik door. Ik heb zo erg uitgekeken naar deze sessie dat ik niet wil dat deze zal ophouden. Mijn take offs worden slordig, mijn balans op de golf is steeds verder te zoeken. De controle die ik normaalgesproken over mijn board heb lijkt te verdwijnen.

Dan gaat het binnen korte tijd 3 keer achter elkaar mis. Ik heb een wipe out in een golf waardoor mijn board de lucht in gelanceerd wordt. Een medesurfer krijgt net mijn board niet tegen zich aan. Dit had heel anders af kunnen lopen. 

Foto: Dirk Beemster 31-07-2015 Wijk aan Zee / pier Velsen-Noord

Kort daarna na een ongebalanceerd miniritje weer een wipe out. Ik probeer mijn board te pakken, maar die wordt uit mijn handen gerukt door een lading white wash. Bijna komt mijn board tegen een medesurfer aan. Ik verontschuldig me en pak gauw mijn board weer. Door de vermoeidheid krijg ik het niet voor elkaar om mijn board bij me te houden wanneer hij weer uit mijn handen getrokken wordt door een nieuwe golf. Nu komt hij wel tegen diezelfde surfer aan. Geschrokken vraag ik of alles ok is met hem. Ik schaam me diep. 

Ik paddle hierna nog een keer uit, maar wanneer ik weer achter de line up lig besef ik me ineens dat ik hier niets meer te zoeken heb vandaag. Mijn lijf is moe, mijn armen krijg ik nauwelijks nog over het water en mijn handen hebben geen kracht meer. 

Surfen in een geweldige sport en een beetje vermoeidheid hoort erbij. Fouten maken is prima zolang je er geen medesurfers of jezelf mee in gevaar brengt. 

Vanaf het strand kijk ik nog even naar de surfers die nog in het water liggen. Binnen korte tijd zie ik een hoop slordige fouten. Ik ben geloof ik niet de enige die vandaag een aantal wijze lessen leert. Althans... dat hoop ik. 

De koude kermis

Afgelopen weekend tijdens het Surfana Festival, kreeg ik de kans om iets van mijn verlanglijstje af te strepen. Het ging al een tijdje door mijn hoofd en regelmatig zat ik er filmpjes over te kijken en las ik er artikeltjes over. Uiteindelijk ben ik van een koude kermis thuis gekomen... Letterlijk.

Tijdens het Surfana Festival werden allerlei clinics aangeboden en een van de clinics heette "De Koude Kermis". Het was een clinic waarbij je kennis kon maken met de Wim Hof methode (Beter bekend als "The iceman").

De hele dag waait het al flink en van het zomerse weer van de voorgaande dag, is maar bar weinig te merken. Er gaan dan ook geruchten dat de clinic niet plaats zal vinden. Toch maar even navragen... De clinic zal hoe dan ook doorgaan. De aanwezige instructeurs hebben zelf clinics gevolgd bij temperaturen die de -0 ruimschoots gepasseerd waren. De wind en grijze luchten zouden hen er dus niet van weerhouden om ons deze ervaring te geven.

Vlak voor tweeën staan Leonie en ik met frisse tegenzin klaar bij de plek waar we later in een badkuip met ijswater zullen plonzen. De instructeurs vertellen ons kort wat ons te wachten staat en wanneer alle deelnemers aanwezig zijn lopen we samen de duinen in naar een rustig plekje.

We zitten heerlijk uit de wind wanneer we uitgelegd krijgen wat we gaan doen ter voorbereiding op ons bad. We zullen gaan ademen. Ademen om zoveel mogenlijk zuurstof in ons lijf te krijgen zodat we de ervaring van de kou goed zullen doorstaan.

Voordat we aan de ademhalingsoefeningen beginnen meten we op hoe lang we zonder te ademen kunnen na diep uitgeademd te hebben. Bij mij lag dit op ongeveer 37 seconden. Dan beginnen we. Dertig keer diep inademen en heel licht uitademen. Na deze cyclus meten we weer welke tijd er zit tussen het uitademen en wanneer we echt weer moeten toegeven aan de ademprikkel. Een soort teleurstelling gaat er door me heen wanneer deze tijd minimaal verschilt van de voorgaande meting. De instructeur adviseert me om erbij te gaan liggen en de ademhaling bewust te voelen met mijn hand op mijn buik. Weer dertig keer diep inademen en licht uitademen. Ik voel tijdens deze cyclus een soort tinteling in mijn hals en heb het idee dat ik lichtelijk van de wereld ben. Hierna is de tijd tot ik weer een heftige ademprikkel krijg aanzienlijk verhoogd naar bijna twee minuten. Nog een cyclus... twee minuten en 47 seconden. Het is bizar hoe met een paar ademhalingsoefeningen dit zo ver gerekt kan worden. Mijn vingers zijn inmiddels spierwit geworden en ik heb het koud. Zou dit wel goed zijn? Ik hoef me er geen zorgen om te maken. Ieder reageert anders op deze oefeningen.

Na de oefeningen krijgen we nog een opdracht voordat we teruggaan naar hetgeen waar het uiteindelijk om draait... het ijsbad. We ademen nog eens gezamelijk en ons dan opdrukken. Normaal lukt me dit niet of nauwelijks en ineens lukt het me zonder al teveel moeite. De instructrice vertelt ons dat dit effect tot ongeveer zes uur lang aan kan houden. Dit ga ik onthouden voor het zwemmen.

De stalen badkuipen zijn inmiddels gevuld met een flinke lading ijsklontjes en de mensen om ons heen kijken ietwat gespannen. Ik kijk er vooral naar uit. Leonie en ik willen de ervaring van het ijsbad samen delen en willen dan ook tegelijk dit alles ondergaan. We lopen ieder naar een van de gevulde badkuipen met ijswater en ijsklontjes waar we opgewacht worden door de instructeur en instructrices. We kijken elkaar nog een keer aan en gaan dan ieder voor onze eigen ervaring.

Nadat ik me wist af te sluiten voor allles wat er om me heen gebeurde, zet ik mijn rechtervoet eerst in het bad. Het prikt van de kou. Ik adem diep door en zet mijn andere voet ernaast. Nog een diepe ademteug in en weer uit. Ik laat me in het koude bad zakken. Even zit mijn ademhaling heel hoog, maar ik weet de controle snel terug te vinden. Adem in... Adem uit. Ik laat me helemaal in het water glijden. Ik probeer te ontspannen. Eventjes duurt het voordat ik de kou kan omarmen en ik ontspan. Het rare is, ik genoot ervan. Het is verfrissend en een soort euforisch gevoel bouwt zich steeds meer in me op. Ik mis alleen nog een lekker zonnetje erbij en zou er heerlijk kunnen chillen. Naast me zit een van de instructrices die blijft checken of alles goed gaat. Ik moet lachen en voel me relaxed. Wanneer ik een beetje om me heen kijk, heb ik het gevoel alsof de mensen om me heen ver weg zijn en toch dichtbij. Het is een bijzondere ervaring.

Ik heb geen idee hoe lang ik uiteindelijk in het bad heb gelegen, maar een ding weet ik zeker... Ik wil onwijs graag de uitgebreide clinic gaan doen bij mister Iceman himself. Ik wil de grenzen van mijn eigen lichaam opzoeken en zien waartoe ik in staat ben. Ik wil ervaren wat dit allles met me kan doen en nog dichter bij mezelf komen.

Na ons ijsbadje vliegen Leonie en ik in elkaars armen en maken we een vreugdedansje. Het heeft ons verrijkt in ons zijn, het heeft ons een enorme boost gegeven en een hoop om overna te denken.

Beautiful people

Ik kijk vanaf een bouwwerk om me heen en zie hoe de zon langzaam begint te verdwijnen. Voor mij deinen de mensen op blote voeten relaxed mee op de muziek van de band die er speelt. Ze stralen stuk voor stuk in een zweem van intens geluk.

De afgelopen dagen ben ik omringd geweest met alleen maar mooie mensen. Het is bizar hoe een bepaalde mindset kan zorgen voor dit effect. Ik verbaas me er dan ook steeds weer over en het maakt me gelukkig dat ik dit gevoel met de mensen hier delen mag. Een warme omarming, een intieme groet en oprechte interesse in de medemens. Het is iets bijzonders wat ik buiten de duinen, het strand en de zee maar bar weinig meer zie. 

Zijn we met zijn allen vergeten wat het is om gelukkig te zijn? Leven we met zijn allen te weinig in het hier en nu? Blijft haast ons beheersen tot de tijd ons inhaalt? Het zijn vragen die even door me heen gaan totdat de muziek weer tot me doordringt en ik terug gezogen word naar waar ik nu ben. Ik kan eindelijk weer zeggen dat ik gelukkig ben en dat me hier thuis voel. 

Ik klim weer naar beneden en voel het zand onder mijn voeten met elke stap dichter naar het podium en daar laat ik me meegaan in de muziek tussen alle mooie en stralende mensen…



Eenmaal thuis in mijn bedje lig ik wakker door de enorme lading aan positieve energie die door me heen stroomt. Met een heerlijk besef dat de komende dagen niet anders zullen zijn, hoor ik in gedachten  een van mijn lievelingsnummers…

Een bevrijdend besef

"Terug naar het echte leven…"

Het is een uitspraak die ik zo vaak hoor aan het einde van een prachtige vakantie, een geweldig weekend of een bijzondere dag. De uitspraak die mensen gebruiken om te omschrijven dat ze vanaf morgen weer aan het werk moeten om de benodigde valuta binnen te halen om weer leuke dingen mee te kunnen doen. Ook ik heb me er in het verleden schuldig aan gemaakt om deze woorden over mijn lippen te laten gaan en kracht bij te laten zetten door mijn stembanden.

Afgelopen weekend hoorde ik dit zinnetje weer en het triggerde iets in mij… Ineens klonk het ireëel, onrealistisch en vooral niet kloppend. Elke dag gaan er miljoenen mensen aan het werk en leven ze om te werken. Hun werk is het "echte" leven en alle fijne dingen daaromheen zijn een toevluchtsoord of een soort "wonderland" wat maar tijdelijk bestaat. Elke dag waarop ze werken, werken ze toe naar een moment om weer even uit hun realiteit te stappen.

Ik wil dit gevoel niet meer ervaren. Ik wil nooit meer die woorden over mijn lippen brengen die me doen verlangen naar een nieuw, niet realistisch moment. Ik wil leven in het hier en nu en een realisme opbouwen wat me laat beseffen dat ik leef. Een leven waarin het gaat om het voelen, genieten, het delen van fijne momenten en het creëren van een weidse blik.

Ik wil leven om te leven. Niet werken om te leven of leven om te werken.

Wanneer ik uit mijn raam staar, zie ik hoe de zon ondergaat. Het wordt tijd om de wereld te gaan ontdekken. Nu misschien nog even vanuit mijn atlas en prachtige boeken, maar uiteindelijk zal ik de wereld zien vanuit het blikpunt van anderen en maak daarvan een onderdeel van mezelf. Ik, ik ben een "gelukkeling", maar ik besef het nog even niet…

Aloha inspireert :)

Een hemelse surfsessie

"Soms heb je een dag waarop alles lijkt te lukken. Vandaag was zo een dag op het water."

Eenmaal aan het strand van Velsen-Noord zoeken we een lekker plekje uit de wind op het terras van onze favoriete strandtent "Aloha" en genieten van heerlijke koffie. De golven zien er niet echt spectaculair uit, dus nemen we onze tijd en de zon doet ondertussen haar werk… Lichtelijk laat zij haar sporen achter op onze huid en verwarmt ze ons. Wanneer de koffie op is hullen we ons in onze wetsuits en halen voor Lau en Emma een surfboard bij Ozlines.

Met elke stap dichter naar het water voel ik het verwarmde zand tussen mijn tenen. Het voelt heerlijk en alledrie kijken we vrolijk voor ons uit. Hoe dichter we bij de overgang van het zand naar het water komen, hoe beter de golven lijken te zijn. Schijn bedriegt dan toch wanneer je op een terrasje van ver af naar de zee kijkt...

Gelijk na het uitpaddlen heb ik mijn eerste golf van de dag te pakken en heel snel daarop volgen Emma en Lau ook. Deze sessie kan niet beter beginnen. Ik weet niet hoe het komt, maar ik heb golf na golf te pakken. Tuurlijk zit er zo nu en dan ook even een goede wipe-out tussen, maar het kan me niet schelen. Ik geniet intens en ik krijg dingen voor elkaar die eerder niet lukten. Ik ben blij met Tobi (mijn surfboard) en het is maar goed dat ik thuis nog niet de keuze had uit beide boards aangezien mijn andere board nog steeds gerepareerd moet worden.

Even neem ik de tijd om te kijken hoe Lau en Emma wat golven pakken. Het is geweldig om te zien hoe ze gracieus de watermassa onder zich weten om te zetten in een prachtig ritje en hoe intens ze hiervan genieten. Ik ben blij dat ik deze passie met ze delen kan!

De anderen in het water zijn erg relaxed en het is dan ook goed toeven tijdens het wachten op de volgende golf. We maken een gezellig praatje met de mensen om ons heen en dan komt er ineens een stukje tekst naar boven wat ik pasgeleden gelezen heb in een boek over het surfen. Hoe vriendelijker je bent in de line up en hoe meer je een ander gunt, hoe meer je hier zelf van terugkrijgt. En inderdaad… Ik krijg golven cadeau, mensen stralen om me heen en ik kan niet anders zeggen dan dat dit de plek is die me het meest gelukkige maakt op aarde.

Er volgen nog een paar heerlijke ritjes tot mijn armen echt niet meer willen. Alledrie komen we er intens moe, voldaan en gelukkig uit en kunnen niet anders dan lachen.

We sluiten onze dag af met een hapje, een drankje en enorm veel gezelligheid bij Aloha. We leven het goede leven en er bestaat geen betere therapie dan een dag als deze om gelukkig te zijn!

Dauwzwemmen en een surfje in het zonnetje

"Het koele water omsluit me wanneer ik met een zelfverzekerde duik het water in ga. Het daglicht ontbreekt nog volkomen en zal pas over 48 minuten opkomen. Ik lijk te zweven in een lege en vertrouwde massa…"

Een bekend Mario-deuntje wekt me vanmorgen vroeg om 4 uur. Snel zoek ik mijn telefoon om het geluid uit te zetten en even twijfel ik of ik wel op wil staan. Het is vroeg, heel erg vroeg! Mijn katten gapen een keertje en kijken me aan alsof ik gek geworden ben, dan leggen ze hun koppie weer te rusten en doezelen ze rustig verder. 

Vlak voor vijven stap ik op de fiets richting het openluchtzwembad en vraag ik me af waarom eigenlijk… Het is koud, vroeg en zwemmen kan ik later op de dag ook nog wel. Bij het zwembad blijk ik tot nog toe de enige te zijn die er om vijf uur in wil. 

Snel kleed ik me om, pak mijn trainingsspullen en mijn bidon en bereid ik me mentaal voor om het water in te duiken. Stiekem hoop ik dat ik een tijdje alleen van het zwembad mag genieten en ik blijk geluk te hebben.

De eerste kilometer zwem ik in een bad voor mezelf. Het heeft iets magisch wanneer ik naar mijn handen kijk en het kleine beetje licht de belletjes er omheen laten oplichten. Gebiologeerd kijk ik er nauwlettend naar bij elke insteek en zie ik de kleur geleidelijk veranderen wanneer het daglicht zich langzaam aan begint aan te kondigen. 

Na een tijdje wagen zich nog een aantal andere zwemmers aan een verfrissende duik in het rustige bad. Druk wordt het echter niet. Na 3,6 kilometer kom ik relaxed het zwembad uit. Mijn hoofd is leeg en m'n lijf voldaan.

Thuis warm ik even op en slaap nog een paar uurtjes voordat ik besluit om toch nog even naar het strand toe te gaan voor een surfje. Dit was het beste besluit wat ik kon nemen. De golven komen heerlijk mellow binnen en het zonnetje schijnt. Het wordt een voor mijn doen korte sessie van anderhalf uur, maar genieten doe ik er niet minder om. Golf na golf weet ik te pakken en ik voel me vrij. 

Het water geeft me zo enorm veel energie. Of het nou het chloorwater in een zwembad is, of het zilte nat uit de zee. Ik word er gelukkig van…