Water tegen een burn out (2)

De zon brand op mijn huid terwijl er weer een paar mooie lijnen binnenkomen. Ze bouwen alsmaar mooier op tot ik mijn kans zie en begin in te paddlen. Ik heb hem en voel hoe een intens fijne stroom aan energie door me heen gaat zodra ik de golf afglijd. Wanneer ik terug paddle, realiseer ik eigenlijk pas weer waar ik ben. Ik ben op de plek die mij intens gelukkig maakt. Tussen de golven in de Noordzee, tussen mensen die dezelfde passie delen en tussen vrienden.

De sessie verloopt relaxed. Ik weet de ene na de andere golf te pakken en voel weer hoe belangrijk dit voor me is en hoeveel ik eigenlijk geleerd heb in de afgelopen winter tijdens de surfsessies met Klaas en tijdens de twee vakanties in Portugal.

Het is vreemd om te beseffen dat iets waar je eigenlijk de energie voor lijkt te missen, dat dit je zo intens veel energie terug geeft. Het duurt dan ook niet lang voordat ik met een enorme grijnzende glimlach op mijn gezicht zit die er de komende uren niet meer vanaf zal gaan. Even vergeet ik wat me de afgelopen tijd in de greep houdt en hoeveel energie mij dit gekost heeft. Stoked tot op het bot kijk ik om me heen. De sfeer is gemoedelijk. Surfers maken een praatje met elkaar en lachen samen.

De watertemperatuur is momenteel weer zo ver omhoog gegaan dat handschoenen overbodig zijn. Het voelt intens fijn hoe mijn hand door het zilte nat glijdt en me steeds meer vaart geeft. Er paddlen nog twee andere surfers met me mee voor deze golf, maar uiteindelijk ben ik degene die op de juiste plek ligt. Met een zelfverzekerd automatisme sta ik op en verplaats mijn voeten lichtelijk om net wat meer push op het board te geven en dan snijdt mijn board in de golf om een prachtige rit down the line te maken. Ik geniet. Aan het einde van de rit laat ik me achterover in het water vallen en blijf even liggen om naar de blauwe lucht te kijken.

Na nog een paar golfjes zie ik Laudonne en Emma bij het strand. Tijd voor de laatste golf van vandaag. Ik heb hem sneller dat ik had verwacht en wanneer de golf weer inzakt laat ik me weer op mijn board zakken zodat ik met een volgende golf meegenomen kan worden naar het strand.

Alledrie hebben we van de sessie genoten. Ieder heeft de sessie weer op een andere manier ervaren. We lachen, praten en stralen.

Na het omkleden drinken we nog wat bij Aloha en genieten van een pizza die we samen delen. Ik prijs me gelukkig met vrienden zoals Emma en Laudonne en ik ben hen dan ook onwijs dankbaar voor deze zonovergoten middag die me weer een stukje dichter naar mezelf heeft terug gebracht.

Water tegen een burn out (1)

Ontspanning vinden gaat momenteel erg moeizaam. Kleine dingen zorgen voor een enorme dosis stress die me weer helemaal uit mijn evenwicht brengt. Toch is er een plek die me rust geeft, of eigenlijk is het meer het element wat me rust geeft… Water. Het maakt niet uit waar het water is. Of het nou in een zwembad ligt of de ruimte van een zee of oceaan vult.

Het kost me moeite om me ertoe te zetten om mijn schoenen aan te doen en mijn tas te pakken. De afgelopen nacht heb ik weer slecht geslapen, raar gedroomd en werd vaak wakker. Mijn hoofd stroomt nog steeds over. Dan draai ik toch het sleuteltje om van mijn fietsslot en fiets de straat uit naar het zwembad toe. Het voelt als een enorme stap die ik gezet heb, het voelt als een stukje vrijheid.

18,7 graden… Het water is fris, maar door de zon die er op schijnt nodigt het me uit om een duik te nemen. De eerste meters voelen koud, onwennig en toch… toch voelt het als een duik in het vertrouwde.

Elke slag die ik maak geeft me een stukje zelfvertrouwen terug. Elke slag brengt me een stukje dichter bij mezelf. Langzaam maar zeker komt er rust in m'n hoofd en voel ik me sterker worden. Tot ik ineens breek. De tranen blijven maar komen. Ik weet niet waar het ineens vandaan komt, maar het voelt bevrijdend. Ik ga door. Mijn handen glijden een voor een het water in en ik kan steeds meer kracht zetten. Het duurt even voor de tranen stelpen, maar dan voel ik me intens ontspannen. De zon verwarmt mijn huid en het water omsluit me als een koele deken. Ik voel me weer even zoals ik me hoor te voelen. Ik ben weer even terug.

Het zal nog een hele tijd duren voordat ik mezelf weer helemaal terug heb gevonden, maar elke ontmoeting met het water geeft me mezelf weer een beetje terug.

Burn out

"Hold your breath and count to ten, 

And fall apart and start again, 

Hold your breath and count to ten, 

Start again, start again…"

Ik staar naar het scherm en ik kan geen focus vinden. Mijn gedachten dwalen af zonder te weten waarheen. Het heeft bijna een half jaar mogen duren voordat ik het punt bereikt heb waar ik nu ben. Een punt waar ik mezelf even niet meer herken, een punt waar bijna alles teveel is. Leeg, moe, emotioneel, prikkelbaar, gebrek aan concentratie, overvloed aan vervelende dromen. Een burn out, het kaarsje is even op…

En nu zit ik hier, op zoek naar een oplossing, op zoek naar rust en kalmte. Mijn passie voor het water lijkt een schim ergens ver op de achtergrond, terwijl ik er intens naar verlang. Ik heb er de energie nauwelijks voor. Na het werk, intens moe en in de weekenden op zoek naar energie om de nieuwe week te doorstaan. In plaats van werken om te leven waren de rollen omgedraaid. Dit klopt niet en daarom zit ik nu thuis.

Wat ik nu zou willen… ik wil het water in, alles achter me laten en de golven mij weer en stukje geluk laten voelen. Ik wil het zwembad induiken en de zon op mijn huid ervaren, mijn hoofd leegzwemmen. Ik wil een paar warme armen om me heen voelen, en er even in verdrinken. Ik wil de wind door mijn haren voelen, en weer helderheid in mijn hoofd creëren.

Want ik, ik ben er even niet. Althans, niet zoals ik mezelf ken. Sorry als ik niet zal reageren zoals je hoopt, sorry als ik niet heel sociaal overkom, sorry als ik je ergens in teleurstel. Ik kan het even niet.

Over een tijdje ben ik weer terug, weer de oude, maar nu… nu even niet.

"Hold your breath and count to ten, 

And fall apart and start again, 

Hold your breath and count to ten, 

Start again, start again…"

De queeste naar een glimp van uitgestorven aardbewonders

Elke stap die wij zetten laat een afdruk achter, zichtbaar danwel onzichtbaar. Het brengt ons ergens heen, soms bewust en soms onbewust. De sporen die wij op die manier nalaten zullen ons niet of nauwelijks verbazen. Het wordt anders wanneer de zichtbare stappen ineens niet de onze zijn en miljoenen jaren oud. Een "simpele" afdruk laat dan ineens een diepe indruk achter.

Toen ik in December 2014 op surf trip was naar Portugal, wist onze host, Wouter, met enorme toewijding te vertellen dat er in een dorpje verderop fossiele dinosaurus pootafdrukken te vinden zouden zijn. Dit is in mijn gedachten gebleven en aangezien ik weer naar dezelfde plek ben afgereisd voor weer een surf trip, wilde ik die dinosporen nou toch wel eens met eigen ogen zien. 

Theo en ik besluiten dan ook om op een prachtige namiddag naar het plaatsje Salema te rijden. Het dorpje doet idyllisch aan (zo lang we niet naar de massale vakantiehuizen tegen de helling aan kijken...) door de typische Portugese huizen. Nadat we de auto geparkeerd hebben lopen we een knus straatje in en kijken wat om ons heen. We hopen vandaag de dinosporen te ontdekken. Nergens staat aangegeven waar we ze kunnen vinden. Na een half uurtje rondgelopen te hebben besluiten we toch maar even een local te vragen waar we moeten zijn. De eerste spreekt geen Engels en helaas is ons Portugees nog niet wat het zou moeten wezen... We worden verwezen naar een klein supermarktje. De eigenaar ervan zou ons wel kunnen helpen. De man is vriendelijk en loopt mee naar buiten waar hij naar de zee kijkt en ons vertelt dat het te hoog water is om bij de afdrukken in het gesteente te kunnen komen. Hij raadt ons dan ook aan om bij laagwater nogmaals terug te komen en dan de trap te beklimmen bij de rotsen. 

Via een toeristische route rijden we terug naar onze villa in Raposeira waar we checken wanneer het weer laag water zal zijn. Morgenvroeg zal onze wekker eerder afgaan dan de andere dagen voor de start van onze laatste vakantiedag. 

Het is nog vroeg, maar anders dan de andere dagen, is het vanmorgen windstil en het voelt aangenaam warm wanneer de zon onze huid streelt. Op het strand van Salema lopen we lachend richting de rotsen die de man van het supermarktje ons gisteren wees. Daar zouden we een trap moeten vinden die ons naar de dinosporen zou moeten brengen. Het duurt niet lang voor we de trap vinden en gauw beklimmen we de glibberige rotsen die ons toegang geven tot de treden. Eenmaal boven kijken we om ons heen en we besluiten om naast de trap rond te gaan lopen over het gesteente. Overal zien we olifantenpaadjes, en behalve vegetatie, een verdwaalde wilde Orchidee en wat rommel zien we niets wat lijkt op de voetafdrukken van een dinosaurus. 

We besluiten om aan de andere kant van de trap verder te gaan zoeken. Wanneer we van het verharde pad afstappen en hier als een stel amateur-geologen ons dinosaurusavontuur voortzetten, ruiken we ineens een heerlijke geur die afkomt van de plantjes die onze voeten raken. Het heeft iets bijzonders door de omgeving waar we ons bevinden en door onze zoektocht. We banjeren wat rond over het gesteente en hopen onze queeste te kunnen voltooien. Hoe langer we echter rondlopen, hoe kleiner de hoop hierop wordt. Na een tijdje besluiten we via de rotsen weer af te dalen richting het strand. Helaas... de dinosporen blijven verborgen voor ons, maar we genieten er niet minder van. Het weer is prachtig, de zee intens blauw en elkaars gezelschap maakt het een bijzondere laatste ochtend in Portugal.

We lopen langs de rotsen die met hoog water verdwijnen onder het zilte nat en zien hoe duizenden kleine mosseltjes zich hebben vastgebeten op het gesteente. We kijken in kleine waterafzettingen of we leven er in zien, maar helaas, geen vis of krab te bekennen. 

Dan trekt een mosgroen levend tapijt ineens mijn aandacht. Als een kleine avonturier klauter ik op de rots en voel ik hoe het groen een aangename demping onder mijn voeten geeft bij elke stap die ik zet. Ik voel me net een klein kind wanneer ik balanceer over de gladde zachte laag tot ik weer een voet zet op een hard en droog stuk gesteente. Het soort steen waar ik op sta, is het soort steen wat ik ken uit mijn oude aardrijkskunde boeken. Een laag gesteente waar vaak fossielen gevonden worden. Ik voel een beetje hoop opkomen en gauw kijk ik om me heen. Voetje voor voetje zet ik steeds een stapje naar voren tot ik naast mij een stukje verder naar beneden ineens iets zie. Het zal toch niet...? "Theo, ik denk dat ik het gevonden heb!" Snel maak ik een foto en dan klim ik naar het plateau onder me. Het zijn ze echt! Hier heeft dus miljoenen jaren geleden een dinosaurus gewandeld. Zou hij of zij ook zo genoten hebben van het uitzicht, de zee en de zon? Queeste geslaagd!

Leren om dicht bij mezelf te blijven

Ik ben onrustig en ongeconcentreerd. Mijn gedachten zijn overal, behalve bij het genieten van de surfsessie die ik nu heb. Steeds kijk ik weer even richting het schuim vlakbij het strand waar mijn vriend voor het eerst ervaart hoe het is om te spelen met de golven. 

Heeft hij het wel naar zijn zin? Moet ik hem niet toch gaan helpen? Verwacht hij niet misschien toch dat ik mijn tijd met hem doorbreng in plaats van te genieten van de golven waar ik tussen lig? Ben ik niet te lang in het water?

Ik paddle steeds te laat aan en krijg amper een golf te pakken. Frustratie en onrust bouwt zich steeds meer in me op. Eigenlijk zou ik intens moeten genieten. Ik lig in het water op een prachtige surfspot in Portugal. De zon schijnt, de sfeer is relaxed en de golven zijn een fijne uitdaging. Na de zoveelste golf die ik niet te pakken krijg, paddle in naar het schuim om toch maar even bij hem te gaan kijken. Hij geniet en werkt hard om de golven te voelen en om voor het eerst op te kunnen staan op het surfboard. Nog geen twee jaar geleden was ik het die zo ploeterde. Genietend van elke seconde. Ik probeer hem wat aanwijzingen te geven, maar dan merk ik dat dit niet werkt. Ik moet het los leren laten en eens aan mezelf beginnen te denken. Hij wist voordat we aan deze reis begonnen dat het surfen mijn hoofddoel was van deze trip en hij vond het alleen maar fijn voor me. 

Te graag wil ik dat anderen het naar de zin hebben en dan vergeet ik dicht bij mezelf te blijven. Ik ben begonnen met surfen voor mezelf en het is iets wat ik ook alleen voor mezelf moet blijven doen. Ik probeer wat rust terug te vinden in mijn hoofd en paddle weer richting te line up. Vlak er achter houd ik in en probeer bewust even tot mezelf te komen. Ik staar wat in de verte en dan in het water naast me. Losse zandkorreltjes glinsteren in het blauwe water. Het heeft iets magisch. Mijn longen vullen zich rustig aan met zuurstof en dan ineens voel ik de warmte van de zon in mijn gezicht. Ik ben weer terug, maar nog steeds met een klein stukje onrust. Ik besluit dan ook dat de surfsessie van morgen er eentje voor mijzelf wordt. Ik zal alleen een surfspot opzoeken zodat ik geen rekening met anderen hoef te houden en zodat ik weer even kan loslaten. 

De rest van deze sessie pak ik nauwelijks nog golven. Ze komen sneller binnen, zijn een stuk stijler en slaan gauw dicht. Na een tijdje houd ik het voor gezien en ga ik kijken hoe het met mijn vriend gaat die onvermoeid doorgaat. Ik moet even glimlachen en bewonder zijn toewijding. 

Die nacht slaap ik onrustig en word ik veel wakker. Hierdoor heb ik alle tijd om na te denken. Mijn hoofd is vol en de slaap blijft daardoor lang weg. Toch vind ik een soort rust en uiteindelijk dommel ik weg. 

De volgende ochtend vertrekken we toch met zijn allen samen richting een andere surfspot. Door de rust die ik vannacht gevonden heb voel ik me sterker. Het helpt ook mee dat mijn vriend me nog eens heel duidelijk gemaakt heeft dat ik me niet druk moet maken om hem en dat hij wil dat ik geniet van de golven. Hij wil de passie in mijn ogen terug zien en de glimlach op mijn gezicht van me af zien stralen. 

Wanneer we de trappen van Beliche afgedaald zijn, kleed ik me gauw om. Het is bij lange na niet zo clean als gister. De golven komen niet in mooie nette lijntjes binnen. Al mijn zintuigen staan op scherp wanneer ik zie hoe op een plek de golven mooi naar links breken met zo nu en dan een aanzienlijke hoogte. Een enorme grijns verschijnt op mijn gezicht. 

Wanneer ik naar de line up gepaddled ben, haal ik nog een paar keer diep adem en ik sluit me af voor al het andere om me heen. Ik houd alleen de andere surfers om me heen in de gaten. Verder is het alleen ik, mijn board en de golven. Als vanzelf beginnen mijn armen in een steeds sneller ritme te paddlen en voor ik het weet suis ik van de golf af. Euforie gaat door me heen en niet lang daarna heb ik de volgende golf. Het gaat erg lekker en ik geniet intens. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe mijn vriend het water weer verlaat met het board onder zijn arm. Ik weet dat ik nog lang niet klaar ben met mijn surfje, maar dit keer weerhoudt het me er niet van om door te gaan. Mijn hoofd wordt helder en ik ben terug. Ik voel me enorm happy en geniet van elke seconde. Pas wanneer ik mijn coördinatie verlies door de kou kom ik intens gelukkig het water uit met een glimlach die de rest van de dag niet meer verdwijnt.

Sugar rush en verslaving

Ongeveer 3 jaar geleden... "We zitten 's morgens vroeg lekker op een terrasje van een lokaal banketbakkertje in Griekenland. Het is de laatste dag van de vakantie die we heel erg gezond hebben doorgebracht. Veel bewogen, gezond gegeten, goed uitgerust. We hadden besloten om op de laatste dag toch eens te gaan ontbijten met iets ongezonds; verse baklava. In het bakkerijtje kijken we onze ogen uit en besluiten beide twee stukjes uit te zoeken. De verkoopster keek ons al enigszins sceptisch aan. Wij begrepen niet waarom... Buiten bestelden we nog een lekker sterke koffie en wachtten op de Baklava. Druipend van de suikersiroop worden de stukjes geserveerd. Een hemelse lekkernij. Na het eerste stukje moeten wij onze poging om het op te krijgen staken. We zitten vol en krijgen de rest in een doosje mee naar huis. Op dat moment beseffen we het nog niet dat het van de baklava komt, maar we voelen ons lichtelijk stuiterend. "Het zal wel van de sterke koffie komen..." De rest van de dag hebben we niet echt trek. We bekijken nog een mooi stadje en thuis koken we nog éen keer een lichte maaltijd waarbij we de resten van de baklava als dessert nemen. We voelen ons na de maaltijd niet helemaal relaxed. Hartslag ligt hoger, we transpireren lichtelijk en concentratie lijkt totaal niet mogelijk. Wanneer de zon zich weer verscholen heeft en de nacht begint, besluiten we om te gaan slapen... Verkeerd gedacht. Na 2 uur zijn we nog steeds klaarwakker. Na 3 uur idem... Een uur voordat de wekker gaat om op tijd op het vliegveld te kunnen zijn is daar nog steeds geen verandering in gekomen en we stuiteren "vrolijk" verder... Eigenlijk eerder chagrijnig en vermoeid." Dit was mijn eerste en enige sugar rush. Eens, maar nooit weer!

Het nieuwe jaar is net weer begonnen. Overal waar je ook gaat of staat hoor je mensen praten over hun goede voornemens (waarvan er bij velen al binnen de eerste week korte metten gemaakt wordt met het betreffende voornemen...). Een van de meest gehoorde voornemens heeft betrekking op voeding en diëtiek. Een gevolg daarvan, is dat je overal op het wereld wijde web artikelen tegenkomt die je vertellen wat wel of niet goed voor je is. Mensen die net een bepaald voedingspatroon volgen veranderen ineens in experts op dit gebied en willen dit maar al te graag met ons delen. 

Toch zitten er zo nu en dan wel hele interessante artikelen tussen en een van die artikelen heeft mij ertoe doen besluiten om toch met de start van het nieuwe jaar wat dingen te veranderen en uit te proberen. Ik ga jullie hier niet vervelen met mijn nieuw verworven "expertise" (dit is sarcastisch bedoeld), want ik wil jullie absoluut niet overhalen om hetzelfde als ik te doen. Het enige wat ik wil doen, is een paar dingen met jullie delen die ik heb mogen ervaren. 

Wat ik eigenlijk momenteel doe, is alle overbodige suikers vermijden die zijn toegevoegd aan producten waar dit eigenlijk niet nodig zou zijn. Dus geen kant-en-klaarmaaltijden, geen pakjes om gerechten samen te stellen (bijvoorbeeld wereldgerechten) en dingen zoals supermarktmuesli laat ik ook staan. Tevens vermijd ik traktaties op het werk en elders om op die manier ook de hoge suikerpieken te voorkomen. 

Ik zit momenteel in de tweede week en wat ik met name heel erg gemerkt heb, is dat het nog best wel een struggle is om dit aan te passen. Het lijkt wel een soort verslaving... Steeds had ik trek in zoetigheid en ik was zelfs lichtelijk onrustig. Wanneer er weer een collega liet weten dat diegene wat lekkers had meegenomen, ging de honger ernaar weer instant aan. Het is niet dat ik veel snoepte, absoluut niet eigenlijk, maar toch heeft het effect op me sinds de andere suiker inname ook tot een minimum terug is gebracht. De enige suikers die ik binnenkrijg momenteel, zijn de suikers vanuit verse producten zoals fruit.

Inmiddels gaat het steeds relaxter, ik slaap zelfs rustiger en voel me rustiger. Ik ben energieker en kom gemakkelijker m'n bed uit. Ik ben erg benieuwd hoe het over een paar maandjes zal voelen. De suikerhonger is heel erg ver teruggedrongen, maar nog steeds... 

Voor nu: No extra sugar for me!

Een surfsessie zonder ritjes

Langzaam aan voelen m'n tenen weer alsof er leven in zit en beginnen mijn voeten weer wat kleur te krijgen. Al douchend spoel ik mijn wetsuit, schoentjes en handschoenen uit en ondertussen treuzel ik. Het warme water doet me goed, ik wil er nog lang niet onderuit.  Even sluit ik even mijn ogen en laat het warme water over mijn hoofd glijden.

De eerste surfsessie van 2015... Ik kijk terug op een sessie die ik nog niet eerder heb gehad. Eentje waarbij ik geen enkele golf heb weten te pakken... het kan me stiekem echter vrij weinig schelen. Ik heb er intens van genoten om tussen de hoge golven te liggen en de regen in mijn gezicht te voelen.

Een paar keer heb ik geprobeerd een golf te pakken. Het lukte me niet. De enige golf waarbij ik net stond en naar beneden wilde suizen werd me afgenomen doordat er op me werd ingedropt. Ik schrok en weg was mijn evenwicht. Jammer, maar helaas.

Toch heb ik vandaag een aantal fijne dingen uit deze sessie kunnen halen. Ik zal niet opgeven. Het duurde verdraaid lang voordat ik eindelijk naar achteren was gepaddled. Ik had het gevoel geen meter meer vooruit te komen en steeds wanneer ik dacht dat ik er bijna was, kwam er weer een setje golven aan wat me weer een paar meter terug naar het strand stuurde... "One step forward, two steps back" Een stukje van een songtekst van de Heideroosjes bleef door mijn hoofd galmen, maar ik wilde het niet waar hebben. Uiteindelijk lag ik daar waar ik moest zijn.
Toen Klaas en ik elkaar eindelijk achterin weer hadden gevonden, kwam hij met een aantal fijne tips. Ik heb met de tips wat gespeeld met de golven en wie weet kan ik ze de volgende keer wel toepassen. Op een gegeven moment was ik Klaas kwijt. Ik bleef om me heen kijken en paddlede de richting op waar ik hem verwachtte. Tussendoor probeerde ik nog een paar keer of moeder natuur me goed gezind was. No waves today voor mij. Terwijl ik weer verder paddlede en zoekend om me heen keek, kwam er een medesurfer naar me toe die me vroeg of ik iemand zocht... ja inderdaad. Hij wist me te vertellen dat Klaas het water uit was gegaan aangezien zijn leash gesnapt was. Vandaar dat ik hem niet meer zag. Verkleumd besloot ik toen ook maar het water uit te gaan en richting het strand te paddlen. Met dank aan een flinke schuimlaag stond ik binnen no time aan het strand waar ik al gauw Klaas ook weer tegen kwam.

Ik open mijn ogen weer en zet dan toch de douche maar uit. Ik ben rozig en kijk er naar uit om lekker op de bank te kruipen en verder op te warmen onder de dekens. Nog voordat ik de bank heb bereikt zit ik al te kijken wat de voorspellingen voor morgen zijn... Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik kijk uit naar de volgende sessie.