Ik leef, dus ik zwem - Zwemmen voor de stichting ALS

's Morgens wanneer ik wakker word, hoef ik me geen zorgen te maken of mijn lijf wel zal meewerken met wat ik wil doen die dag. Ik hoef me geen zorgen te maken over hoe lang ik nog heb, hoe lang mijn spieren nog mee willen werken en ervoor zorgen dat mijn longen me voorzien van zuurstof. Ik mag me dus een gelukkig mens noemen.

De diagnose ALS staat helaas nog evenredig aan een zekere dood binnen vijf jaar. Je hele leven wordt op zijn kop gezet en je weet vanaf dan, dat je binnen korte tijd steeds meer beperkt zal worden in je dagelijkse bezigheden. Het lijkt me verschrikkelijk en ik weet niet hoe ik daar zelf mee om zou kunnen gaan. Ik kan het me niet voorstellen dat ik ooit zou moeten stoppen met surfen en zwemmen. De twee dingen die zorgen voor ultieme ontspanning, de twee dingen die mij intens gelukkig maken. 

Ik zou willen dat ik een genezing kon aandragen voor deze slopende ziekte, maar helaas, ik ben geen arts. Het enige wat ik kan doen is een steentje bijdragen in de vorm van een donatie wat ten goede komt aan onderzoek, maar dan wel op een manier waar ik achter sta. 

Zondag 7 september zwem ik daarom mee aan de Amsterdam City Swim. Daar zal ik samen met vele anderen een parcours van 2014 meter afleggen. De donaties die binnenkomen dankzij deze zwemtocht, komen ten goede aan Stichting ALS.

Deze stichting heeft als hoofddoelstellingen:

-Bevorderen van wetenschappelijk onderzoek naar de oorzaak van en mogelijkheden ter voorkoming, genezing en toekomstige behandeling van ALS.
-Bieden van een communicatie platform voor ALS patiënten, naasten, nabestaanden en omgeving (lotgenoten contact).
-Verbeteren van levenskwaliteit en zorg voor ALS patiënten.
-Het zo effectief mogelijk inzetten van het beschikbaar geld voor wetenschappelijk onderzoek.

Het bedrijf waar ik werk, TravelBird heeft twee teams genereus gesponsord door de inschrijfkosten te betalen. Buiten deze gift, moet elke zwemmer nog zelf een persoonlijk sponsordoel behalen van €400,-

Middels deze blogbijdrage vraag ik jullie om een donatie via mijn persoonlijke sponsorpagina:

Donatielink Hanne Keijzer (Klik op de link om naar de website te komen)

Of knip en plak de volgende link in een webbrowser:

http://www.amsterdamcityswim.nl/nl/donations/add/travelbird-1/1241/hanne-keijzer

Alvast onwijs bedankt!

Keahana - turning point - een nieuwe liefde

Soms is er een keerpunt in je leven wat alles op zijn kop zet en je complete mind set veranderd. Dat was voor mij de dag dat ik ging surfen. Sindsdien draait het leven voor mij om genieten, surfen en datgene wat gelukkig maakt.

Ik deel graag datgene met anderen wat ik in overvloed heb, of datgene wat ik missen kan. De reactie van anderen, daar kan ik dan zo van genieten, maar soms... soms vervul ik een verlangen van mezelf.

 "You can't buy happiness, but this comes pretty darn close..." 

Als een klein kind in een snoepwinkel, zo voelde ik me toen mijn ogen langs de diverse surfboards gleden toen ik een voet over de drempel zette van de Noordzee Boardstore. Eenmaal binnen werden diverse boards getoond nadat ik verteld had wat ik zocht. Het ene board nog gaver dan het andere, maar er was er eentje waarbij ik een enorm geluksgevoel ervoer op het moment dat ik hem in mijn handen hield... Je zou het het verliefdheid kunnen noemen.

Nog een paar boards werden me getoond, maar toch kwamen we weer terug bij dit board. Heel erg lang hoefde ik er dan ook niet meer over na te denken en binnen een paar minuten waren ook de tailpad, leash en boardbag uitgezocht.

Het board kon ik nog niet gelijk meenemen aangezien er een kleine ding inzat, maar dat zou direct nog gerepareerd worden. Dit leek Emma en mij een uitgelezen kans om even naar F.A.S.T. te rijden voor een drankje. Blijkbaar was daar op dat moment net een festivalletje aan de gang. De sfeer relaxed en aangezien het zonnetje lekker scheen besloten we lekker een warme chocolademelk te drinken buiten en te genieten van het uitzicht om ons heen.

Terug in de Noordzee Boardstore stond mijn board klaar, gerepareerd en met de tailpad erop geplakt. Ik stond daar te glunderen. Enorm happy met mijn nieuwe boardje. Voordat we de winkel weer uitliepen meende een van de eigenaren dat er nog iets leuks bij m'n boardje gedaan moest worden. De ander liep even met m'n boardje naar achter en kwam terug: "Ik heb wat leuks gevonden." Toen verscheen er een man met een ontbloot bovenlijf. Dat was geen verkeerd uitzicht! Daar bovenop kreeg ik nog een echte Noordzee Boardstore-zonnebril.

Na een gezellig praatje verlieten we dan toch de store en na een korte tussenstop om mijn board te showen reden we terug naar het altijd fijne Haarlem.

De volgende ochtend spring ik vroeg mijn bed uit om mijn board te voorzien van een laagje wax en dan moet toch helaas het strikje wat op de nose zit er vanaf gehaald worden. Ik glimlach even en met mijn hoofd lig ik al tussen de golven.

Eenmaal in het water voel ik me weer als een absolute beginner, maar met een enorme grijns van oor tot oor. Deze surfsessie bestaat uit blauwe luchten afgewisseld met gitzwarte wolken waaruit striemende regen tevoorschijn komt, nagenoeg windstil tot enorme windstoten, van gemoedelijke golfjes tot ineens heerlijk hoge bakken en vooral veel blije gezichten in het water. Het is enorm wennen op dit boardje en ik krijg maar weinig golven te pakken, maar aan het einde van de sessie heb ik er toch een paar down the line kunnen glijden. Intens gelukkig verlaat ik het water.




Shaper: Abezat
Type: Keahana - Fish
Afmetingen: 6'0 x 20 x 2 5/8
Werknaam: Keahana (Betekenis: turning point)

Een verfrissend briesje door mijn gedachten

De afgelopen twee weken zijn als een roes aan me voorbij gegaan. Twee weken lang datgene doen waar ik gelukkig van word... anderen gelukkig maken.

In de afgelopen twee maanden heb ik veel nagedacht. Ik kreeg te horen
dat ik harder moest worden, dat ik er maar mee moest leren leven dat de wereld hard is en dat ik maar veranderen moest. Mensen die twijfelen aan mijn kunnen, die uitspreken of ik wel geschikt ben voor het businesswereldje.

Ik liet bepaalde situaties veel te diep onder mijn huid gaan en het vergiftigde me. Ik dreef af van degene die ik ben. Degene die altijd wil zorgen voor anderen. Degene die altijd een stapje verder zet dan noodzakelijk. Degene die op zijn tijd emotioneel kan worden van mooie dingen en onbegrensde liefde in zich draagt. Degene die keer op keer op haar bek gaat door beschadigd te worden in het vertrouwen, maar de volgende keer weer precies zo zou handelen.

Ik ben degene die alle energie ergens in stopt die er maar in me zit en soms zichzelf even voorbij loopt. Toch vind ik vaak de juiste balans en krijg ik alle energie onbegrensd terug door het geluk van anderen te zien, door te ervaren wat het bij anderen teweeg brengt wat ik doe, door kleine dingen die mij erop wijzen dat wat ik doe gewaardeerd wordt. Dit kan liggen in een knuffel, in een glimlach of een paar fijne woorden. Mijn ontspanning vind ik tussen de golven. De plek waar alleen het hier en nu telt, de plek waar mensen zijn met een enorme glimlach op hun gezicht en andere dingen alleen een bijzaak zijn. Of het is juist de plek waar ik even alleen ben en heel dicht bij mezelf kan komen.

In de afgelopen 2 weken ben ik erop gewezen dat het niet nodig is om te veranderen, dat ik zo moet zijn en blijven zoals ik ben. Degene die er gelukkig van wordt om anderen gelukkig te maken.

Ik heb besloten ook op het werk niet harder te worden. Ik ga het op mijn manier doen. Dan ben ik misschien maar zacht, maar ik blijf bij mezelf.

Ik geniet weer, ik ben terug en de zon schijnt!

PS: de mensen die mij dit inzicht hebben gegeven, die weten wel wie dit zijn. Onwijs bedankt hiervoor! Ik waardeer jullie enorm!

Een magische avond - Will and the People @ Caprera

Er zijn maar een paar bands, die op de een of andere manier een paar noten kunnen omtoveren in iets magisch. Will and the People is een van deze bands.

Wanneer de poorten open gaan, komt het publiek langzaam in beweging, gemoedelijk. Het publiek gemêleerd; Van jong tot oud, zowel mannen als vrouwen. Zodra onze tickets gescand zijn krijgen we de toegang tot een prachtig pad wat omhoog loopt. Het doet me denken aan een bosrijk bergpaadje wat ik jaren geleden eens bewandeld heb. Zodra we aan het einde van het paadje komen, doemt er onder ons een prachtig amfitheater op. Dit is dus Caprera....

We zoeken een plekje in het midden van het midden en kijken om ons heen hoe de andere plaatsen gevuld raken. Voor ons ligt het podium, gescheiden van het publiek door een kleine waterpartij. De setting voor dit concert is al bijzonder en het maakt ons nog nieuwsgieriger naar wat er komen gaat.

Op het podium verschijnt een jonge man met een gitaar en begint te spelen. Zijn stem zorgt voor kippenvel en hij krijgt het publiek stil. Terwijl hij speelt voelen we zachtjes hoe een paar regendruppels onze huis beroeren. Zouden we nu dan toch echt een zomers buitje krijgen?

Vlak na het prachtige voorprogramma verschijnt de band waarvoor we naar dit bijzondere amfitheater gekomen zijn. Will and the People beginnen met een akoestische setting. Ze maken gebruik van slechts een microfoon en een paar instrumenten. De liedjes die ze spelen zijn afwisselend van het nieuwe album of van een van hun eerdere albums. Steeds weer krijgen ze het voor elkaar om het publiek te betoveren.

Het is heerlijk hoe vrij de mannen over het podium bewegen en hoe puur hun muziek is. Stuk voor stuk enorm getalenteerd en muzikaal. Na de akoestische setting gaan ze over op een versterkte set. Af en toe krijgen we een klein regenbuitje over ons heen. Ik hou ervan. De lucht wordt gezuiverd en er hangt daarna een bijzondere energetische atmosfeer. Bewust ga ik niet op zoek naar iets om onder te schuilen en ik ervaar heel intens hoe de regendruppels mijn huid beroeren.

Tussen de liedjes door vragen de bandleden gekscherend of er niet misschien iemand is die een duik wil nemen in de waterpartij die voor het podium ligt. Er wordt zowaar gehoor aan gegeven. Heerlijk om te zien hoe vrij het publiek is en hoe onwijs iedereen van de muziek en de sfeer geniet.

Aan al het mooie komt een eind, maar de herinneringen blijven... Nadat Will and the People een heerlijk lang concert gespeeld hebben nemen ze afscheid van het publiek waarna ze binnen 2 minuten toch weer op het podium staan.

Tijdens de toegift gaan ze weer over in akoestische setting waarin ze ervoor zorgen dat de tranen over mijn wangen lopen... Ze spelen het nummer "Where is my mind". Het is zo onwijs mooi en stiekem wens ik dat dit lied nooit meer stopt.

Na nog een paar nummers waarbij het publiek losgaat, meezingt en -danst is het concert dan toch echt afgelopen. Met een glimlach op ons gezicht laten we het amfitheater achter ons en fietsen we terug naar Haarlem.

Een epic surfdagje in Nederland

Voordat ik in slaap val kijk ik nog een keer op mijn gsm om te kijken naar de verwachtingen voor morgen, zowel het weer als de golven check ik. De sms van Tobias van Tellingen voorspelt qua surf een episch dagje en de app op mijn telefoon zegt dat het weer vooral regen zal brengen. Daar kan ik mee leven, zo lang er maar golven zijn.

Met een enorme grijns op mijn gezicht word ik wakker, er staan golven en ik ben vrij! Binnen een half uur zit ik met mijn surfboard onder de arm op de fiets richting de bushalte. Het is warm, geen enkele aanwijzing voor de voorspelde regen. Wanneer ik naar de strandopgang wandel zie ik al hoe mooi de zee erbij ligt. Mooie lijntjes komen binnen rollen met, voor Nederland, aanzienlijke hoogte. Blij als een kind loop ik naar beneden. Zo gauw mogelijk trek ik mijn schoenen uit om het warme zand onder mijn voeten te kunnen voelen.

Het is altijd fijn om mensen met dezelfde passie te zien. Vele surfers zijn vandaag vroeg hun bed uit gekomen om te kunnen genieten van al het moois wat ons door de zee wordt aangedragen. We groeten elkaar, bekenden met een zoen en een knuffel, onbekenden met een vrolijke groet.

Snel kleed ik me om zodat ik het water in kan. Ik laat mijn wetsuit voor wat het is en ga voor iets koelers. De golven zijn hoog voorin, nog hoger wat verder achterin. Ik ga ervoor en paddle naar achter. Het is pittig, maar dan lig ik al gauw daar waar ik wezen wil. Na een paar gemiste kansen, een paar wipe-outs en mislukte take-offs weet ik eindelijk een golf te pakken. Adrenaline stroomt door me heen. Wat is dit fijn! Weer paddle ik naar achter en al gauw pak ik de volgende golf. Iets minder hoog dan de vorige, maar niet minder fijn. De surfers om me heen zie ik ploeteren om naar achter de komen naar de zelfde line-up als waarvoor ik ga, maar wanneer ze er zijn zie je ze vermoeid maar met een enorme glimlach wachtend op de golf die zij zullen gaan pakken. Ineens duikt er een zeehond naast me op die me de komende minuten blijft vergezellen. Steeds duikt hij weer even op en kijkt om zich heen. Ik vraag me af of het dezelfde is als de zeehond die me vorig jaar vaak een bezoekje kwam brengen.

Na 3 sessies van 2 uurtjes met wat drinkpauzes ertussen zit ik moe maar voldaan op het terras. Het zonnetje schijnt in m'n gezicht. Met een glas ranja in de hand geniet ik na van deze zonovergoten dag in de golven. Tussendoor steeds even een praatje makend met kennissen en vrienden die langskomen.

Een half uurtje later komt er nog een vriendinnetje van me gezellig langs die een andere surfspot had bezocht. Zij is een van de twee meiden met wie ik in september een road trip ga maken langs de Franse en Spaanse Atlantische kust. Na een hapje en een drankje twijfelen we om nog een keer het water in te gaan voor een afsluitend surfje. Starend over de zee staan we te dubben tot we overgehaald worden.

Gauw kleden we om en we gaan nog een keer het water in. Mijn armen voelen als lood, maar ik wil nog een paar golven pakken. Het kost wat meer moeite, maar dan paddle ik toch weer uit naar achteren. De golven hebben nog steeds  een behoorlijke hoogte. Op dezelfde lijn zie ik geen andere surfers liggen en even twijfel ik om een stukje terug te paddlen richting het strand. Ik besluit om even te gaan zitten dobberen en dan ineens fladdert er een vlinder over. De tijd staat even stil en het voelt bijzonder om zo een klein wezentje zo ver van de kust langs te zien komen. Even fladdert het beestje om me heen om dan ineens weer richting de kust te vliegen. Ik kijk weer even om me heen en dan zie ik ineens een andere surfer naar dezelfde lijn paddlen als waar ik lig. Ik ken hem en vrolijk begroeten we elkaar. Een paar keer probeer ik een golf te pakken. Een paar keer mis ik de take-off. Dan heb ik hem. Het ritje is kort, maar de euforie groot. Nog een keer paddle ik naar achter en ik kijk hoe de andere een golf pakt. Vreemd eigenlijk dat zelfs de golven die je zelf niet pakt toch voor een enorme glimlach kunnen zorgen. Ik paddle nog een keer aan voor een golf, maar die was niet voor mij bedoeld... ik val een stuk naar beneden en de golf komt over me heen waarna er gelijk nog een volgt. Eigenlijk willen m'n armen niet meer, maar ik wil nog één laatste keer vandaag van de golf naar beneden glijden. Meer op wilskracht dan iets anders weet ik mezelf nog een keer naar achter te paddlen. Even rust ik, kijk ik naar de zon die langzaam in een soort mist verdwijnt en adem ik rustig in en uit. Dit soort momenten brengen me heel dicht naar mezelf, dit soort momenten maken me gelukkig. Dan ga ik voor m'n laatste golf van de dag en ik heb hem. Ik kan een blij gilletje niet onderdrukken en ik heb het langste ritje van vandaag. Wanneer mijn board weer stil komt te liggen laat ik me languit achterover in het water vallen. Even blijf ik liggen en kijk omhoog naar de blauwe lucht boven me.

Voorzichtig dep ik mijn board weer droog en schuif ik hem terug in de boardbag voordat ik terugloop naar de waterlijn om het vriendinnetje te zoeken wat tegelijk met mij het water in ging. Voordat ik haar tref kom ik de surfer weer tegen met wie ik net de line-up deelde. Hij legt zijn board in het zand en komt op me af om me een enorme knuffel te geven. Hij net zo gelukkig met het surfje als ik.

Share the stoke!

Caravãna Sun - Australian gypsy-ska rockers

A few weeks ago I already saw them, playing at one of my favorite festivals. Their music was new for me. The sound made me happy, felt like it made the sun shine even brighter and I could not keep my feet still. I had to dance!

Some days after the festival, there was an opportunity to win one of their cd's through Xookazine. You know what? I was the lucky bastard who has won the cd! As soon as the mailman dropped my little package with the cd through my mailbox, I had to play it. Over and over again... I don't know how often, but I kept repeating it while dancing through my living room and as soon as I knew the lyrics, I sang along.

Thanks to Facebook I noticed that Caravãna Sun would play at the beach near my favorite surf spot. It took about 5 minutes to ask a few friends if they would like to come along, and than the date was settled.

The forecast for that day said that there would be rain and no waves. Not quite a good combination, and actually, it made me a bit grumpy. To make it up for the lack waves, I decided to go for a swim before catching the train. The moment when I started to lift my arms over the water, one of their songs got into my head and accompanied me for the rest of the three kilometers that I swam. Lap after lap the tune kept repeating in my head and even the sun came out! Happy and exited I came out of the water, knowing that I had to make haste now, to catch the train to be in time in Wijk aan Zee.

In Wijk aan Zee, Samantha picked me up with her car, so I could drive along to Timboektoe. From the second I got into that car, we had a blast. There was a lot of catching up to do and we couldn't shut our mouths till the first gig started. Till that moment we relaxed a bit in the sun, took a quick look at the surf shop to expand our quiver and laughed a lot.

Before Caravãna Sun started to play there was a singer/songwriter playing; Kim Churchill. His songs were beautiful and full of passion His voice gave me goose bumps and I really wanted to hear more of his music. Unfortunately the gig was over before we knew it and than we had to wait for the band we actually came for.

The set that Caravãna Sun played was amazing. Timboektoe was filled with energy and nothing but good vibes. It felt a little bit like their gig at the Surfana Festival. After a few songs I noticed that the trumpet player decorated his trumpet, pretty cool!

This band is really worth to travel for. Their music feels like summer with their catchy tunes and moving rhythms. Lyrics with a story, a laugh, relaxed and smooth. Picture yourself at the beach with a lot of amazing people, laughing and dancing around a bonfire. The air is filled with nothing but gypsy-ska tunes. Than you can imagine a bit of the feeling this band passes through! I loved it and can't wait to see them live again.

Caravãna Sun ended their gig with one of my favorite songs, The bottle. Quickly after this song it became quiet at Timboektoe. Samantha and I stayed for a little while and socialized with the people at our table, until it was also our time to go.

Zomaar een dinsdagavond - mini-reünie Surfana Surftrips week 1

De eerste paar minuten in het water draaien mijn gedachten nog op volle toeren. Het lijkt niet stil te kunnen worden in mijn hoofd en ik paddle door de golven heen zonder te beseffen hoe fijn het is om weer tussen de golven liggen. Dit zal niet lang duren...

Zodra ik op mijn board zit vlak achter de line up om te kunnen kijken naar hoe de golven zich vormen, komt er een intens fijne rust over me heen. Ik zie de anderen genieten, hoe ze de ene golf na de andere weten te pakken. Ik paddle iets verder naar voren zodat ik in de line up terecht kom en bijna gelijk vormt zich een prachtige golf achter me. M'n hand glijdt het water in waarna ook de andere volgt. Ik maak steeds meer snelheid en gelijk heb ik de golf te pakken. Het ritje wat er op volgt is er een van velen. Een aantal heerlijk lang down the line, een aantal kort, maar fijn. Tussendoor kijk ik om me heen en zie ik weer hoe de anderen een paar prachtige golven weten te pakken. Dankbaar voor de tips die ik tussendoor krijg en probeer toe te passen probeer ik mezelf tussendoor te verbeteren. Surfen blijft een lastige sport, maar wel de sport die me het meest intense geniet-gevoel kan geven. Ik blijf stoked en kan me niet voorstellen om ooit nog te willen stoppen met genieten hiervan.

Wanneer ik na nog een flink aantal ritjes het water uitloop, besef ik me ineens dat dit het surfje geweest moet zijn waarin ik de meeste golven heb kunnen pakken. Voordat ik het strand helemaal op loop draai ik me nog even om met mijn board onder de arm om te kijken naar de golven. Lichtelijk moet ik met mijn ogen knijpen door het felle avondzonnetje wat in mijn gezicht schijnt. Ik zie hoe de surfers in het water lijken te dansen op hun boards en ik hoor gelach. Wat word ik hier gelukkig van...

Eenmaal op het strand lijkt deze surfavond uit te draaien op een mini-reünie van de surfvakantie in Frankrijk. Vijf van de Frankrijkgangers van week 1 zijn hierheen gekomen om een surfje te doen. Het is een fijn weerzien en onder het genot van een drankje worden herinneringen terug gehaald van een van de fijnste weken uit mijn leven.