Dansen in de regen tijdens het Surfana festival

De muziek speelt en de mensen om me heen dansen net als ik, alsof de zomer in volle glorie haar intrede heeft gedaan. Onze blote voeten raken het zand. We lachen, flirten, knuffelen alsof de wereld alleen nog maar uit liefde bestaat. Wanneer ik om me heen kijk, zie ik mijn vrienden stralen van geluk. Dit voelt fijn...

Dan wijst iemand me er ineens op dat het zo zal gaan regenen. Aangezien het voor bij het podium nog rustig is, besluit ik alvast een beschut plekje op te zoeken en daar dans ik verder. De beloofde regenbui begint dan toch te komen. Druppels dansen neer op de hoofden van het publiek en ineens sta ik zonder enkele bewegingsvrijheid tussen de massa. Dit voelt niet relaxed. Ik wurm me tussen de mensen door en dan voel ik de regen. Eerst op mijn hoofd, dan tegen mijn neus en lippen. Kleine straaltjes lopen langs mijn wangen en ik begin weer te dansen.

Met elk liedje wat er nieuw ingezet wordt, worden mijn kleren natter en mijn glimlach groter. Het is een warme zomerregen. Ik zie vrienden net als ik genieten van wat er om hen heen gebeurt.

Tijdens een stil momentje kijk ik omhoog en dan sluit ik mijn ogen. Zo voelt intense vrijheid. Ineens voel ik twee armen om me heen. Een van m'n vrienden knuffelt me en ik open mijn ogen weer en ik knuffel diegene terug. We lachen en dan begint de muziek weer te spelen.

We dansen in de regen, we voelen de regen en ervaren de regen. Hoe mooi kan de wereld zijn?!

Buut vrij voor de hele pot! - Kom je met me buitenspelen?

Als kind speelde ik elke dag  minimaal een uur verplicht buiten. Meestal was het fijn, maar soms vond ik er niets aan. Nu ik er aan terugdenk, ben ik mijn ouders daarvoor dankbaar. We speelden spelletjes, bouwden hutten en vlotten, gingen naar de speeltuin, reden op skateboards, skates, rolschaatsen en skatebikes. Met stoepkruit kleurden we de straten in alle kleuren van de regenboog en als het regende, kwamen we doorweekt thuis. Soms verdwaalden we, soms verkenden we de wereld alsof we ontdekkingsreizigers waren. Geen mobieltjes, tablets of computers die ons ervan weerhielden om onze ogen verder te openen dan strikt noodzakelijk. Wat was de wereld mooi gekleurd! Wanneer we thuis moesten komen, werden we door onze ouders naar binnen geroepen. Regelmatig stonden er buurtkinderen aan de deur of mijn broertje en ik buiten kwamen spelen. Als je thuis was, ging je mee. Zo niet, dan stonden de buurtkinderen een tijdje later opnieuw voor de deur. De buurt leefde!

Wanneer ik nu op straat loop, hoor ik nog maar zelden kinderen. Hardlopend door het bos zie ik zo nu en dan nog een kind een boom in klauteren, maar onderaan die boom staat moeders al overbezorgd klaar om haar kroost gelijk die boom uit te halen. Vieze kleren? Liever niet. Als een kind al ergens gaat spelen, dan moet het een mobieltje meenemen zodat de ouders altijd kunnen bellen. Het gevolg is dat de kids op het mobieltje een spelletje spelen in plaats van verstoppertje of buskruit.

Ik mis die onbezorgde tijd van het buitenspelen wel. Is het dan niet misschien de hoogste tijd om zelf weer buiten te gaan spelen? Lekker ravotten in het bos, plonzen in een meertje, besmeurd onder de modder thuiskomen?

Tijdens het surfen krijg ik dat heerlijke kindse gevoel weer terug. Gek eigenlijk dat ik daar buiten het surfen niet zoveel meer mee doe. Daarom heb ik besloten om morgenvroeg op de fiets te stappen, wakker te worden tijdens een zwemtochtje in 't Wed. De zon op zien komen over de duinen. Even vrij, even buitenspelen.

Ga je binnenkort met me mee? Dan doen we met zijn allen een potje verstoppertje!

Find your inner strength - Een clinic tijdens het Surfana Festival

Tijdens het Surfana festival afgelopen weekend waren er tal van mogelijkheden om clinics te volgen. Een ervan werd ik op gewezen door Leonie. Aangezien we vorig jaar samen een bijzondere clinic gevolgd hebben, leek het me erg fijn om ook dit jaar weer samen met haar iets te doen. Vooral omdat het Surfana festival voor ons ook een extra feestje is, omdat we sinds toen vrienden zijn.

Een beetje loom en moe wandelen we door de duinen naar het strand. Voor festivalbegrippen is het nog vroeg en er zijn nog maar weinig mensen in de weer. Zodra we vanaf de duinen het water kunnen zien grappen we naar elkaar dat het echt epic is voor een surfje. (Lees: het is nagenoeg flat). We hebben het nog even over de avond ervoor en hoe fijn het dit jaar weer is op het festival. Eenmaal bij de strandtent waar de clinic vandaan zal starten, zie ik een paar bekende gezichten. Met een van hen, Jacob, heb ik de dag ervoor al een andere clinic gevolgd. Dezelfde die ik afgelopen jaar samen met Leonie had gedaan: De Koude Kermis.

Niels is degene die de clinic zal geven. Hij oogt als iemand die midden in het leven staat en erg in balans is met zichzelf en de natuur. Zonder al teveel uitleg lopen we het strand op waar me bewust gemaakt worden van onze ademhaling en het zijn in het hier en nu. We kijken naar de zee zonder haar te benoemen. Bijzonder, en nog best wel een opgave aangezien mijn natuurlijke reactie bij het zien van de zee is om te kijken of er een surfbaar golfje loopt.

Na een tijdje vraagt Niels ons te wandelen over het strand en elke stap te voelen en ervaren. De eerste stappen zijn vreemd omdat ik er nooit zo bij stilsta. Hoe verder we lopen hoe meer ik me verbonden voel met het zand onder me. Dan wordt ons opgedragen verder te wandelen met onze ogen dicht. Ik word me nog bewuster van elke stap die ik zet en ik open mijn ogen pas wanneer ik opschrik van kind wat naar zijn ouders roept. Ik sluit ze weer en wandel verder tot we gaan rennen met nog steeds gesloten ogen. Niels vertelde ons voordat we onze ogen sloten dat we ons er geen zorgen om hoefden te maken. Dat we zelf aan zouden voelen waar we heen moesten lopen en dat we op onszelf moesten vertrouwen. Gek genoeg liep ik tijdens het rennen van de zee af, terwijl ik er normaal gesproken heel nauw mee verbonden ben.

We stoppen met rennen en gaan in een cirkel liggen waar we onder begeleiding van Niels beginnen te ademen. Het duurt niet lang of ik ben vertrokken naar iets ver weg van alle anderen, ook al liggen ze heel dicht bij me. Ik voel ineens twee handen die me helpen om dieper te ademen. Eerst voelt het vreemd, daarna vertrouwd. Mijn longen vullen zich nog meer en voeden mijn lichaam met nog meer zuurstof. Wanneer de handen mij weer loslaten begin ik los te komen van het zand onder me.

"Ineens zweef ik in een blauwe oceaan. Ik ben ontspannen, één met het water om me heen. Omhoog kijkend zie ik hoe bundels zonlichtstralen het water speels verlichten. Tijd en ruimte bestaan niet meer. Ik ben daar waar ik hoor."

Het besef van tijd ben ik  kwijt en waar ik ben is niet helemaal duidelijk. Het doet er niet toe. Langzaam aan voel ik de zwaartekracht weer die me in het zand onder me drukt. De lichte bries over het strand streelt mijn huid wanneer ik voorzichtig mijn longen weer laat vullen met zuurstof. Heel diep in en heel diep uit, net zo lang tot alles begint te tintelen. Ik ben ineens heel dicht bij mezelf en een bijzonder vertrouwd gevoel, wat ik nooit eerder ervaren heb, komt er over me heen. Ik adem weer door. De warme handen die inmiddels vertrouwd voelen, helpen me bewuster te worden van mijn hart. De stem bij de handen stuurt mijn ademhaling weer en alles begint nog meer te tintelen. Zodra de handen me loslaten voel ik een immense emotie door me heengaan. Ik weet het even niet zo goed, ik laat het maar over me heenkomen en daarna laat ik het los.

Dan ineens voel ik twee warme handen weer. Nu omvatten ze mijn hoofd. Een warme stem spreekt me weer toe en stuurt mijn ademhaling. Het is intens fijn en ik word nog bewuster van mijn lichaam. Ik voel me vrij. De warme handen laten me weer gaan en ik adem verder tot dezelfde warme stem weer aangeeft los te laten en dan verdwijn ik weer even in die intens fijne blauwe oceaan, één met het water...

We liggen nog een tijdje zo op het strand tot we weer naar het hier en nu gehaald worden. Kijkend over de zee vraagt Niels ons om onze handen naar de hemel te laten wijzen en daarna heel langzaam te laten zakken. Op een bepaald punt vraagt hij ons, onze handen naar elkaar toe te bewegen zonder ze aan te raken. Wat ik dan voel is bijna onbeschrijflijk. Een immens energieveld voel ik tussen mijn handen ontstaan en wanneer ik mijn handen weer iets van elkaar af beweeg, rekt dit energieveld mee. Ik leg mijn handen op mijn hart en op mijn buik. Datzelfde energieveld wat net tussen mijn handen stroomde, stroomt nu door mij. Dan worden we gevraagd het water in te gaan. Rustig zetten we steeds een stap dichter naar de branding. De zee is uiterst kalm vandaag en op een enkel golfje wat direct op het strand breekt na, is ze een grote spiegel. Mijn voeten raken het water en met elke stap verder versmelt ik verder met het element wat me gelukkig maakt. Rustig laat ik me verder het water in glijden en dan ineens besef ik me dat ik mijn short en shirt niet uit heb getrokken. Het maakt niet uit, het is goed zo. Ik zweef in een zee van ruimte zonder tijdsbesef en sluit mijn ogen. De deining speelt met me en ik geniet van het hier en nu.

Na een tijdje lopen we allemaal het water weer uit. Ik voel geen kou, geen spanning, niets. Niets behalve liefde en vrijheid. Aan het strand staat Leonie stralend naar het water te kijken en we geven elkaar een knuffel. Jacob omarmt ons ook en met zijn drieën staan we daar. Het moment klopt. Intens en bijzonder.

Rustig aan lopen we terug. Stralend, blij, opgelucht, ontspannen. Vol nieuwe energie om terug te gaan naar de fijne drukte van het Surfana festival.

Jord Fortmann aan de tand gevoeld - Op pad met Jord - Een ultieme surf road trip

Fernweh, reislust, wanderlust… Als je eenmaal aan het reizen bent geslagen zal een van deze woorden op jou van toepassing zijn. Je bent nog geen dag thuis of je denkt al na over je volgende bestemming. Ook ik doe dit en zodra ik een van de social media platforms open, zie ik de mooiste bestemmingen en de meest bijzondere surfreizen langskomen. Zo nu en dan zitten er pareltjes tussen die je eigenlijk direct zou willen boeken. 

Bron: Op pad met Jord

Enthousiast neemt Jord de telefoon op. Hij is de man achter “Op pad met Jord”. Een onwijs leuk concept om een stukje van de Atlantische kust te kunnen zien en ultieme vrijheid te ervaren. Ik vraag hem het hemd van het lijf tijdens ons telefoongesprek zodat ik jullie zoveel mogelijk details kan geven.

Wie is Jord eigenlijk?

Surfer - Professioneel - Rustig - Enthousiast - Levensgenieter

Boven alles is hij surfer. Zijn passie voor de surfsport kent dan ook al een lange geschiedenis. Van kleins af aan is hij al een enorme waterrat. Al waren de zwemlessen niet helemaal zijn ding… Hij groeide op in Monster, dus bij de zee en wanneer hij tijdens vakanties maar de kans kreeg was hij in en onder water te vinden.

Vanaf zijn elfde begon hij met catamaranzeilen bij een zeilvereniging. Op de dagen dat er teveel wind stond, of wanneer er om andere redenen het water niet op gegaan kon worden, pakten hij en zijn vrienden een paar bodyboards en probeerden ze met de grootste stormen naar achteren te zwemmen. Zijn passie voor het water uitte zich ook in het op het hoogste niveau spelen van waterpolo. Hierdoor was hij altijd topfit.

Zijn neef was een andere drijfveer om zijn passie te omarmen. Hij was een voorbeeld voor hem wat betreft het skaten en surfen. Dat wilde hij ook en een logische stap volgde. Op zijn veertiende kocht Jord zijn eerste surfboard en binnen no time werd surfen zijn leven. Hij werd lid van de Ter Heijde Surfclub en vijf jaar lang draaide hij mee op surfcamps in Frankrijk.

Inmiddels is Jord een ervaren reiziger en heeft hij onder andere de Atlantische kust 2 keer op en afgereisd. Hij heeft een flinke bagage aan professionaliteit opgebouwd op het gebied van surfen, surfles geven, coaching en lifeguarding. Kortom; iemand waarbij je in veilige handen bent tijdens een ultieme surftrip!

Fotocredits: Willemijn Bessem - Op pad met Jord

Wat is “Op pad met Jord” nou eigenlijk?

Op pad met Jord is eigenlijk een reizend surfhostel. Jord zorgt ervoor dat je op het juiste moment op de juiste plaats bent voor de golven die bij jou passen. Of je nou beginnend surfer bent, of een surfer die next level wil gaan. Voor ieder is deze reis geschikt en kan Jord je helpen om jezelf in de surfsport te ontwikkelen. Je kunt een stukje met Jord meereizen door met hem af te stemmen in welke periode hij waar is. Je vliegt dan naar een plaats bij hem in de buurt en hij pikt je op een afgesproken plek op. Nadat je een tijdje met hem mee bent gereisd, zet hij je weer af op een afgesproken plek zodat je het vliegtuig weer naar huis kan pakken. Zelf je surfboard meenemen? Dat kan! Het is ook mogelijk om er een te lenen uit de quiver van Jord. De trips zijn knus, intiem en een bijzondere ervaring. Door de beperkte ruimte in het reizende surfhostel kunnen er maximaal 4 mensen mee. Je leert elkaar dan ook heel erg goed kunnen.

Hoe kan een dag met Jord er dan bijvoorbeeld uitzien?

Je wordt wakker op een droomplek en nog voor je je bed uitstapt check je vanuit het raam de golven. Na een heerlijk vers gezet bakje thee of koffie loop je naar het water om de golven van dichtbij te bekijken. Vette pompende surf is het schouwspel wat je te zien krijgt en niemand die in het water ligt met het eerste licht. Je neemt nog even de tijd om wat fruit of een schaaltje havermout te eten zodat je voldoende energie hebt voor een magische surfsessie. Helemaal opgesurft, met rimpelige handen en het zout op je lippen kom je weer het water uit en het enige waar je nog energie voor hebt is om te chillen en heerlijk te eten. Je leest een boek, wandelt wat in de prachtige omgeving of doet wat er ook maar in je opkomt. Je kunt Jord vergezellen met de boodschappen op een lokale markt of bij het vangen van een heerlijk vers visje. De golven komen nog steeds binnen rollen in prachtige lijnen en de hemel begint al prachtige kleuren aan te nemen. Bij sunset pak je nog een lekker surfje en daarna is het tijd voor een goede maaltijd. Wellicht wel dat visje boven een zelf bij elkaar gesprokkeld houtvuurtje of iets overheerlijks gemaakt van verse streekproducten. De avond kabbelt voorbij. Misschien schrijf je iets in je dagboek of vindt je de rust om te mediteren voordat je moe, maar zeer voldaan je bedje inkruipt.

Fotocredits: Willemijn Bessem - Op pad met Jord

Hoe kom je op het idee van de surftrips die je nu aanbiedt?

Jarenlang verzorgde Jord op verschillende plekken het management op camps en in het Resort Rancho Burica. Hij gaf surfles en was altijd non stop bezig voor anderen. Hij gleed als het ware in die rol en het risico ontstond om geleefd te worden in plaats van zelf te leven. Hij gaf de voorkeur aan intensief 1 op 1 contact met mensen.

Na zijn tijd in Costa Rica heeft hij eerst de tijd genomen om terug te gaan naar zichzelf. “Wat kan ik nou en wat wil ik nou?” HIj kwam net uit een relatie en had totaal geen haast. Er was geen onrust en er was rust aanwezig om zichzelf te kunnen ontplooien. Op een gegeven moment kwam hij terecht bij een stichting voor kids met een gedragsbeperking. Bij hem begon het op een gegeven moment te kriebelen om een camper te kopen en als een soort rijdende surftherapeut aan de slag te gaan voor jongvolwassenen. Aandacht voor elkaar en de natuur stond daarbij centraal. Uiteindelijk groeide dit idee uit naar “Op pad met Jord”.

Waar kunnen we jou vinden?

Eigenlijk kun je Jord overal vinden. Hij woont tussen Monster en Den Haag aan een weg die aan de duinen ligt in een kraakpand. Vaak is hij te vinden aan het strand van Scheveningen of Ter Heijde om surflesjes te geven of om zelf in het water te liggen. Ook kun je hem tegenkomen tijdens weekendjes weg op de Waddeneilanden of bijvoorbeeld in Domburg. Vanaf half juli is hij te vinden ergens langs de Atlantische kust. Wellicht samen met jou?

Fotocredits: Willemijn Bessem - Op pad met Jord

Wat is je favoriete surfspot in Nederland?

Dit was acht jaar geleden Ter Heijde. Vervolgens werd dit de Zandmotor en de Maasvlakte. Een echte favoriete plek heeft hij momenteel niet. Veel spots zijn verloren gegaan, al dan niet door mensenhand. Wanneer hij naar zee gaat, gaat hij erheen zonder verwachtingen. Is het goed, dan gaat hij er in. Na op de prachtigste plekken wereldwijd gesurft te hebben is de druk wel een beetje van de ketel qua surfen en is het al gauw prima.

Fotocredits: Willemijn Bessem - Op pad met Jord

Favoriete surfspot wereldwijd

De meeste golven heeft hij gesurft in Costa Rica bij Golfe Dulce.

Rancho Burica is een Walhalla bij de entree van een hele mooie baai en altijd surfbaar. Aan de ene zijde zijn er perfecte linkse point breaks en aan de andere zijde perfecte rechte. Het is de plek met de meest diverse flora en fauna. Op deze plek heeft hij op 1 dag 5 verschillende soorten golven gesurft op 3 verschillende boards. ‘s Ochtends vroeg voeren ze dan over naar de overzijde waar ze 3 spots surften en daarna terug waar ze nog eens 2 spots gesurfd hebben. Eenmaal terug bij Rancho Burica stond het eten al op tafel waar ze zeer moe, maar zeer happy gelijk konden aanschuiven.

Een andere bijzondere surfervaring had Jord toen hij met zijn camper op pad was. Hij stond daarmee aan een verlaten duinpad en werd er wakker in zijn eentje. Vanuit zijn raampje zag hij perfecte en grote golven en helemaal niemand in het water. Uiteindelijk was hij blij dat er uiteindelijk toch ook iemand anders het water in kwam om deze ervaring te kunnen delen.

Fotocredits: Willemijn Bessem - Op pad met Jord

Nooit meer in het water of nooit meer reizen?

Een vervelende vraag… Maar als hij zou moeten kiezen, dan nooit meer reizen. Het water is extreem belangrijk voor hem. Eigenlijk is hij heel erg tevreden waar hij is en het draait voor hem om de rust met wat hij heeft. Het in eenvoud kunnen accepteren dat dit het is. Wellicht settelt hij zich op een dag in het noorden van Spanje om daar een retraite op te zetten.

Wat is thuis voor jou?

In Costa Rica is Jord er achter gekomen dat de westerse cultuur diep in hem geworteld zit. Hij is gewend aan een bepaald stukje comfort, het aanbod wat wij kennen, de resultaatgerichtheid en efficiëntie. Toch kan hij overal thuis zijn, aangezien hij zich overal aan kan passen. Het leven in eenvoud ervaart hij als prettig en met anderen leven is geen probleem voor hem. Wanneer je een irritatie voelt, ligt dit bij jezelf en deze irritatie moet je altijd en overal aangaan. Hierdoor groei je innerlijk en is het leven met anderen een stuk aangenamer. Het leven on the road is hem dus op het lijf geschreven.

Fotocredits: Willemijn Bessem - Op pad met Jord

Wil je mee op pad met Jord? Dat kan. Check daarvoor even zijn website en neem contact met hem op. Vanaf half juli begint hij aan de ultieme roadtrip in Bretagne en zal vanaf daar de Atlantische kust naar beneden afzakken tot in Marokko. Houdt er rekening mee dat je zelf voor je vliegticket moet zorgen om er te komen en om weer naar huis te kunnen gaan. Ik kan je zeggen dat ik stoked ben en ik hoop op een dag een stukje van de Atlantische kust met hem mee op pad te kunnen gaan.

Zelfreflectie

De afgelopen week was confronterend. Weinig slaap, veel in het water en toch de ultieme ruimte voor zelfreflectie. Mijn gedachten kwamen niet tot stilstand, op een paar zeldzame momenten na tijdens het surfen. De weken voor de afgelopen week hebben een aantal gesprekken met vrienden me op wat zaken gewezen die erg goed voor me waren en me heel hard aan het denken hebben gezet. Het heeft een hoop tranen gekost, maar het heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat ik niet weer een burn out in gegleden ben...

1. Ik ben het waard. Jaren lang heb ik me dit niet kunnen beseffen. Altijd liep ik op mijn tenen, altijd de angst of ik wel leuk, goed en lief genoeg was waardoor ik niet kon ontspannen. Altijd teveel willen doen en te lief zijn naar anderen toe. Confrontaties vermijden, ja zeggen en mezelf erdoor laten ondersneeuwen waardoor ik datgene wat ik echt wilde doen, niet kon doen of maar gedeeltelijk. Frustraties verkeerd uiten. Mezelf een slachtoffer van acties van anderen voelen terwijl ik uiteindelijk eigenlijk zelf degene ben die de situaties voor mezelf leefbaar moet maken. Juist door het gevoel het niet waard te zijn, duwde ik mensen van me weg. Eigenlijk een enorm paradox... de mensen die met me omgaan en de mensen die vrienden met me zijn, zijn dat niet zomaar, maar juist om wie ik ben.

2. Waar is thuis? Ik weet het niet meer. De plek waar ik dagelijks de sleutel in het slot steek en waar mijn bed staat, voelt niet als thuis. De stad waar ik woon voelt vertrouwd, maar is het thuis? Het besef is confronterend. In het afgelopen jaar heb ik me op een paar plekken echt thuis gevoeld. Althans, er waren een paar plekken die voelden alsof het echt klopte om daar te zijn. Zou "thuis" gebonden zijn aan een bepaald moment en bepaalde personen? Zou het de magie zijn van de betreffende plek die ik op dat moment thuis noemde? Uluwatu op Bali, de Algarve in Portugal en de golven naast de pier in Velsen-Noord. Plaatsen die nauw verbonden zijn met het water. Ze brengen rust over me. Misschien idealiseer ik ze in gedachten en misschien breng in ze teveel in verband met de mensen met wie ik op deze plaatsen ben geweest, maar ze voelen wel het meeste als thuis. Blijkbaar ben ik niet gebonden aan een plaats, maar meer aan de mensen met wie ik de plaatsen deel.

3. Mijn grootste angst is om alleen te zijn, dan wel alleen over te blijven. De angst om geen liefde te ervaren. Heeft niet iedereen die angst? Misschien is het maar eens goed dat ik me dit realiseer. Het is niet erg en ik ben niet alleen. Ik heb lieve vrienden en familie om me heen. De liefde die ik geef, krijg ik terug. Het besef is er alleen niet altijd.

Met mijn ogen gesloten luister ik naar het ruisen van de zee. Een paar van de mensen die ik vrienden noem liggen tussen de golven in de oceaan voor me. Ik kan het niet meer tegenhouden en de tranen beginnen te vloeien. Het vreemde is, dat in tegenstelling tot de tranen in de dagen hiervoor, elke traan voelt als een stukje opluchting. Ik ben er nog lang niet, maar het besef is er. Eindelijk kan ik beginnen aan innerlijke groei.

Lieve vrienden en familie, ik houd van jullie! Bedankt dat jullie er zijn.

Onze wereld is zo klein...

Onze wereld is klein en onze belevingswereld is nog veel kleiner. We sluiten onze ogen voor alles wat zich afspeelt buiten ons voorstellingsvermogen. We nemen niet de tijd om stil te staan bij datgene wat voor anderen leeft. Of wordt ons dat simpelweg onmogelijk gemaakt?

Onze meningen worden gefundeerd op datgene wat ons "ingesfluisterd" wordt door grote persbureaus. Onze meningen worden al gekleurd voordat we er überhaupt een eigen beeld van gevormd hebben. 

In de afgelopen week zijn er weer verschrikkelijke dingen gebeurd. Waarschijnlijk stond je wereld even stil toen je op het nieuws hoorde over de verschikkelijke gebeurtenissen in Frankrijk. Weer zijn er mensen geweest die hun geloof zodanig verdraaiend om datgene te doen wat zij achten als goed en creëren daardoor een immens verdriet bij anderen. Weer wordt er daardoor een complete groepering in een slecht daglicht gesteld. Ik begrijp het niet, of misschien wil ik het niet begrijpen. Ik blijf bij mezelf en blijf er in geloven dat ieder mens iets goeds in zich draagt. Totdat diegene anders bewijst. Ik kan er geen begrip voor opbrengen wanneer je anderen mee de dood in neemt en daarmee gezinnen verscheurt, oneindig veel tranen teweeg brengt en de wereld weer een stukje harder maakt. 

Maar we vergeten iets met zijn allen... Stap eens buiten je eigen kleine wereld en besef dat er op andere plaatsen in de wereld, op hetzelfde moment, ook verschrikkelijke dingen gebeuren die ook onze aandacht verdienen. Denk eens aan de mensen in Beirut waar een dag voor Parijs ook een zelfmoordaanslag plaatsgevonden heeft. Of heb je al gehoord dat er in Japan weer een zware aardbeving plaatsgevonden heeft? Wist je al dat er al lange tijd zware  bosbranden woeden op Sumatra en Kalimantan? Besef je je dat er dagelijks mensen en dieren afgeslacht worden op de meest brute wijze zonder dat jij daar überhaupt iets van meekrijgt? Weet jij wat er zich afspeelt in dat ene huis bij jou in de straat waar dat kind elke dag teneergeslagen de deur uit gaat? Hoe klein is jouw wereld? 

Vorm jij jouw eigen mening, of neem jij klakkeloos de mening van het nieuws over? Heb jij je mening al klaar over al die mensen die hun land ontvluchten op zoek naar een beter leven? Heb je er over nagedacht wat jij zou doen als jij in hun schoenen stond? Is de discussie over wel of geen zwarte piet jouw dagelijkse portie cultureel besef?

Vandaag kleur ik mijn facebook-profielfoto niet in de kleuren van de Franse vlag. Mijn medeleven gaat uit naar ieder die het verdient en nodig heeft. Niet alleen naar de mensen in Parijs, maar ook de mensen in Beirut die hun naasten hebben verloren. Naar de mensen en dieren die hun thuis en geliefden verloren aan de vlammen die de bossen in Sumatra en Kalimanten in as leggen. Mijn gedachten zijn bij de wereld.

Lieve mensen, kijk eens buiten jouw vertrouwde wereld. Zet de televisie uit, of zoek meer bronnen voordat je jouw mening over een gebeurtenis vormt. Sta stil bij al het verdriet, niet alleen bij het verdriet wat je kent. Maar vooral... probeer elke dag onze wereld een beetje mooier te maken. Doe iets goeds voor de mensen om je heen en probeer ondanks al het kwade, het goede te zien in elk mens. Be- en veroordeel een ander niet vanwege de daden van een ander. Onze wereld is zoveel groter en mooier als we er samen aan werken.

PS: Ik be-of veroordeel niemand die zijn of haar profielfoto wel in de Franse driekleur heeft veranderd. Het is een mooi gebaar jegens de nabestaanden. Wat ik vooral wil zeggen is dat er zoveel meer in de wereld gebeurt, waar ik weinig of niets over hoor. Ik mis ook vaak een hoop nieuws en er gaan veel dingen langs me heen. 

Uluwatu 2

Uluwatu bleef maar door mijn gedachten gaan en voordat ik terug zou vliegen naar huis, wilde ik intens graag nog een keer terug naar deze plek. De planning was eigenlijk om zondags die kant weer op te rijden, maar helaas mocht ik eerst nog even kennis maken met de Bali Belly.

Man... wat heb ik me beroerd gevoeld. Ik kon niets binnen houden en de afstand tussen mijn bed en het toilet voelde zo nu en dan mijlenver. Ik had het ijskoud, dan weer gutste het zweet van m'n lijf, de wereld onder m'n voeten draaide en vaak was het zwart voor m'n ogen.  Ach ja... je was niet op Bali als je de Bali belly niet hebt meegemaakt. Toen ik me ietsje beter voelde heb ik een arts opgezocht die me antibiotica en nog wat andere onduidelijke dingen voorschreef. Ik heb uiteindelijk bij de apotheek alleen wat norrit, ORS en pijnstillers opgehaald (antibiotica en onbekende receptjes laat ik liever voor wat ze zijn). Ik dacht dit meegenomen te hebben vanuit Nederland, maar op de een of andere manier zijn deze uit mijn bagage verdwenen.

De volgende dag had ik een surflesje gepland staan en ik besloot ervoor te gaan ook al was ik nog niet helemaal fit. Ik wil mijn tijd op Bali niet verkwisten met ziek op bed liggen. Na de les rijd ik met mijn surfboard en backpack richting Uluwatu. Onderweg zie ik ineens dat er ook een andere route is die over een tolweg lijdt. Benieuwd naar een onbekende route sla ik de weg in. De tolweg gaat over het water en de route voelt ontspannen. Tot ik bij de opgang naar de tolpoort kom... Ik raak in de war door de wegaanduiding en daardoor mis ik de afslag voor de motorfietsen en scooters. Na het betalen van de tol wordt ik dan ook aangehouden door de politie. Ik moet mijn rijbewijs laten zien en ze maken me duidelijk dat ik een overtreding begaan heb. Het eerste wat ze me zeggen wanneer ze mijn rijbewijs zien, is dat het geen international rijbewijs is. Ik houd me van de domme en kijk er zo onschuldig mogelijk bij. Vervolgens willen ze mijn rijbewijs innemen zodat ik hem morgen op het bureau op kan komen halen en mijn boete kan betalen. Ik vraag of ik de boete niet gelijk mag voldoen en bied hen 50.000 Rupiah aan. De agent kijkt me sceptisch aan en loopt even weg met mijn rijbewijs in zijn hand en overlegt met zijn collega. Na een paar minuutjes komt hij breed glimlachend terug en zegt me dat ik het als een waarschuwing moet zien. De volgende keer moet ik beter op de bebording letten en mag ik geen overtreding meer begaan. Ik beloof het plechtig en zeg nogmaals sorry en dan rijd ik verder langs het prachtig gekleurde water.

De verdere route naar Uluwatu voelt inmiddels vertrouwt en hoe dichter ik bij mijn eindbestemming kom, hoe groter de glimlach op mijn gezicht. Ik heb van tevoren geen kamer geboekt bij een homestay. Ik zie het vanzelf wel. De tijd die ik tot nu toe op Bali heb doorgebracht, heeft me onwijs veel goeds gedaan. Ik ben eindelijk ontspannen. Ik wil dingen niet meer krampachtig regelen of er grip op hebben en als eens iets niet loopt zoals ik hoop, ach... dan loopt het nou eenmaal anders.

Het asfalt maakt plaats voor klinkers en een bekend gezicht staat bij de slagboom die toegang verschaft naar de homestays en Single Fin bij mijn happy place. Ik vertel heb dat ik verblijf bij een van de homestays en ik mag doorrijden zonder te betalen. Bij Viky homestay parkeer ik en ga ik op zoek naar de eigenaar. Helaas... geen kamer beschikbaar. Dan maar door naar de homestay waar ik zou verblijven tijdens mijn eerste Uluwatu avontuur; Putu homestay. Ik heb geluk, er is nog een kamer beschikbaar, maar ik moet even een uurtje wachten aangezien de kamer nog moet worden schoongemaakt.

Vanaf een terrasje kijk ik over het water naar de golven. Het is laagtij en daardoor is het rif goed zichtbaar. Er zijn maar weinig mensen uitgepaddeld. Ineens zie ik iemand langslopen met zijn surfboard onder de arm en een verbeten gezicht. Zodra hij aan me voorbij is zie ik waarom. Zjin rug is opengeschraapt door het rif en dit heeft een enorme schaafwond veroorzaakt. De vorige keer dat ik hier was vertelde Danilo me al dat surfen met laagtij een groter risico met zich meebrengt.

Na een bordje met vers fruit en een watermeloensapje ga ik terug naar de homestay om mijn sleutel op te halen. Eenmaal in mijn kamer, krijg ik het even slecht te verduren... mijn maag was nog niet toe aan vulling. Ik besluit om eventjes te gaan liggen en na een half uurtje lijkt het weer enigszins te gaan. Rodney had me verteld over de tempel die bij Uluwatu is en de aapjes die er leven. Aangezien het nu te laag tij is om te surfen, wil ik daar wel erg graag even heen. Buiten heerst er een zinderende hitte en de rit er naartoe geeft een beetje verkoeling dankzij de rijwind,

De tempel lijkt aan het einde van de wereld te staan. Ze kijkt uit over de oceaan en er heerst, ondanks de vele toeristen, een serene sfeer. Overal waar ik kijk zie ik kleine aapjes met hun jongen. Het is een aandoenlijke aanblik, maar schijn bedriegt. De aapjes hebben er een handje van om spullen te ontvreemden van de toeristen. Her en der zie je borden die hiervoor waarschuwen. Ik zie hoe een man een foto probeert te maken van de tempel. In zijn linkerhand zijn zonnebril en in de rechterhand de camera. Op nog geen meter afstand zit een aapje de fotograferende man te bekijken. Hij wacht rustig af en grijpt dan zijn kans... weg zonnebril. Lopend op het pad over de klif proberen de aapjes slippers en sarongs te ontvreemden. Ook bij mij doen ze een poging. Ik moet lachen. Wat me goed doet, is dat deze aapjes niet in gevangenschap leven hier. Wanneer ze het zat zijn, trekken ze rustig een stukje het land in.


Terug bij mijn homestay voor vannacht, ga ik op zoek naar een plekje om te genieten van de zonsondergang. Ik eindig bij hetzelfde terrasje waar ik die middag ook al had gezeten. Aangezien mijn maag nog steeds protesteert sla ik het avondeten over en houd ik het bij wat verse Samanka juices tida gula, tida susu. Ik krijg al gauw gezelschap van een paar mannen. We hebben het over onze verbindende factor; de oceaan, de surf en de vrijheid van het reizen. Diep in de nacht nemen we afscheid, maar voordat ik naar huis ga, neem ik nog even de tijd om naar de brekende golven te luisteren en te kijken naar het schuim wat in een prachtig contrast aftekent tegen het nu donkere water.

9 uur... hoogtij, dus mijn wekker zet ik op 7 uur zodat ik van te voren op zoek kan gaan naar een ontbijtje om eindelijk weer wat brandstof in mijn lijf te hebben om een surfsessie vol te kunnen houden. Het is de eerste ochtend sinds dagen dat ik zonder buikpijn en met honger wakker word. Het zonnetje schijnt al heerlijk en de golven beginnen door het opkomende tij al een aardige hoogte te krijgen. Voordat ik de trappen af wil lopen naar het restaurantje waar ik gister heb gezeten, valt me ineens een barretje op waar ze een soort smoothie bowls maken. Vers fruit, verse granola en nog veel meer fris en goeds. Het is wat duurder dan wat ik van plan was om uit te geven, maar aangezien ik de voorgaande dagen daar bijna niets aan heb uitgegeven, vind ik dat ik mezelf dit lekker mag gunnen. De smootiebowls hebben namen van bekende surfspots. Ik kies, hoe kan het ook anders, voor de Uluwatu bowl. Ik kan je 1 ding zeggen... best breacky ever! Ik geniet intens van elk hapje. Intens geluk is wat ik ervaar. Ik ben op de meest magische plek op aarde waar ik na deze heerlijkheid weer uit zal paddlen. Wat is de wereld toch mooi!

Met een enorme grijns loop ik met mijn board onder de arm de trappen af naar de grot om uit te paddelen. Het is nog vrij rustig op het water. Ik kies er eerst voor om wat verder vooraan te blijven liggen waar ik een paar fijne ritjes heb. Dan paddle ik toch wat verder naar achter waar eigenlijk alleen maar mannen liggen. Ineens zie ik een kopje boven het water uitsteken, In een soort reflex verstijf ik ietwat op mijn board. Een paar dagen geleden zag ik bij Hyatt reef een zeeslang. Ik kan je zeggen, het zijn niet mijn meest favoriete beestjes... Maar dan ineens verschijnt er een schild boven water. Het is een zeeschildpad, ik ontspan en mijn grimas maakt plaats voor een enorme glimlach. Een medesurfer ziet mijn glimlach en komt naar me toegepaddeld voor een praatje. Dan duiken er ineens nog 2 zeeschildpadden op. Het is zo gaaf om deze dieren tijdens een surfsessie te zien. De medesurfer blijkt een enorme charmeur. Ik voel me gevlijd door zijn complimenten en we lachen samen over ons gesprek. Heerlijk toch zo een ochtend?!

Dan zie ik mijn kans. Ik lig precies op de goede plek om nog net een paar meter naar rechts te paddlen om bij de piek te kunnen liggen. Mijn slag versnelt zich en dan zwelt de golf nog hoger. Met een soepelheid die ik nog niet eerder ervaren heb spring ik op en glijd ik de golf af om vervolgens met een paar turns de golf helemaal uit te kunnen rijden langs haar schouder. Happiness all over!

Ik paddle weer uit en lig weer naast de charmeur, maar al gauw krijg ik mijn volgende kans. Het wordt een enorme wipe out, maar lachend kom ik weer boven en paddle ik voordat een enorme set zich laat zien ver genoeg naar achter. De andere surfer is verbaasd dat ik na zo een wipe out nog net zo vrolijk terug weet te paddlen. Je kan toch ook niet anders dan glimlachen en grijnzen als je op zo een plek kan surfen?

Na een uurtje of twee paddle ik terug naar de grot. Nog een keer kijk ik vanuit de grot over het water heen. Volgend jaar kom ik terug, ik beloof het de oceaan en in gedachten bedank ik haar voor wat ze mij gegeven heeft. Intens gelukkig loop ik de trappen weer op. Eenmaal weer bovenaan kijk ik nog even over het water en dan word ik op mijn schouder getikt. Het is een van de mannen die ik de vorige keer hier bij Single Fin had ontmoet. Met een zoen op m'n wang begroet hij me: "Uluwatu's magic got you, didn't it!? Ik kan alleen maar knikken en dan glijdt er ineens een paar tranen over mijn wangen. Hij geeft me een warme knuffel en we besluiten samen nog even een drankje te doen voordat ik terugloop naar mijn homestay om om te kleden en mijn spullen in te pakken om terug te rijden naar Seminyak voor de zwemles die middag.