"Meer verliefd op de begeerte dan op de begeerde?"

Met mijn hand probeer ik m'n haren uit mijn gezicht te strijken. Snel stop ik die hand daarna weer in de mouw van mijn jas. Het is koud. Ik zit in het zand met het zonnetje in m'n gezicht en staar naar de golven. Mijn gedachten dwalen af en even ik sluit mijn ogen.

"Ineens staart hij me aan met een intense blik. Ik word er stil van en ik probeer te zoeken naar woorden. Het zijn niet zozeer de dingen die hij zegt of de dingen die hij doet, maar de manier waarop. Het is zijn manier. Bijna direct voel ik hoe zijn warmte me omringd wanneer hij me een knuffel geeft die eeuwig lijkt te duren. De tijd staat stil. Bleef die maar stilstaan..."

Ik open mijn ogen weer. Mijn lippen zijn gevoelloos van de kou en ik ben in de war. Voordat ik opsta strijk ik nogmaals de haren uit mijn gezicht.

Het is de hoogste tijd om mijn gedachten te verzetten. De golven wachten op me!

Na een koud surfje met twee lieve vrienden is het tijd om wat droogs aan te trekken en samen de warmte op te zoeken bij het barretje in het surfdorp.

Wanneer ik naar binnen loop verwelkomt de warmte me. Aan de bar bestel ik een muntthee die ik vervolgens met twee handen omklem. Ik ga zitten en ik kijk om me heen terwijl ik wacht op de anderen. Mijn hart slaat ineens een slag over en van schrik sluit ik mijn ogen... daar zit HIJ! Ik haal diep adem en open m'n ogen weer. M'n verstand speelt spelletjes met me. De man die tegenover me zit glimlacht naar me. Hij lijkt op hem, maar het is hem niet. Ik haal nog eens diep adem en glimlach terug voordat ik weer wegkijk.

Ik herinner me een passage uit een boek wat ik laatst gelezen heb. Hierin werd geschreven over het verliefd zijn op de begeerte of op de begeerde. Hoe fijn zou het zijn om zaken als emoties zo rationeel te kunnen benaderen en zelf die grijze zone te kunnen doorgronden die verliefdheid heet? Ben ik nou verliefd op het verliefd zijn of verliefd op hem?

Ik besluit dat ik verliefd ben op het verliefd zijn, ook al weet ik beter...

Cursus of verkoop-praatje?

Een voor een stiefelden ze de ruimte binnen met het idee vandaag iets te leren aan de hand van een gratis aangeboden cursus van het programma waarmee dagelijks gewerkt wordt. 
Eenmaal binnen wordt er koffie en thee aangeboden en gaat het circus van start. Na een voorstelronde wordt een gelikte presentatie opgedreund die vrij onsamenhangend van het ene onderwerp naar het andere onderwerp overspringt. De enige cohesie is het programma waarin de onderdelen samengebracht worden.
"hmm, die functie ziet er wel handig uit. Tja... zit niet in het pakket wat wij gebruiken." 
Om de vreugde binnen nog wat te vergroten worden er onder de oplettende "cursisten" t-shirts uitgedeeld waarna er een aantal leuke toepassingen worden getoond. Het is zelfs mogelijk om apps te verwerken in het programma. Het nut? Geen idee. Waarom? OMDAT HET KAN! 
De lunch wordt gratis aangeboden en ondertussen bestaat er de mogelijkheid om vragen te stellen. Uiteraard is de conclusie van een aantal vragen dat daarvoor toch echt het uitgebreidere pakket van het programma noodzakelijk is...
Na de lunch, wanneer er weer even iets meer concentratie waarneembaar is onder het publiek, worden er weer wat "interessante" zaken uitgelicht en is het weer mogelijk om een t-shirt te winnen.
Nog 2,5 uur te gaan... mijn concentratie is inmiddels nihil en ik besluit dat ik er meer aan ga hebben om de hele handleiding eens door te spitten. Ik besluit dit volgende week in de loze uurtjes maar eens te gaan doen.
Dan ineens is het bijna 5 uur. Er wordt gevraagd of we een feedbackformuliertje in kunnen vullen waarna de handen netjes op elkaar gaan (Klapvee, klapt u even mee... handjes op elkaar: 1, 2 hupsakee!)
Ik besluit om toch nog even te vragen of er iets mogelijk is binnen het programma, maar hey... daar heb je toch echt een uitgebreider pakket voor nodig en tevens een ondersteunend programma!

Rustig loop ik terug naar het station in gedachten verzonken...
Ik zie mezelf al staan over een jaar of 60... wachtend op dat gratis reisje met de bus naar een of andere afgelegen kantine waar ons allerlei handige prullaria aangeboden worden tegen een "zacht" prijsje...

Stormsessie - Wijk aan Zee

Ik heb moeite om mijn board goed vast te houden en klem hem stevig vast tegen mijn zij. De wind trekt er aan terwijl ik naar het water loop. M'n voeten zakken bij elke stap een stukje weg in het zand en de regen striemt tegen m'n wetsuit. Ondertussen gaat mijn hart tekeer en staat er een enorme glimlach op mijn gezicht.

Even kijk ik over het water en zie ik hoe de golven elkaar opvolgen in een vast ritme. Van binnen voel ik de spanning steeds meer opbouwen. Ik loop een stukje het water in en leg mijn board op het water voordat ik mijn leash vastmaak waarna ik nog een klein stukje verder de zee inloop. Nog even kijk ik naar de golven en dan stop ik met nadenken. Liggend op mijn board paddle ik uit. Krachtige slagen en ondertussen voel ik me een nietig klein meisje. Het element waarin ik me thuisvoel laat me zien welke kracht het bezit en ik voel een diep respect.
Ik paddle door tot ik op dezelfde lijn lig als de andere surfers. Behalve mijn surfmaatjes zie ik nog wat bekenden en ik zwaai naar ze. Het valt me op dat ik de enige vrouw ben.
De surf is heftig en het blijkt erg lastig te zijn om een golf te kunnen pakken. Uiteindelijk lukt het me en met een, voor mij, ongekende snelheid glijd ik langs de golf naar beneden om een heerlijk lang ritje te kunnen maken. Wanneer ik denk dat het ritje voorbij zal zijn krijg ik het volgende golfje te pakken en sta ik weer bijna op het strand.
Ik probeer weer terug te paddlen naar de line-up. Wanneer ik daar ben ben ik moe, maar ik voel me intens gelukkig. Mijn handen en voeten zijn inmiddels zo koud dat ze pijn doen van de kou, maar ik wil er nog niet uit. Even let ik niet op en kom ik onder een hoge golf terecht. Zodra ik weer boven water ben klim ik weer gauw op mijn board en paddle ik weer een stukje naar achteren. Mijn surfmaatjes geven aan dat het bijna tijd is om er uit te gaan. Ik besluit er dan voor te gaan... Nog één golf....
Een aantal van de golven die op me af komen laat ik aan me voorbij gaan. Daar is hij dan... die ene golf die ik echt wil pakken. Hoe dichter deze bij me komt  hoe hoger hij wordt. Een seconde twijfel ik en dan begin ik hard te paddlen. Mis. Hij gaat onder me door en ik paddle weer een klein stukje terug. Ik kijk om me heen en ik zie hoe de andere surfers om me heen proberen om de volgende golven te pakken. Even wacht ik weer zittend op mijn board tot de golf komt die ik wil pakken. Eerst glijdt mijn rechterhand in het water die gevold wordt door mijn linkerhand. De pijn in mijn handen van de kou ben ik helemaal vergeten.
Mijn rechterhand glijdt weer in het water met een lange doorhaal, links, rechts, links.... steeds sneller volgen de slagen elkaar op en ik voel hoe de golf me meeneemt. Ik spring op en glijd voor de laatste keer die dag de golf af. Er verschijnt een grijns van oor tot oor op mijn gezicht en pas op het moment dat van mijn board stap voel ik dat het inmiddels heel hard hagelt. Terwijl ik nog in het water sta maak ik mijn leash los en maak hem weer vast aan mijn board. Mijn surfmaatjes staan op het strand op me te wachten om weer vechtend tegen de wind terug te lopen naar de auto waar we ons weer omkleden.
Er gaat een warme gloed door me heen. Adrenaline, een intens geluksgevoel verdrijft de kou. Die grijns is de eerste paar uur niet van mijn gezicht te krijgen en ik denk: "Laat de winter maar komen!"

Even weer een klein meisje

Vanuit de tram zie ik het reuzenrad en even voel ik me weer als een klein kind. Een stiekeme grijns verschijnt er op mijn gezicht en ik denk er aan hoe leuk het zou zijn om de stad van daarboven te bekijken. Even twijfel ik… Zal ik uitstappen op De Dam en een kaartje kopen? Uiteindelijk doe ik het toch maar niet aangezien ik dit moment graag met iemand zou willen delen. Wie weet een volgende keer...

Bereikbarbaar

Met een lichtelijk paniekgevoel doorzoek ik mijn zakken en mijn tas. Ik kan mijn telefoon niet vinden. Dan denk ik er ineens aan dat deze wellicht nog thuis op de verwarming ligt. 

Langzaam word ik bewust van de mensen om mij heen. Ik zit in de trein. De mensen om mij heen zijn stil, op enkele uitzonderingen na. 
Een vrouw praat in haar telefoon die ze stevig tegen haar oor aandrukt. De zinnen die ze uitspreekt zijn leeg, de emoties die ze uit wil drukken zijn hol. De dingen waar ze zich druk om maakt zijn eigenlijk de verkeerde dingen.

Weer kijk ik om me heen en dan komt er een sereen gevoel van rust over me heen. Die telefoon ligt lekker een dagje thuis. Er verschijnt een glimlach over mijn gezicht en ik geniet van de opkomende zon waarna ik lichtelijk in gedachten verzink en me besef: Wat ben ik toch een gelukkig mens!

Afscheid van de forever-27-club

Nog maar een paar uur te gaan en dan kan mijn aanvraag voor de “forever 27 club” eindelijk de shredder in. Terugrijdend naar huis besefte ik me vandaag eigenlijk pas dat dit voor mij een zeer bewogen jaar was. Sterker zelfs, het was voor mij het meest turbulente jaar van mijn leven tot nu toe. Het was het jaar van pas samenwonend tot weer wonend bij mijn ouders. Van werk hebbend, tot moedeloze werkzoekende. Het jaar van “Deep shadows and briljant highlights”. Ik heb nieuwe kanten van mezelf leren kennen en van anderen. Ik heb ontdekt dat het leven echt mooi is en ik heb het leren waarderen. Ik heb blijkbaar de dood in de ogen gekeken (Rustig maar, geen zelfmoordneigingen. Het was “slechts” trombose en longembolie.) Ik heb mijn nieuwe liefde en passie gevonden, Surfen! Maar het meest belangrijke: Ik heb mezelf teruggevonden.
Verder stond dit jaar in het teken van het eerste festival voor mij sinds jaren. Man… wat heb ik daarvan genoten!
Ik heb nieuwe mensen leren kennen en nieuwe vrienden mogen verwelkomen. Oude vrienden weer mogen omarmen. Tevens een secret crush, en hij zal daar niets van vernemen… 
Ik heb ontzettend mogen lachen, maar ook vele tranen gelaten. Het mooiste van dit alles… Ik weet weer wat intens genieten is en neem dit voor altijd met me mee. Het komende jaar wil ik vooral doorgaan hiermee en dromen werkelijkheid laten worden. Hieronder staat mijn jaar omschreven in toepasselijke liedjes. Stuk voor stuk spreken ze eigenlijk voor zichzelf.

Juni 2012 t/m december 2012 - Het gevoel wat ik maanden met me mee heb gedragen. Verlangend naar iets wat er niet was…

Heideroosjes – Homesick for a place that does not exist

http://youtu.be/9GDSVSnbGsc

December 2012 - Soms worden er keuzes door andere gemaakt en sta je er alleen voor. Worden jaren gewist… Stiekem krijg je dan ook de ruimte voor een nieuwe start

Jack Johnson – Only the ocean

http://youtu.be/8Nbb-WoBUTU

December 2012 t/m januari 2013 - Pas nadat het over was heb ik hem leren kennen en besefte dat ik hier eigenlijk helemaal niet gelukkig van werd

Passenger – let her go

http://youtu.be/RBumgq5yVrA

Januari 2013 t/m februari 2013 -Ken je dat gevoel? Verloren, alleen, leeg? Ga dan daarheen waar je je hoofd leeg kan maken…

The Bouncing Souls - ghosts on the boardwalk

http://youtu.be/xfMA1sFSuMI

Maart 2013 - Op een dag wordt alles weer beter… het besef

Sportfreunde Stiller – Frühling

http://youtu.be/58Yhb093qRE

30 maart - Een nieuwe passie, een nieuwe liefde; Surfen! Tekst is in dit geval minder van belang. Wel een lekker liedje 

Surf wax America – Weezer

http://youtu.be/x01aelZcRew

Maart 2013 t/m nu - Op deze plek zouden meerdere liedjes kunnen staan. Vooral vrolijke liedjes die omschrijven hoe fijn dingen kunnen zijn. Liedjes over nieuwe ervaringen. Liedjes over vlinders, bloemen, bijtjes, mooie golven, de zon, een zomerregen enzovoorts. Ik kies ervoor om hier verder geen link neer te zetten aangezien het teveel liedjes zouden worden 

Juni 2012 t/m nu - Verder voor ieder die een paar wijze woorden voor me had, een simpele omarming of er gewoonweg voor gezorgd heeft dat ik een fijne tijd had of er voor me was

Sportfreunde Stiller: Applaus Applaus

http://youtu.be/m-oY4H95XAM

Dit was mijn jaar in een overzicht. Ik kan nu met een gerust hart zeggen dat ik me gelukkig voel. Het enige wat mij nu nog rest… benieuwd zijn naar wat het komende jaar mij brengen gaat en of een “teken” wat ik op de terugweg kreeg iets betekent… ja ja, cryptisch, ik weet het. Mocht het zo zijn, dan zal dat vast wel een keertje op facebook verschijnen. En nee, het heeft niets met religie te maken.

Ik ga me nog even een paar uurtjes 27 voelen en dan op tijd m´n bed in. Morgen wachten de golven op me ergens op de grens van Zandvoort en Bloemendaal!

Mijn eerste "surfstapjes"

"Our whole universe was in a hot dense state, 
Then nearly fourteen billion years ago expansion started. Wait... 
The Earth began to cool, 
The autotrophs began to drool, 
Neanderthals developed tools, We built a wall (we built the pyramids), 
Math, science, history, unraveling the mysteries, 
That all started with the big bang!" 

30 Maart 2013 - Om 8 uur word ik wakker van mijn vaste ochtendeuntje; de themesong van "The big bang theory". Vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven. Een dag die heel veel voor me zal veranderen, al besef ik dat nu nog niet zo heel erg goed. Een gezonde vorm van zenuwen gaat door m´n lijf. Vandaag heb ik m’n eerste surfles! 

Gister sneeuwde het nog en de temperatuur kwam niet hoger dan 3 graden. Dat zou vandaag niet anders zijn.
"Kou zit tussen je oren..."

Nadat ik m’n katjes en mezelf voorzien heb van ontbijt, zoek ik m’n spullen bij elkaar waaronder mijn pas gekochte bikini. Ja je leest het goed, kans op sneeuw buiten en een bikini inpakken om te gaan surfen…

Tijdens een tussenstop richting Zandvoort gaat mijn telefoon. Er staan eigenlijk te weinig golven. De teleurstelling is erg groot… maar, zegt de betreffende surfleraar, dat als ik wil, dat ik toch die kant op kan komen en dan kijken we wel even hoe het zal gaan.
Opgelucht dat het toch door zal gaan stap ik een kwartiertje later weer in de auto om verder te rijden naar het strand. Eenmaal daar word ik eerst de verkeerde kant opgestuurd door een behulpzame frikadel etende meneer om vervolgens Zandvoort binnen te rijden Ik bel ik mijn surfleraar om te vragen waar ik moet zijn en het blijkt dat ik er al aan voorbij gereden ben. 

Ik draai de sleutel van het contact om en dan is het stil. Mijn hartslag versnelt en ik ben nerveus. Zodra ik uitstap roept de visboer een stukje verderop naar me dat ik de auto maar even moet verplaatsen naar een van zijn parkeerplaatsen zodat ik gratis kan parkeren (op voorwaarde dat ik wel het water in ga!). Ik verzet de auto en nadat ik de visboer heb bedankt loop ik de strandopgang af. Mijn surfleraar, Lars, staat me al op te wachten. Wat een warm welkom. De surfschool zit bij een leuke strandtent: Rapa Nui. Het ziet er allemaal erg gemoedelijk uit en ik zie mezelf hier al in de zomer op het terras zitten na een surfles. 

Bijlkbaar ben ik de enige voor deze les. Wat een luxe, dat wordt een privéles!
Na een snelle kennismaking en een heerlijk glas koffie krijg ik de theorie van het surfen uitgelegd. De theorie gaat over de soorten golven, het breken van de golven, de stromingen etcetera. Heerlijk hoe passievol mijn surfleraar daarover vertelt. Het kan niet anders dan dat dit een onwijs leuke les zal worden.

Na de theorie is het dan toch echt tijd om de kou in te gaan. Ik krijg een wetsuit aangereikt, een paar handschoenen, schoentjes en een cap. Lars wijst me de kleedkamer waar een heerlijk warm straalkacheltje is neergezet. Zo snel mogelijk probeer ik me in het wetsuit te wurmen en dan bedenk ik me dat ik mijn bril nog op heb. Zonder spiegel probeer ik m'n lenzen in te doen. Dat is even een uitdaging op zich. Snel trek ik dan de schoentjes aan en ga ik weer naar buiten waar Lars al klaarstaat met 2 surfplanken van 3 meter. Oei… die dingen zijn best groot! 
Na nog een korte uitleg over de opbouw van een surfboard moet ik zelf aan de slag. We leggen de surfboards in het zand en Lars laat me zien hoe ik moet paddelen en opspringen om een golf te kunnen pakken. Voeten ver genoeg uit elkaar, blik vooruit en je knieën iets gebogen. Linkervoet voor…  Ik probeer het een paar keer na te doen en ik sta nu al te wankelen wanneer ik opspring. Dat wordt nog wat zo in het water... Ik neem me voor dat ik dit thuis ga oefenen.

Lopend naar de rand van het water besef ik pas echt hoe groot die surfplank eigenlijk is. M´n armen zijn te kort om de plank gekanteld aan een zijde van me te dragen, dus moet ik de plank maar op m´n hoofd leggen. Daar lopen we dan. Mensen kijken ons aan alsof we gek zijn. Vlak voor het water laat Lars nog even zien hoe de leash vastgemaakt hoort te worden aan m´n enkel en dan gaat het toch echt gebeuren… De eerste stapjes in de zee richting de eerste golven die ik zou gaan proberen te berijden. Lars laat zijn surfboard nog op het strand liggen zodat hij mij kan helpen met het eerste begin. Het gevoel van het water om me heen voelde bevrijdend. Elke stap verder richting de branding en elke stap verder naar buiten is een stukje nieuwe vrijheid.

De anderhalf uur daarna bestaan uit het uitzoeken van een goede golf, proberen op te staan en een golf meepakken en vooral weer heel veel van het surfboard af vallen, terugpaddelen. Wat geniet ik hiervan. Er wordt veel gelachen, gezellig gekletst om vervolgens weer proberen het surfen onder de knie te krijgen. Ondertussen laat het weer haar vele gezichten zien: zon, sneeuw, bewolking, wind en hagel. Erg bijzonder! 

Op een gegeven moment stelt Lars voor dat ik misschien beter kan proberen om met m´n andere been voor te surfen. Dat gaat toch al iets soepeler. Uiteindelijk lukt het me zelfs om één keer echt te staan op m´n board en ben ik nog meer gedreven om thuis te gaan oefenen om het opspringen en gaan staan te leren! Na een uurtje of 2 in het water begint de vermoeidheid toch wel toe te slaan. Eigenlijk wil ik het water nog niet uit, want wat is dit leuk! Helaas is de les toch echt bijna voorbij. We proberen nog een paar schuimgolfjes richting het strand mee te pakken en eenmaal op het droge voel ik me intens gelukkig. We maken de leaches vast aan het board en lopen terug naar Rapa Nui.

Helaas is de geiser stuk gevroren waardoor er geen warme douche is na het surfen. Het scheelt dat ik de kou ook nog niet echt voel en het is lekker warm in de kleedruimte dankzij het kacheltje. 

Zodra ik eenmaal binnenzit bij Rapa Nui begin ik eigenlijk pas te merken dat ik het echt koud heb. De warme chocolademelk komt dan ook als geroepen! Er komt ineens nog een jongeman bij zitten die ook een surfles geboekt heeft, maar daar was blijkbaar wat miscommunicatie.
Uiteindelijk heeft Lars een andere surfleraar (Ook Lars) bereid gevonden om die les te geven zodat behalve ik die dag nog iemand zijn vuurdoop voor het surfen kan ondergaan. We zitten nog een tijdje gezellig en drinken wat tot we van tafel wisselen aangezien ik het nog steeds erg koud heb. Daar staat een lekker kacheltje en met nog een warme chocolademelk warm ik uiteindelijk nog even goed op.

Op een gegeven moment komt de surfleraar van Sven binnen en kan hij aan zijn les beginnen. Ik klets nog gezellig wat met Lars die met onwijs veel passie vertelt over hoe hij begonnen is met het surfen. Geweldig om hem te horen praten hierover en het bevestigt voor mij alleen maar meer dat ik de juiste keuze heb gemaakt om hiermee te beginnen. 
Lars tipt me nog dat ik in plaats van naar Fuerte Ventura, de bestemming die ik uit had gezocht voor m´n surfvakantie, misschien beter mee naar Frankrijk kan gaan eind September of in Oktober. De keuze is dan snel gemaakt: Ik ga naar Frankrijk op vakantie!

Helaas is het nu toch echt tijd om naar huis te gaan. Ik geef Lars nog even een lift tot aan waar zijn auto staat en daarna vervolg ik mijn reis terug naar Biddinghuizen. Een glimlach van oor tot oor, lekker meezingend met de muziek en een zonnetje in mijn gezicht. De rit naar huis verloopt dan ook gemoedelijk en snel. Eenmaal de polder weer inrijdend komen mij een paar sneeuwbuien tegemoet. Bizar eigenlijk. Al helemaal als ik dan weer terugdenk aan het feit dat ik een paar uur geleden nog in de Noordzee lag.

´s Avonds wanneer ik weer in m´n bed lig voel ik me gelukkig, moe, voldaan maar eigenlijk ook helemaal klaarwakker. Ik voel een soort adrenaline door me heen vloeien en tegelijk protesteerden mijn spieren bij elke beweging. 

Die nacht slaap ik erg weinig. De volgende dag voel ik spieren die ik lang niet meer heb gevoeld en op allerlei plaatsen zijn blauwe plekken verschenen. Echter, wanneer iemand mij zou vragen of ik weer mee zou gaan naar zee om nog een dagje te gaan surfen, dan zeg ik direct: “Ja!" Over 2 weken ga ik dan ook weer naar zee voor mijn tweede les.

Mijn nieuwe passie is geboren. Ik voel me weer thuis daar waar ik hoor: In het water!